logotipo

img_google
Ad libitum
un petit racó on reprendre l'alè...al teu aire
 
Unha vez


Unha vez houbo un home
que nunca dixo, meu.
Petóu nas portas do mundo,
chamóu no meu corazón.
Falaba con palabras
que semellaban pombas.
As cousas á súa veira
púñanse brancas.
Nascíalle nos ollos un abrente
coma un río de luz,
ou coma un mar lonxano de gueivotas.
Un bálsamo de amor
tiña aquil home
pra ista miña dor
sin nome.




Celso Emilio Ferreiro



...


Una vez



Una vez hubo un hombre
que nunca dijo, mío.
Llamó en las puertas del mundo,
llamó en mi corazón.
Hablaba con palabras
que parecían palomas.
Las cosas a su lado
se ponían blancas.
Le nacía en los ojos un alba
como un río de luz,
o como un mar lejano de gaviotas.
Un bálsamo de amor
tenía aquel hombre
para éste mi dolor
sin nombre.




 
...
Quina joia C. Emilio Ferreiro...
Gràcies galegues.
Petons
 
...
Y es que hay cosas que te vienen en pequeños paquetitos dispuestos en cada vena, luego eres tu quien elige dar alguno a alguien.

Gracias por tu comentario, si quieres te enlazo, dame un toque en mi página y lo hago, es que soy un despiste, jajaja

 
...
quina meravella:
no poseir res, tenit-t'ho tot
i poder ser per tothom sense ser tan sols d'algú
aaaiii, preciós poema que m'arriba massa endins... (jo ja m'entenc...)
 
...
Si, extraordinario ¿verdad?
Graciñas queridiña. Milleiros de bicos
 
...
Desde luego no s´si tu gusto es exquisito o es que coincide con el mío, pero me encanta lo que escribes, lo que eliges de otros y nos regalas...me llega, me dice, me taladra...
que gozadón pasarme por tus blogs.
Un besito con rayito renovado de luz en tu corazón.
Muá
No