Blogs.ya.com Quitar publicidad
El universo sobre mí
Si descubro que mi alfombra vuela... viajas conmigo?
Acerca de
LuLu soy yo, la que escribe. Hace no mucho leí no me acuerdo dónde, que quien escribe nunca es uno mismo, por mucho que te esfuerces en que así sea. Por lo visto te montas un personaje -como he dicho, lo quieras o no- que se parecerá bastante a tí, pero nunca serás tú, las letras lo alejan de tí. Así que LuLu no soy yo, pero pretende parecerseme...
 
El domingo estuve tomando algo en una cafetería con una amiga,
Pinki. Le estaba contando lo genial que me va en Luz y lo a gusto que estoy (cosa que para mí es muy importante, y por eso me repito más que el ajo, y es que tenía miedo de que todo saliera mal, es un cambio importante) y de repente va suelta:

- ¿Sabes qué? que no me das envidia.

¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Por lo visto Pinki debería de tenerme envidia por lo que le estaba contando, y como no lo hacía, se sintió cómoda, era como una confirmación de lo mucho que quería a Pelayo (su novio el facha), o algo así, es la única explicación que le doy...

Qué cosas pasan por la cabeza de Pinki? Realmente pensaba que yo intentaba darle envidia? Si ya sé que a ella el rollo de vivir en un quinto sin ascensor, ir a la uni en bici y empezar una nueva vida (en la que no hay ningún novio de por medio, eso es importante) no le llama lo más mínimo... Si le digo que estoy aprendiendo a cocinar, que soy más independiente y que tengo más trato con chicas que con chicos, no es para darle envidia, ella es mi amiga, suponía que le interesaría saber cómo me van las cosas. Además, ella me ha dicho mil veces que no quiere irse de casa de sus padres antes de casarse (con Pelayo)!!! Pero ella pensaba que debía sentir envidia. Ella cree (de estoy sí estoy convencida) que yo envidio la relación que ella tiene con su chico, o al menos el hecho de tener novio. Que vale, que quiero tener novio, pero no quiero la relación que ella tiene con Pelayo (tan vomitivamente parecida a la que yo tuve con Antonio). Es más, me deprimiría de estar en su lugar y pasarme los sábados por la noche jugando al Party&Co con su cuñada... Y ella es feliz, y me alegro, pero no siento envidia.

Es que aunque tuviera una vida interesantísima, aunque sí desease esa vida para mí, no la envidiaría. Ella es mi amiga y yo aprendí a no siento envidia por nadie hace demasiado tiempo. Me saca de quicio que Pinki piense de esa manera, que ella sí sienta envidias con cierta frecuencia deduzco... Cree el ladrón que todos son de su condición. Me acuerdo (para acabar de poner verde a la pobre chica, que a pesar de todo es mi amiga y la quiero, aunque cada vez me den más rabia nuestras diferencias) que un día, volviendo de marcha me dijo que lo sentía mucho. Yo puse cara de pato (=cara de "de qué coño me hablas?") y me lo explicó: lo que pasaba (y yo no me había percatado) es que esa noche ningún tío me había tirado cacho... Sí sí, como lo oyes, y ella se había fijado... A ella tampoco, pero bueno, como ella tiene a Pelayo... OH MY GOD. O cuando me hablaba de lo feliz que es con él y de repente paraba y me decía: "tía, lo siento, debes de sentirte muy mal... Como tú no tienes a nadie..." QUÉ YO NO TENGO A NADIE!!! SO-DEPENDIENTE-EMOCIONAL, MACHISTA Y ANSIOSA!!! QUÉ YO NO TENGO A NADIE!!! GRRRRRRRRRRRRR

