]]>

]]>

Érguete do teu escuro leito de inquedanzas ...

Berra, berra e fai que a túa voz
resoe en cada recuncho,
que entre na alma das árbores,
que rompa a desolación da terra.

Dos homes de pedra
fai area fina e clara,
fai da vida a morte da soidade.

Une os teus pensamentos ós do vento
e sente que os seus sopridos
abanean o teu espírito,
que a confusión son só nós
de auga limpa
enguedellados polo destino.

Bate, bate nas dúbidas
coma as ondas do mar na beira
e desfaite en escuma de esperanza
para volveres ser ti
e atoparte de novo nun todo.

Loita, loita contra a eternidade
e fai do infinito un segundo,
da realidade un espello opaco ....
Refléxate nela, ¿que ves?
Nada, son soños.

Chora, porque as bágoas son auga de vida
que alimentan a consolación,
fertilizan o camiño do tempo
e dan crenza ás feridas
das mans escravas.

Réndete ante o son dunha gargallada,
ante o orballo que esvara polas follas,
ante cada raio que acariña o teu rostro,
ante cada momento de inquietude
e de resposta doce ou agria.

Sente o roce áspero da amargura,
as queimaduras provocadas pola paixón,
a suavidade dun agarimo,
a desaparición da última chama de vida
que latexa desesperadamente.

Escurece coa posta do sol
e desfruta da noite da razón
porque só cando ela dorme
comeza a luz,
comeza o vento,
comeza a auga,
comeza a vida,
remata a morte.
]]>

Pechei a porta da miña alma a todo aquel que quixo ver o que hai realmente nela. O que os meus cren realidade é só un invento, algo que teño medo de acabar crendo eu tamén. Pero, ¿crendo que? Realmente penso que xa non creo nada. Vagar de pensamentos na miña mente e no meu corpo... vagar de ideas que xa se esfumaron. Ideais aínda non perdidos, porque a pesar de todo sigo sendo fiel ós meus principios. Entón, poida que algo crea...
¿Está moi lonxe o infinito? Non, eu atopeino alá onde están os soños. Porque os soños son infinitas esperanzas... ou esperas infinitas...
Pasa o tempo. Tempo, gran error, equívoca invención do home no seu afán de poder controlar algo máis. Agora é o home quen está sometido ó tempo, controlado por algo que nin sequera existe. Triste camiño o que seguimos as persoas ... vivir, pero se apenas hai tempo...
]]>

]]>

]]>

Ogallá desterro só fose unha palabra xa desterrada da lingua. Pero Desterro foi mar de recordos naufragados pola tormenta dos sentimentos, e segue séndoo... Desterro é quen provoca esa bágoa que esvara pola meixela ó mostrar lembranzas da terra dun. Desterro é contradicción, é morte, é vida... Pero tamén é a esperanza producida por algo que non debera existir...]]>

Rodeada de mentiras
piadosas, despiadadas
Mentiras...

Finxindo sorrisos
doces, astutos
Sorrisos...

Facendo deste mundo
o verdadeiro inferno.
Separando o real do ficticio.
Buscando o norte,
anhelado paraíso,
aparente paraíso...

Soidades e medos,
miradas sarcásticas,
poderosos impasibles,
inocentes infelices
levando ás súas espaldas
as desgazas
da inxusta democracia.

Buscando o ceo ... intocable
Buscando unha saída ... inexistente
Perseguindo os soños ... imposibles

Sen rumbo, buscando o perdido.
]]>

É unha silueta, pero só ante os teus ollos. Eu vexo luz, escuridade, beleza... así o quero ver... así o vin porque a verdadeira imaxe estaba máis alá dos meus ollos... NADA É REAL ...
]]>

"Libertad y justicia para todos: los muertos de antes y de mañana, los vivos de hoy y de siempre" (Subcomandante Marcos)

]]>