logotipo

Doeme a cabeza pola desorde que son consciente que teño nela pero teño a esperanza de que algún día aclararei as miñas ideas. Agora baseo todo nunha esperanza, porque... que fago eu se non esperar? Esperar que todo saia ben, que este futuro incerto non sexa certo e que todo teña unha explicación... Que a vida que me queda que non sei cánta é estea unida a ese soño imposible, a esa utopía indesexable, a ese espectro. E esperarei sempre, porque o que quero non é posible.
Pechei a porta da miña alma a todo aquel que quixo ver o que hai realmente nela. O que os meus cren realidade é só un invento, algo que teño medo de acabar crendo eu tamén. Pero, ¿crendo que? Realmente penso que xa non creo nada. Vagar de pensamentos na miña mente e no meu corpo... vagar de ideas que xa se esfumaron. Ideais aínda non perdidos, porque a pesar de todo sigo sendo fiel ós meus principios. Entón, poida que algo crea...
¿Está moi lonxe o infinito? Non, eu atopeino alá onde están os soños. Porque os soños son infinitas esperanzas... ou esperas infinitas...
Pasa o tempo. Tempo, gran error, equívoca invención do home no seu afán de poder controlar algo máis. Agora é o home quen está sometido ó tempo, controlado por algo que nin sequera existe. Triste camiño o que seguimos as persoas ... vivir, pero se apenas hai tempo...

A veces non vexo ningunha saida e estou esgotada, métome na música e nas súas letras, evádome, pero á fin non serve de nada: falan da realidade, dunha realidade que non é a miña. Hai un camiño pero está moi lonxe, quizáis sexa só cuestión da perspectiva que eu lle dou. As nosas vidas son como liñas paralelas: xúntanse no infinito. Atopareite daquela un día destes. Porque sei que cando morra quedarei a medio camiño, no ceo non me van querer e tampouco é cuestión de meter nun compromiso ó demo ... Faime un favor, espérame alí, onde queira que esteas, sempre, sempre, eternamente. Buscareite, non te preocupes, e non descansarei ata atoparte. Ei, ti, intruso lector dos meus pensamentos, que cres que fas agora senon le-la miña mente? Pode que os meus pensamentos para ti so sexan paranoias pero non importa, a min tamén mo parecen...