Y quiere que pasemos la Noche Vieja juntas, y todavía no se ha percatado que yo no trago demasiado a su novio que nunca quiere salir de marcha y que hará que se vuelvan a casa a las tres de la mañana, como la Noche Vieja pasada. Y yo qué hago? Porque tampoco es plan de irme con Elsa, o con Amalia o con Azucena, según los planes que ellas tengan, y dejarla de lado, porque ya cuenta conmigo, y porque gracias a ella el año pasado no me quedé sola esa misma noche... Pero es que el último e-mail que Pelayo me envió fue uno para boicotear a los catalanes!!! Es demasiado facha, no es sólo que escuche la Cope y escriba cartas al director en la Razón, es que es mala persona, ostia, y va a amargar la noche a Pinki y de rebote a mí cuando se marchen a las tres. Tengo que pensar algo, tengo que pensar algo. Voy a parar ya, me estoy pasando tres pueblos con esto de ponerla verde a sus espaldas, voy a tener que hablarlo con ella, que está muy feo esto que hago, y las acumulaciones de mierda no son buenas.
 
Por qué me encuentro mal
Volvía ayer en el tren de las 16.20 con mi compañera de piso Amalia. He tenido mucha suerte al encontrarla a ella, porque, creo, de habernos conocido de cualquier otra manera, hubiésemos sido amigas igualmente, buenas amigas. Ahora creo que es algo así como mi mejor amiga. Compartimos tantas cosas! Vivimos juntas y eso nos obliga a pasar mucho tiempo la una con la otra. Pasamos los jueves, viernes y sábados que nos quedamos en Luz (dos de cada tres o tres de cada cuatro) juntas, por las noches vemos juntas un DVD, vamos juntas a tomar algo o salimos de marcha. Yo le aprecio mucho, ella a mí no lo sé, porque tal vez sólo sea porque compartimos piso, y ella, por culpa de su novio, que es ansioso (lee el capítulo del nuevo libro de Lucía Etxebarría que se puede descargar de su página web), tampoco tienes muchas más amigas en la ciudad. La cosa es que entre ella que la tengo en casa (también está la otra compi, Blanca, con la que nos llevamos muy bien también, pero compartimos menos experiencias y formas de pensar -se considera racista y facha-), Azucena en la uni y Elsa a dos calles, estoy genial en Luz, esto me lo habrás oido decir y lo volverás a hacer. Luego también conozco a más gente en la uni, está Rosa que va conmigo a proyectos, y Lola. Además tengo a Andrés, un pesao de cojones, pero que es muy buena gente y me deja DVDs de arquitectura y apuntes; Agustín y Benito que también van con nosotros en proyectos y me echan un cable y me animan cuando el profesor me dice que hasta que no me matricule "no existo"... y es que todavía estoy esperando a que me den las convalidaciones para matricularme de las asignaturas de segundo. Si no te nombro a nadie más es porque no lo hay.

Resumiendo, que soy feliz en mi nuevo micromundo. Ayer se lo iba contando a Amalia en el tren del que te he empezado hablando al comenzar el correo. Me han asignado ya un sicólogo los de ASISA, dos horas en vez de medio año como tardaron la otra vez... Vaya, como avanza la Sanidad (la privada)! Le contaba que ahora tengo sicólogo, pero ya no tengo problemas que contarle... que a ver qué coño me inventaba yo! Porque a mi lo de los sicólogos me va mucho, ya lo sabes, no me gustaría que duraran temporadas, me gustaría tener uno de continuo... a ver si convenzo a este, total, él va cobrando... Ir a las diferentes sicólogas me ha ayudado a madurar muchos aspectos de mi vida. Había pensado que le hablaría de mi fobia a las agujas, o de los problemas que tengo con mi madre, aunque como ahora ya no la veo...

Los problemas vuelven cuando yo vuelvo a mi ciudad. Tampoco yo me lo explico, la ansiedad que me entra, el miedo, las ganas de llorar, la tristeza. No vuelvo casi nunca, pero hace muy poco que me fui. Oficialmente no he dejado aquí ningún problema, no? Al fin y al cabo, Mattia se ha ido a Italia, y en Pablo casi ya no pienso, y todo el resto de gente son personas a las que llamo “amigos” o “conocidos con los que me llevo bien y me alegro de ver”, no? Y no me siento de aquí, me siento más de allí, aunque si lo pienso fríamente... no soy nada de allí...

