Hai uns días que saía nunha conversación, quen sabe a santo de que, o tema das excursións escolares de fin de curso e alguén me dicía que a el lle parecían un asunto do pasado, de cando a xente só se movía en contadas ocasións e en momentos claves (a mili, a viaxe de noivos...). A verdade é que me pareceu unha apreciación moi cabal.

Pouco despois desa conversa atopei no xornal a crónica dunha viaxe de estudos que rematou polas bravas, nin máis nin menos que cun dos dous profesores acompañantes abandonado polo resto da expedición despois de que manifestase síntomas de padecer un trastorno psíquico agudo. Na medida en que avanzaba na lectura do artigo de La Voz de Galicia e ía vendo as posicións adoptadas polas distintas partes tiña a sensación de estarme adentrando no lado escuro da condición humana.

Hoxe publica La Voz un artigo de opinión que aporta unha visión diferente do asunto. A pesar de estar terriblemente mal escrito (mágoa que o xornal non lle dera un repasiño ao estilo e lle correxise as faltas), este artigo é un soplo de aire fresco no medio dunha situación que propicia actuacións demagóxicas e oportunistas.

o triste é que ninguén está libre de algo así, e hai moito idiota que se ri desta xente ou fala sen ter coñecemento