Para empezar, gústame máis chamarlle a este invento "bitácora" que "blog", pero xa se sabe que as palabras en inglés sempre acaban mandando.
Abrín esta bitácora (caderno de bitácora: libro no que se apunta o rumbo, velocidade, maniobras e demais accidentes da navegación) para ilustrar unha das miñas clases de informática. Creo que, aínda non sendo un instrumento moi utilizado polo conxunto dos usuarios das novas tecnoloxías, o blog pode ser para moita xente un xeito áxil e atractivo de ir contando cousas.
Claro que o problema sempre é o mesmo: ter algo que contar ou, visto doutro xeito, buscar a maneira de que o que nós temos que contar resulte interesante. Eu, por exemplo, son dos que sempre din que non teñen nada que contar, pero agora mesmo estoume dando conta de que non é así. Eu podo contar cousas, claro que si, cousas tales como que dentro de dúas horas estarei sentado á mesa de miña nai (hoxe toca caldo, creo), que ás tres e media estarei en Silleda para facer algunha reparación informática que haxa por aí, que despois virán as clases...
Xa sei que soa trivial, pero a maioría dos blogs responden a este patrón, son unha especie de diarios que se colgan da rede. Imaxino que será que por moita tecnoloxía que haxa sempre hai e sempre haberá unha necesidade de comunicación que atopa en Internet novas vías.
Por que non se animan os meus alumnos e alumnas a facer o seu propio "caderno de bitácora"?
Unha apertiña. Xosé.