Vino hai uns días, fuxindo a toda mecha pola casa adiante a horas moi intempestivas. Hoxe pola mañá oín ao levantarme uns ruídos que procedían da despensa que teño na cociña. Entrei e enseguida vin o panorama: o compa de piso andivo dando voltas por alí e caiu nunha bolsa de papel plastificado bastante grande.
Dinlle unha galletiña para que fose repoñendo forzas mentras o trasladaba a un novo hábitat. A rodaxe da operación tela abaixo:

Eu aos meus ratos sempre lles ofrezo o mellor, señora ratita presumida. Creo que queda demostrado na gravación.

o soño de calquera rato é ser transportado nunha bolsa de caramelo, verino ou algo así. Xa estamos algo fartos de roer só en roupa de mercadilo e de depósito municipal

Era bonitinho o demo do becho.
Esta historia tivo un final feliz.

Jo, que actorazo! Fíxoo moi ben. Encantoume a serenidade coa que limpaba os fuciñiños coas súas patiñas. Que lindo!

Non te deprimas, seguro que antes ou despois aparece outro.Na miña casa sempre é asi.

Moi bonito, o malo é que como sexa rato de piso vai apañado.

É certo: xa noto a soedade. Sempre o mesmo: cando está ao teu lado andas a escaquearte e cando che falta xa é tarde. Polo menos sei que no seu novo hábitat ha de atopar máis de comer ca na miña despensa, que sempre anda escasa.

A mellor operación que teño visto para desfacerse dun roedor. A música non se pode mellorar.O malo é que agora pódeste sentir só.
P.D. era ben lindo o tipo, por certo.