O martes á noite pasei pola casa paterna. Cando entrei pola porta estábase a oficiar a traxicomedia da despedida do Supermartes e meus pais estaban pegados á silla mentras Superpiñeiro e a inconmensurable Pili Pampín cantaban a dúo Non te cases cun ferreiro, que é moi malo de lavaareee, cásate cun mariñeiro, que vén lavado do maareee...
No medio de tanta bágoa (todo eran despedidas, ata sempres e azafatas con caras de pena penita pena) díxenlle a miña nai, mentras comía o meu prato de caldo, que xa lle valía á TVG e que me parecía lóxico que fosen desaparecendo programas tan ranciosos como o Supermartes. A súa resposta foi lacónica: Si, pero ta bonito.

si que chorabamos...si... ata chorei eu que so levaba seis meses no programa...o das racions,en fin,cada quen que pense o que mellor lle pareza.eu so teño que dicir que estou feliz de haber traballado cun profesional como es ti(e non e peloteo)e que o unico que sinto e non poder seguir aprendendo e disfrutando de e con todo o equipo.levo un moi grato recordo deste breve tempo.
mil bicos.
mayra.

Pois se mo contaches non o lembro. Estou de acordo en que a rectificación ben merece un aplauso.

Pois eu pensei que cho contara porque sempre o conto como un acto heroico para min, porque mandeille unha carta pola tal frase e comezou o programa aludindo á carta, dándome a razón e pedindo desculpas(o cal é un punto a favor del, porque perfectamente podería non telo feito).Eu aínda gardo a carta como unha reliquia. Dentro de nada Piñeiro é outra reliquia...

Kate, fale vostede con liberdade que aquí non nos oe ninguén e eu teño o meu punto de cotilla. Que lle hei facer!

Quero aclarar que as señoras presentadas como as de atrezzo eran as da limpeza, pero igual quedaba pouco fino dicilo. Ai, se eu falase...

Esquecíame, Luísa, do máis importante: confirmarche que as azafatas choraban, hipaban e miraban apenadas cara a cámara. Ben é certo que non chegaron a perder a compostura, modosiñas elas. Imaxino que tamén houbo bágoas ao outro lado da pantalla.

Luísa, non sabía da frase do Superpiñeiro. De tela oído, ben seguro que a incluía no meu artigo. Está o panorama cheo de piquitos de oro...

E as azafatas tamén choraban? Pregúntocho porque unha vez oín que, no anuncio do Supermartes, Piñeiro anunciaba as sorpresas do programa "servidas cunha boa ración de azafatas".Por iso teño a curiosidade de saber se se pode chorar por alguén que te serve en racións (o de "rancioso" que ti dis non sei se vén de ración, talvez...