<?xml version="1.0" encoding="ISO-8859-1" ?><rss version="2.0"><channel><title><![CDATA[Ad libitum]]></title><link><![CDATA[http://blogs.ya.com/adlibitum/rss20.xml]]></link><description><![CDATA[un petit racó on reprendre l'alè...al teu aire]]></description><language><![CDATA[ES]]></language><generator><![CDATA[http://www.ya.com]]></generator><item><title><![CDATA[mudances]]></title><link><![CDATA[http://blogs.ya.com/adlibitum/c_135.htm]]></link><description><![CDATA[<br/><br/><img src="http://blogs.ya.com/adlibitum/files/absent.jpg" alt="" border="0" width="279" height="250"/><br/><br/>el mot s'absenta...<br/>però<br/>em trobareu a<br/><br/><a target="_blank" href="http://addlibitum.blogspot.com"><tt>ad libitum</tt></a><br/><br/><br/><br/>]]></description><author><![CDATA[blogs@ya.com(marina culubret)]]></author></item><item><title><![CDATA[c'est la vie]]></title><link><![CDATA[http://blogs.ya.com/adlibitum/c_134.htm]]></link><description><![CDATA[<br/><br/><br/><img src="http://blogs.ya.com/adlibitum/files/cest_la_vie.jpg" alt="" border="0" width="388" height="461"/><br/><br/><br/><br/><br/>cuando el gesto rasga una sombra<br/>y el deseo cristaliza en la punta de los dedos<br/><br/>la astilla se hunde<br/>( en un charco nace el círculo )<br/><br/><br/>llueve en el marco del espejo<br/><br/>germinan los párpados cerrados<br/><br/><br/><br/><br/>]]></description><author><![CDATA[blogs@ya.com(marina culubret)]]></author></item><item><title><![CDATA[límit]]></title><link><![CDATA[http://blogs.ya.com/adlibitum/c_133.htm]]></link><description><![CDATA[<br/><br/><br/><br/><img src="http://blogs.ya.com/adlibitum/files/al.jpg" alt="" border="0" width="365" height="318"/><br/><br/><br/><br/><br/>Apresses el traç cap al punt de fuga. <br/>Encara.<br/><br/>Les distàncies mesurades es repleguen lascivament quan un gest lleu de la mà  trenca un fil de teranyina. <br/>El miratge d'encetar un camí amb la rosada et sedueix i, com aquell qui no en sap el gust, t'apropes els dits als llavis per a veure quina de les cinc agulles et cosirà un mot.<br/><br/><br/><br/><br/><img src="http://blogs.ya.com/adlibitum/files/bes.jpg" alt="" border="0" width="377" height="158"/><br/><br/><br/><br/><br/>El punto de fuga reclama un trazo apresurado.<br/>Aún.<br/><br/>La levedad de ese gesto, en tu mano, comulga con el inevitable desgarro de una tela de araña.<br/>Invocas las distancias calculadas y éstas se repliegan y estrujan el barro en oraciones. Es un espejismo, lo sabes, pero te seduce abrir un camino rociado, fingir que desconoces su sabor. <br/>Te acercas los dedos a los labios y esperas a que una de las cinco agujas te cosa la penúltima letra.<br/><br/><br/><br/>...<br/><br/><br/><br/><b>límit</b><br/><br/><br/>[1440; del ll. limes, lim&#301;tis 'caminet entre camps; límit, frontera']<br/> &#9;<br/>1 m Part extrema, punt, on termina un territori, una extensió qualsevol, un període de temps. <br/> &#9;<br/>2 fig 1 m Punt fins on és possible o lícit que arribi alguna cosa.<br/> &#9; &#9;<br/>2 adj inv Situació límit. <br/> &#9;<br/>3 m ANÀL MAT Valor al qual una successió o bé una funció pot acostar-se més i més. <br/> &#9;<br/>4 m FÍS Llindar màxim d'una magnitud física.