A luz crebada
Soidade, ledicia,
berros no silencio que creban corazóns.
Dúas caras,
dúas ilusións.
As ilusións perdidas
que cren estar acendidas
pola vaga idea
dun encontro,
da luz ó fondo
dun aparente escuro fin.
As ilusións acendidas
que cren estar perdidas
por unha deixada rutina
que ten como fin a luz
dunha vela non acendida.
Unha ferida que segue
a corromper sen compaixón
a soidade dos moitos
que escoitan treme-las voces,
pola ilusión prendidas,
a carón dunha fogueira
de fouces cor olvido
con chamas apagándose
nunha triste despedida.
Ilusións que camiñan,
van sen rumbo fixo
e distáncianse nunha liña
que fire as vidas atopadas
e atopa as vidas feridas
para poder xuntalas
nun estraño soño
que semella un senvivir.