Allí tengo a Amalia, allí tengo con quien hacerlo todo, allí estoy con gente charlando hasta la una de la madrugada entre semana, me siento siempre acompañada y feliz en casa (eras tú quien decía que le felicidad no se alcanzaba de continuo?). Es posible que encuentre aquel quinto sin ascensor destartalado más “hogar” que en casa de mis padres? Cuando aquí estoy conectada al Messenger hasta las tantas preocupada por si Pablo me habla o no me habla, allí estoy charlando con Amalia y Blanca, y en él es en lo último que pienso. Aunque me vaya a mi habitación a pintar estoy acompañada, porque viene Blanca a hablarme o a estudiar conmigo (dice que le relaja el sonido del lapiz o del pincel), o Amalia a criticar a su novio, o viene de visita Elsa a contarnos su última discusión con su respectivo o su último viaje a Salamanca. Ya no estoy obsesionada con ningún chico, estoy algo obsesionada con encontrar novio, eso sí, pero es que no me gusta ninguno, y es la primera vez en toda mi vida yo creo que me siento así... Estoy olvidándome de Pablo sin sustituirlo por ningún chico. Ha sido un proceso lento, verdad? Siempre me olvido de Mattia, en él pensé la semana pasada o la anterior y estuve llorando un poco con Elsa. Aquí, si me entraban ganas de llorar, me encerraba en mi cuarto para que nadie me viera, y luego te escribía contándotelo, aquí voy al salón y se lo suelto a Blanca, y luego voy a casa de Elsa y le lloro a ella (con la que hay más confianza) hasta quedarme seca. Y se me pasa, y no vuelvo a pensar en Mattia, como máximo me vuelvo a cagar (con ganas, muchas ganas) en la madre que le parió, porque abro mi correo y no tengo ningún e-mail suyo desde hace mes y medio, y eso que le llamé por teléfono (el día de la plorera) para felicitarle su cumpleaños.

Ayer llamé a María, para ver si quedábamos y charlábamos un rato, y me estuvo contando lo genial que estaba ahora en la carrera, que le gustaba tanto la arquitectura... que la asignatura de proyectos es genial y que en su (mi ex) escuela era todo más libre y más artístico que en el resto (incluyendo la mía de ahora) porque a ellos les enseñaban a pensar, que para aprender a hacer cosas reales ya tendrán tiempo cuando trabajen... Y que no dormía de tanto trabajo que tenía que hacer... Me sentí muy mal, porque tal vez yo debería haberme quedado, porque arquitectura aquí es más difícil pero se supone que se aprende más y luego serán mejores arquitectos, y tendrán más y mejor trabajo que yo. Es que yo no hago casi nada, me exigen muy poquito en Luz. Yo trabajo todo lo que debería, me va muy bien en todas las asignaturas en serio, pero piden tan poco...

Me quiero ir a Luz, no sé de qué huyo, pero quiero huir. Estoy en el Messenger, ni Pablo ni Popins me han hablado, y sí que estaban a pesar de lo de “ausente” (lo sé por el amsn). Yo sí que le he hablado a Popins, y no puedo mal pensar porque seguro que no lo ha hecho por no querer hablarme, cómo iba él a hacer algo así! Con lo bueno que és! (nótese la ironía). Voy a prohibirme entrar al Messenger (después de hoy ;)).

Fue divertido el otro día, estaba con Amalia jugando a las cartas, a uno de esos juegos que haces para saber a qué chico gustar, o con cual saldrás... Esos juegos que haces cuando tienes doce años, pero a los veinte. Consistía en asignar a cada rey de la baraja, un chico que te gusta. Llegó Elsa, y mientras estaba haciéndomelo va y suela:
-No estarà mon germà (entre els reis), veritat? (No estará mi hermano (entre los reyes), verdad?)
-No... clar que no Elsa, per supost que no... si no m’agrada.... (No... claro que no Elsa, por supuesto que no... si no me gusta...)

