Teo monumental
Entre os monumentos de Teo que posibelmente non atoparás nas guías nin nos libros de arte figura este que se amosa nas fotografías. Erixido na parroquia de Oza, a poucos metros da capela de Santa Eufemia, este artefacto é unha contundente testemuña da devoción que a figura da nai desperta entre os teenses, co alcalde -cómo non- á súa cabeza.
Xa quixera ter eu recursos para ofrecerche aquí un comentario que glosase, desde a pericia e a obxectividade, os aspectos artísticos da obra. Xa quixera, mais non teño. O que si sei é que estamos ante unha escultura que condensa de xeito admirábel o sublime lazo que se establece entre nai e criatura, o cerne da existencia humana.

Comentario:
Que ganas teneis de rizar el rizo. Pues a mí que me expliquen qué problema hay en la "esculturita". Si no tuviésemos madre no podríamos estar escribiendo aquí ahora, no? Mira, ya os pasais de super progres, que seguramente después en vuestra vida privada sois unos burgueses conservadores que os quedais a la derecha de Rajoy.
Tanto denostar a la figura de la madre... Os parece más encomiable la escultura de Chillida en el Parque de Bonaval?
Tanto denostar a la figura de la madre... Os parece más encomiable la escultura de Chillida en el Parque de Bonaval?
Comentario:
Boots. ¡Eres un genio!. Tu critica de arte es lo mejor que he leido en internet esta semana.¡ Enhorabuena !
Comentario:
Para vós, os blog-bloqueiros, se esto o fixese Quintana sería un servicio social, pero como o fai Don Armando é unha chocallada. ¿ou non?
Comentario:
Acedre, non lle deas ideas. Oíde, quedo pasmadiño coa erudición dos comentaristas. Isto promete.
Comentario:
Mentres non ponha estatuas adicadas a Fraga ou bandeiras espanholas desproporcionadas....
Comentario:
Este pedazo de obra artística bien merece un comentario analítico: Se trata de una obra escultórica realizada en piedra granítica con un acabado denominado "con la pulidora". Nos encontramos ante otra obra perpetrada por el gran escultor Manuel Mallo,hijo predilecto de Teo, encuadrado en la escuela denominada "de los tipismos" cuya influencia podemos encontrar en el monumento a la vaca y monumento al peregrino, ambas obras en Negreira. La composición está formada por dos figuras supuestamente humanas aunque de género dudoso que se colocan en un claro ejemplo de estructura "por apilamiento". La figua de mayor tamaño, adopta una postura clásica de yoga denominada "la catapulta" al mismo tiempo que sostiene en los brazos a una segunda figura cuya desproporción entre miembros y cabeza es considerable.
Esta postura dota a la composición de un dinamismo audaz, todo gracias a la posición de unos brazos que parecen estar a punto de lanzar a la figura menor hacia el infinito. En esto queremos ver reflejada la idea de que la madre es el motor a propulsión que nos catapulta a la vida.
No se puede dejar de advertir tampoco, que el escultor, haciendo un guiño al espectador, se ha autoretratado en la figura del niño, sin duda en una clara alegoría a su afán por ser catapultado al estrellato por una madre del todo ambiciosa.
Finalmente, entrando ya en un análisis arqueológico, no debe pasar desapercibida la inscripción en su basa. El ilustre profesor alemán Katxons nos ofrece su interpretación de la abreviatura D.A., incógnita que hasta ahora había traído de cabeza a todos los estudiosos de esta obra. D.A. nos dirige al mecenas de esta obra insigne, como no, a "Don Armando".
Esta postura dota a la composición de un dinamismo audaz, todo gracias a la posición de unos brazos que parecen estar a punto de lanzar a la figura menor hacia el infinito. En esto queremos ver reflejada la idea de que la madre es el motor a propulsión que nos catapulta a la vida.
No se puede dejar de advertir tampoco, que el escultor, haciendo un guiño al espectador, se ha autoretratado en la figura del niño, sin duda en una clara alegoría a su afán por ser catapultado al estrellato por una madre del todo ambiciosa.
Finalmente, entrando ya en un análisis arqueológico, no debe pasar desapercibida la inscripción en su basa. El ilustre profesor alemán Katxons nos ofrece su interpretación de la abreviatura D.A., incógnita que hasta ahora había traído de cabeza a todos los estudiosos de esta obra. D.A. nos dirige al mecenas de esta obra insigne, como no, a "Don Armando".
Comentario:
Non sei se destila arte pero o que é tenrura...
Gustaríame saber se esta DEVOCIÓN de Armando polas nais se debe a algún trauma da infancia ou de edipismo, ou se é simplemente un ramalazo dereitoso. Terá as mesma devoción polas non nais? E que pensa da figura do pai, que, que eu saiba, non ten escultura?
Que corrector lingüístico asesorou ao escultor para distribuír as maiúsculas e os acentos polo texto, ou fíxoo ao chou?
Tería que contestar Armando , supoño
Gustaríame saber se esta DEVOCIÓN de Armando polas nais se debe a algún trauma da infancia ou de edipismo, ou se é simplemente un ramalazo dereitoso. Terá as mesma devoción polas non nais? E que pensa da figura do pai, que, que eu saiba, non ten escultura?
Que corrector lingüístico asesorou ao escultor para distribuír as maiúsculas e os acentos polo texto, ou fíxoo ao chou?
Tería que contestar Armando , supoño