Hoxe estou dedicándolle a tarde a unha actividade que me é grata: ler algo de poesía. Vou de aquí para alá ata que me deteño nun dos meus clásicos, Avilés de Taramancos. Non podo deixar de copiarche un textiño marabilloso extraído do poemario As Torres do Ar (1989).

Na outra banda do mar constrúen o navío:
o martelar dos calafates resoa na mañá, e non saben
que están a construir a torre de cristal da miña infancia.
Non saben que cada peza, cada caderna maxistral
é unha peza do meu ser. Non saben
que no interior da quilla está a médula mesma
da miña espiña dorsal; que no galipote a quencer
está o perfume máxico da vida.

Que cando no remate ergan a vela, e a enxarcia
tremole vagarosamente no ar
será o meu corazón quen sinta o vento,
será o meu corazón.

Xa postos, deamos unha volta por algúns foros nos que os visitantes se entregan á tarefa de opinar sobre literatura e, de paso, se esfolan uns aos outros con ansia. Mira aquí e verás a que se monta a conta do tema da poesía galega feminina actual. A verdade é que a moitas das poetas que se mencionan no foro non as coñezo máis que de nome, como é o caso, por exemplo, de Lupe Gómez, de quen só lin algo da súa prosa -eu tamén fun neno nun Fisteus de Teo-, e que é a que suscita máis polémica entre os/as internautas. Moito me temo que moitos dos comentaristas que tan axiña afían os seus coitelos teñen as mesmas carencias que este menda. Nada novo, por outra parte.

e eu abrín outra nova fiestra para o día.

e eu abrín outra nova fiestra para o día.