Y claro, Amalia empezó a reirse... Así y todo creo que Elsa no lo pilló.
 
Lo del francés aquel de Internet...
Quedé con él, y no, no me violó, no sé si es porque no es de ese tipo de hombres, o porque fui acompañada de Elsa... No fui acompañada porque pensase que era peligroso quedar con un tipejillo de Internet (que tal vez sí lo es, pero yo no lo veo), sino porque no quería que Elsa pensase que a mí me molaba el francés y ya no me gustaba su hermano... ya sabes, por si ella se lo decía a Popins (que se lo cuenta todo) y pensaba que yo no estaba interesada en él... En el caso de que él sí estuviese interesado en mí. Demasiadas suposiciones. Total, que el tio era majete, y no demasiado feo, y se le entendía al hablar, pero la cagó... Y es que no sabía con quién hablaba cuando empezó a hablar sobre el catalán, sobre lo inútil que era usar una lengua sólo por tradición... porque claro –continuaba- eso de conservar la lengua es muy de derechas, es una actitud conservadora y poco progresista. En Francia, la gente de derechas es la que defiende esas cosas. Tal vez, y por mucho que eso me toque los ovarios, he de reconocer que parte de razón tenían, pero me dolió y me puso de mala leche el resto de la tarde. No hemos vuelto a quedar.

Este fin de semana me he quedado aquí, me tocaba. He estado muy a gusto. Elsa se ha ido a Madrid, y he estado con Amalia, mi compi de piso, y con Azucena, mi compañera de clase. Me lo he pasado muy bien. He estado todo el fin de semana cocinando y comiendo con Amalia, lo normal era no compartir la comida y comer cada una cuando se le antoje, coincidiendo de vez en cuando. He comido muy bien este fin de semana con eso, porque si es por mí no cocino, y como rápido y mal, con otra persona es diferente. No he pensado casi en Popins, tampoco en Pablo o en Gustavo. Pero quiero tener novio. Azucena me ha dicho que tengo carencia afectiva. Es cierto, no me explico cómo me ha podido conocer tanto en tan poco tiempo... vale que yo hablo mucho y de cosas “muy mías”, pero... Le estoy dando vueltas a lo de la carencia afectiva de mis padres, y a mi necesidad de ser querida. El otro día leyeron un poema en Océano Pacífico que hablaba sobre un tipo que ha olvidado a su ex-novia (o ex-mujer, o expersona-de-la-que-se-ha-estado-enamorad@) completamente. No pude más que anotar los últimos versos: “ya no eres mi todo, y todo se olvida pronto”. Lo buscaré en Internet a ver si encuentro el poema entero.

He estado pensando que a mí siempre me han gustado los hermanos mayores, siempre! Mira:
- Llamemosle Blas, al primer chico del que estuve enamorada de los once a los catorce años, hermano mayor de tres más.
- Mi primer novio a eso de los 14 años, hermano mayor de otra chica.
- Mi segundo novio, Víctor, mayor de dos hermanos.
- Antonio, mi tercer novio, el mayor de cuatro hermanos.
- Jorge, uno que era impotente, también el mayor de dos.
- Gustavo, el mayor de tres hermanos.
- Mattia, mayor de dos hermanos.
- Popins, mayor que Elsa.


El único que no cuadra con todo esto es Pablo, que es el tercero de cuatro hermanos, pero bueno, en realidad yo a Pablo no le llegué a conocer y todo lo que sabía de él era idealizado... Quiero decir, que tal vez si le hubiese conocido más, no me hubiese gustado. Se me olvida algún chico que me haya gustado? No creo que sea casualidad, porque ocho chicos de nueve, no es casualidad... y he leido que eso de ser el mayor, el mediano o el menor, es muy importante, que marca la personalidad. Los hermanos mayores solemos ser más responsables, solemos ser más como nuestros padres quieren que seamos, más dóciles. Los menores suelen ser más rebeldes, hacen más lo que quieren y son más extravagantes. Los artistas suelen ser hermanos pequeños (que pena...). Y ahora que lo pienso, mis mejores amigas han sido hijas pequeñas.

