Xa pasara tempo, creo que algúns anos, desde que estivera en Curantes (A Estrada) por última vez. O luns volvín, na compaña dunha chantadina de pro, para asistir ao enterro do pai dunha compañeira de traballo e amiga. A nosa intención era agarimar un anaquiño á nosa amiga e volver ás obrigas laborais que nos agardaban.
Non pudo ser. O morto, e parecerache chiste, retrasouse e tivemos que marchar sen poder cumprir o noso obxectivo. A culpa non foi do morto, pobriño, senón do tráfico que dificultou o seu traslado desde a cidade manchega na que residía ata a parroquia na que agora descansa.
A tarde estaba agradable. Coa morte como desasosegante telón de fondo, todo parecía conducirnos a esa especie de doce melancolía que te anestesia un pouquiño. Regresamos con calma, amodiño, mirando para os lados da estrada.
Foi entón cando a vin, tan tranquila, tan igual a aquelas coas que convivín de pequeno, nos tempos en que as vacas aínda tiñan nome. Mirámonos e recoñecina: Ti es a Marela.

E non creo que desfoguen moito, que os matan cuns poucos meses...

Bueno, si, perderon a súa razón de ser, pero eles podíanse desafogar mellor, supoño. O malo é que agora só se crían e ceban para comer, pobriños...

E pobres bois, Kate.

Que bonito, levar a vaca ó boi, agora perdeuse todo o romanticirmo. Pobres vacas, quitarlles o gusto de botar unha cana ó aire de ano en ano...

¡Pois claro que quedan vacas Marelas!, ¡e con cornos!O que pasa é que hai quen pensa que Galiza remata no Castiñeiriño, ou quen coñece as vacas polos dibuxos dos quesitos Caserío

Unha vaca con cornos. Xa non estou acostumado. Aqui non gastan en cornos.
Eu alindei vacas un par de veces e andei atras dalgunha que andaba toureira e ia buscar o boi a outra aldea. Tempos aqueles !.

¿Marela? Oui, c'est moi.