Es el momento de "enclaustrarse"
Por que estoy en Galicia...
...haciendo realidad un sueño de juventud...
Hacía muchos años que soñaba con pisar Galicia. Ahora me encuentro en una aldea de Pontedeume situado en las rías altas de Galicia. Todo es muy verde y, aunque es verdad que hace mal tiempo, no sólo ha cumplido mis espectativas sino que las ha revasado.
Esta tarde vamos a visitar Betanzos, un sitio del que siempre tuve curiosidad por conocer por todo lo que leí sobre este lugar. Es curioso, nunca pensé que estaría pisando estos lugares y ahora que estoy aquí todavía no soy capaz de asimilarlo. Estamos en agosto y hace mal tiempo, llueve, hay niebla, no podemos ir a la playa, etc. aun así creo que es uno de los encantos de Galicia. Mi Galicia siempre amada, siempre añorada sin conocerla...
Todavía estoy empapándome de historias, comprado libros en gallego (o encontrándomelos por casualidad) y disfrutando del paisaje y la historia. No quiero regresar todavía a la realidad cotidiana de Madrid. Es un sueño del que no quiero jamás despertar, del que me gustaría saborear cada segundo como si fuese el último.
Todavía me quedan unos días y hay que disfrutar de ellos. Aquí os dejo unos fragmentos de un poema sobre Betanzos que me he encontrado hoy:
A CANTIGA DE BETANZOS
As estreliñas da noite
van polo Mandéu ó mar.
Carpinteiros de ribeira
soñan un luceiro austra.
Betanzos dos Cabaleiros,
fror que aruma todo o val.
Ergueita como aun doncel
que ó ceio quera chegar.
Semente de nobre raza
da Galicia señorial.
As estreliñas da noite
van polo Mandéu ó mar.
Mariñeiros e labregos
lidalgos con maxestá.
Loitadores, noutros tempos,
da xusticia e libertá.
A cantiga de Betanzos
ten sones dun a-la-lá,
ten anceios de agarimos,
surrisa de craridá.
As estreliñas da noite
van polo Mandéu ó mar.
Andadura de ilusións,
que ilumiñan da verdá.
Os pobos vellos, que saben, da forza da lealtá.
Esucdos antergas cadas,
Historia pra se lembrar.
As estreliñas da noite
van polo Mandéu ó mar.
Espello en que te mirache
sen poidelo apalpar.
Non te importe ouro nin prata,
que non hai cibdá igual.
As torres das tuas eirexas
son bandeiras polo ar.
A cantiga de Betanzos
ten sones dun a-la-lá,
ten aceios de agarimos,
surrisa de craridá.
¡Betanzos dos Cabaleiros
nada hai que valla máis,
a non ser as estreliñas
que van polo Mandéu ó mar!
(Mayo de 1975)