RESIGNACIÓN. A morte dunha ilusión (I parte)
A veces non vexo ningunha saida e estou esgotada, métome na música e nas súas letras, evádome, pero á fin non serve de nada: falan da realidade, dunha realidade que non é a miña. Hai un camiño pero está moi lonxe, quizáis sexa só cuestión da perspectiva que eu lle dou. As nosas vidas son como liñas paralelas: xúntanse no infinito. Atopareite daquela un día destes. Porque sei que cando morra quedarei a medio camiño, no ceo non me van querer e tampouco é cuestión de meter nun compromiso ó demo ... Faime un favor, espérame alí, onde queira que esteas, sempre, sempre, eternamente. Buscareite, non te preocupes, e non descansarei ata atoparte. Ei, ti, intruso lector dos meus pensamentos, que cres que fas agora senon le-la miña mente? Pode que os meus pensamentos para ti so sexan paranoias pero non importa, a min tamén mo parecen...
Comentario:
Ah si!!!!! gracias por enlazarme en tu blog!!!!!!
Comentario:
... pero no te confundas, no son paranoias, todos sentimos de esa manera, como tú...es por la condicion humana. Si existe un lugar tras las lineas paralelas, te esperaré.