<br/><br/><br/>]]></description><author><![CDATA[blogs@ya.com(marina culubret)]]></author></item><item><title><![CDATA[filo]]></title><link><![CDATA[http://blogs.ya.com/adlibitum/c_132.htm]]></link><description><![CDATA[<br/><br/><br/><br/><img src="http://blogs.ya.com/adlibitum/files/el_afilador_hoy_lunes.jpg" alt="" border="0" width="450" height="125"/><br/><br/><br/><br/><br/>Con tan sólo tres notas sabíamos de su presencia en la esquina.<br/>Hoy, sin embargo,  lunes 14 de Julio,  los antiguos griegos han puesto debajo de su mostacho bicolor una escala sinuosa untada con un <i>ethos</i> magnético. <br/>Después de derramarse sin pudor por todo el anfiteatro, ha guardado la siringa de plástico en el bolsillo de su camisa, ha mordido el megáfono y con un tono grave, casi seductor, ha recogido la máscara que en su día se quitó. <br/><br/><br/><i>El afilador. Se afilan tijeras y cuchillos.</i><br/><br/><br/><br/><img src="http://blogs.ya.com/adlibitum/files/colchones_hoy_sabado.jpg" alt="" border="0" width="447" height="57"/><br/><br/><br/><br/>]]></description><author><![CDATA[blogs@ya.com(marina culubret)]]></author></item><item><title><![CDATA[cantando more *]]></title><link><![CDATA[http://blogs.ya.com/adlibitum/c_131.htm]]></link><description><![CDATA[<br/><br/><br/><img src="http://blogs.ya.com/adlibitum/files/canto_damorte_2.jpg" alt="" border="0" width="484" height="228"/><br/><br/><br/><br/><br/>Muerdes mi oído y con tu lengua <i>a doppi senso</i> me deconstruyes en cada abrazo. El néctar que robaste a las flores ahora es jugo que derramas en mi armadura. Mira... el óxido sonríe sosegado...<br/>Dejo que tu mirada oblicua descosa mis labios y mientras el sí aletea en la sombra, tu pico desmenuza las escamas de hierro  hasta que florecen bemoles (<i> b molle</i> diría el Maestro).  <br/>Dime cuántas veces moriríamos en el canto, cuántos palimpsestos rezumarían en cada beso.<br/>Silencio. Lo sé. (tú me encriptas y yo te compongo)<br/><br/><br/><br/><br/>* <br/>Il bianco e dolce cigno                                        <br/>cantando more, ed io                                           <br/>piangendo, giung' al fin del viver mio.    <br/>             <br/>Stran' e diversa sorte!                                           <br/>Ch'ei more sconsolato,                                         <br/>ed io moro beato.     <br/><br/><a target="_blank" href="http://es.youtube.com/watch?v=BnxgOSIofMg"><b>Morte</b></a> che nel morire<br/>m'empie di gioia tutto e di desire;<br/><br/>Se nel morir', altro dolor non sento,<br/>di mille mort' il di sarei contento.<br/><br/><br/>“Il bianco e dolce cigno”<br/>Madrigal<br/>Jacques (o Jacob) Arcadelt <br/>(1505-1568)<br/><br/><br/>]]></description><author><![CDATA[blogs@ya.com(marina culubret)]]></author></item><item><title><![CDATA[vs *]]></title><link><![CDATA[http://blogs.ya.com/adlibitum/c_130.htm]]></link><description><![CDATA[<br/><br/><br/><br/><img src="http://blogs.ya.com/adlibitum/files/vs_2.jpg" alt="" border="0" width="148" height="373"/><br/><br/><br/><br/>trazar la línea a tientas<br/>morder la escarcha<br/>sin cortar el suspiro<br/><br/>...