Teo, ademais de ser o concello no que nacín e no que vivo, é un auténtico filón de noticias pintorescas. Hoxe achegueime á páxina de MIguel Cancio, profesor da universidade de Santiago, moi coñecido tanto pola súa dilatada experiencia académica (isto sempre queda ben) como por cuestións alleas á docencia, tales como a súa defensa da bendita causa do nudismo ou a súa participación, por poñer un exemplo pavero, nas asambleas do Compostela cando Caneda (mágoa que non sexa de Teo...!) era quen cortaba o bacallao.
Ben, o caso é que entro na web do profesor Cancio e leo que un tal Licho (creo que irmán do Príncipe Galín, pero ese é outro tema) fai o pregón da festa da carne ao caldeiro de Santa María de Teo do ano 2003. Repasemos: Galicia, carne ao caldeiro, pregón... Ata aquí todo normal. Mesmo podería engadirse un mitin e seguiría sendo normal. O que me sorprende máis é o tono dese pregón, que é presentado nos seguintes términos:
Tratase dun pregon festeiro/festivo, sacro-pagano, parroquiano(para as parroquias de Agromaior, Campos, Fontenlo, Mallos, Noceda, Vilachaiño, Vilar de Santa María de Teo), latino-galaico-español-angloamericano -pessoaniano-lacaniano- doubrovskiniano: Caro súggerit mollia, mundus vana, diábolus amara(La carne tienta con dulzuras, el mundo con vanidades, el demonio con amarguras, San Bernardo de Paris Liber meditationis); autofiction-lignes de fiction pour essayer de chercher quelque sens de soi meme en tant que autre, de la vie que nous vivre vida mía(l´amour eternel que toujour se cherche), et du monde en tant que gens, en tant que peuple charnel-spirituel; la carne -Terneira Galega- nos tienta con sus frescos racismos(Ruben Dario), el Polbo nos embelesa(Manoliño de Carballino O Polbeiro Mellor) et l´esprit vivifie avec le soupe de cheval trainant/encabritant(logiz fuzzy); mais, ¡ollo o piollo¡ farto/harto de carne o demo/el demonio faise predicador. Voilà unha mostra da polifonia polisemica da carne o caldeiro e do seo pregoneiro.
Se o discurso se desenvolveu segundo este guión quédame a mágoa de non me ter achegado ao campo da festa para asistir en directo á exposición e resolver unha dúbida que me corroe: o pregón estaba pensado para antes da festa, para acompañar a queimada ou para botar á xente para a casa?
Se queres ler o artigo, vai aquí
Di Cancio que se lle cite cando se utilicen os seus textos. Cumpro con creces, profesor Cancio.