<br/><br/><i>sed</i><br/>me dice<br/><br/><i>sed tino<br/>y no dudéis en serlo</i><br/><br/>...<br/><br/>Amanece<br/>y el deseo está ahí<br/>aún<br/>acechándome<br/><br/><br/><br/><br/><br/>*  <i>Viburnum tinus</i>   <b>vs</b>   <i>Hedera helix</i> 'Eva'<br/><br/>]]></description><author><![CDATA[blogs@ya.com(marina culubret)]]></author></item><item><title><![CDATA[empatia]]></title><link><![CDATA[http://blogs.ya.com/adlibitum/c_129.htm]]></link><description><![CDATA[<br/><br/>la apariencia de lo opuesto<br/>miel de crisálida ingrávida<br/><br/>el ángulo dispuesto<br/>la mirada quieta<br/><br/><br/><br/><br/><img src="http://blogs.ya.com/adlibitum/files/yy.jpg" alt="" border="0" width="140" height="492"/><br/><br/><br/><br/><br/>m'embolcalla un besllum de conjugacions<br/>com si els contorns de les empaties intuïdes<br/>dibuixessin mots efímers<br/><br/><br/>monodia aquosa<br/><br/>del<br/><br/> <tt>/b/eure'ns</tt> <br/><br/><br/>]]></description><author><![CDATA[blogs@ya.com(marina culubret)]]></author></item><item><title><![CDATA[(...)]]></title><link><![CDATA[http://blogs.ya.com/adlibitum/c_128.htm]]></link><description><![CDATA[<br/><br/><br/><img src="http://blogs.ya.com/adlibitum/files/vol_de_pupil.jpg" alt="" border="0" width="199" height="307"/><br/><br/><br/><br/>Llavors el temps s'esvaneix<br/>i les pupil.les emprenen el vol<br/><br/><br/><br/><i>Entonces el tiempo se desvanece<br/>y las pupilas emprenden el vuelo</i><br/><br/><br/><br/>]]></description><author><![CDATA[blogs@ya.com(marina culubret)]]></author></item><item><title><![CDATA[fraseologia]]></title><link><![CDATA[http://blogs.ya.com/adlibitum/c_125.htm]]></link><description><![CDATA[<br/><br/><br/><img src="http://blogs.ya.com/adlibitum/files/rentarse_les_mans_002.jpg" alt="" border="0" width="366" height="371"/><br/><br/><br/><br/>(<i>rentar-se'n les mans</i>)<br/><br/>(<i>lavarse las manos</i>)<br/><br/>...<br/><br/><br/>*rentar-se'n les mans (d'un fet, etc): fig Declinar-ne la responsabilitat.<br/><br/>*lavarse alguien las manos: loc. verb. Desentenderse de un negocio en que hay inconvenientes, o manifestar la repugnancia con que se toma parte en él.<br/><br/><br/><br/>]]></description><author><![CDATA[blogs@ya.com(marina culubret)]]></author></item><item><title><![CDATA[dictamen]]></title><link><![CDATA[http://blogs.ya.com/adlibitum/c_124.htm]]></link><description><![CDATA[<br/><br/><br/><tt>EX</tt><br/><br/><br/><tt><img src="http://blogs.ya.com/adlibitum/files/ex.jpg" alt="" border="0" width="150" height="65"/><br/><br/><br/><tt>N</tt><br/><br/><br/><img src="http://blogs.ya.com/adlibitum/files/n.jpg" alt="" border="0" width="120" height="157"/><br/><br/><br/><tt>U</tt><br/><br/><br/><img src="http://blogs.ya.com/adlibitum/files/u.jpg" alt="" border="0" width="99" height="99"/><br/><br/><br/><tt>N</tt><br/><br/><br/><img src="http://blogs.ya.com/adlibitum/files/n_2.jpg" alt="" border="0" width="80" height="60"/><br/><br/><br/><tt>C</tt><br/><br/><br/><img src="http://blogs.ya.com/adlibitum/files/c.jpg" alt="" border="0" width="63" height="51"/><br/><br/><br/><br/><br/><br/>]]></description><author><![CDATA[blogs@ya.com(marina culubret)]]></author></item></channel></rss>