Estoy creciendo mucho aquí en Luz, estoy aprendiendo muchas cosas nuevas. Algunas cosas son una tontería, si te digo que estoy aprendiendo a usar el portátil, a ir en bici por ciudad, a cocinar, a limpiar, a convivir, a ir a clase con gente que no es de mi edad, a trabajar en grupo con ello... Estoy conociendo a muchos más grupos de música porque me los pasa Amalia y Azucena, los escucho en el portátil en formato MP3 (también nuevo para mí). Estoy conociendo a gente nueva que me aporta cosas nuevas. Yo (junto con Elsa, porque Elsa tiene tela también...) soy la más inocente, ignorante e ilusa de la nueva gente con la que me junto. Amalia dice que soy como ella el primer año que estuvo aquí... Y es que a mi todo me parece bonito, emocionante y me considero feliz. Todas tienen problemas, y yo no, a mi no me ha pasado nada, mi vida es simple, sencilla, normal... Se comportan como si la vida les hubiese dado mil patadas y me cuentan sus experiencias relacionadas con muertes de familiares, herencias, problemas económicos con cara de qué-sabrás-tú-de-la-vida. Y sí, mi vida es normal y la gente a mi alrededor no se muere, ni me amenaza por temas de dinero, nadie me amarga la vida y yo sí creo que la gente es buena por naturaleza y confío en los desconocidos. Dicen que eso será hasta que me den algún palo... No creo que me lo den (soy yo, esas cosas no me pasan a mí), y si me lo dan, como la memoria es selectiva, lo olvidaré y seguiré queriendo a los desconocidos.
 
Dejé un poco de lado el blog porque... pues porque no me apetecía escribir y
estaba demasiado ocupada comprovando si Popins me había enviado algún e-mail o no (siempre era que no). Ahora estoy preguntandome cómo se calculan los momentos flectores en una viga si ésta tiene rótula en medio... alguna idea? No? Por eso estoy aquí escribiendo sobre cualquier otra cosa. Después de ese fin de semana en el que nos liamos aquí en Luz, él me invitó a ir a Barcelona, porque actuaba "Obrint Pas" en Matadepera. Y yo (que quería hacer alguna "locura" de esas que luego cuentas a tus nietos a los ochenta) le dije que sí y allí que me presenté.

Como me apetece poco contar las cosas de nuevo, copio el e-mail que le envié en su día a María:

El fin de semana lo pasé bien, bueno, no fue "la bomba" porque yo me esperaba (qué malo es "esperar" algo de alguien... mira que lo sabemos pero siempre...) otra actitud de Popins con respecto a mí, porque ya que iba desde Luz y me gastaba en él ese dinero que no tengo sólo para verle a él... No digo que se comporte como un novio, porque no quiero ser su novia, está en Barcelona! (y aunque no lo estuviera, ahora creo tener claro que no funcionaría), pero no sé... Es que fue todo en plan "somos amigos y que quede clarito"... Nos enrollamos, pero fue por las noches, te cuento:

Llego el viernes por la noche, me da dos besos para dejar las cosas en su sitio, vamos a un concierto (Obrint Pas) con un amigo suyo, ahora somos amigos, volvemos a las tantas, vamos a su piso, charlamos en el salón, nos metemos a su habitación, yo no sé dónde se supone que duermo, decido meterme a la cama, charlamos sin tocarnos en una cama de cuerpo y medio, se acerca, me acerco, nos liamos, lo hacemos, dormimos, amanece, nos besamos, lo hacemos, comemos, salimos a pasear, me da la mano, nos soltamos las manos, no nos las volvemos a dar, sólo somos amigos, vamos a cenar a casa de su amigo (el del concierto), apenas somos conocidos, volvemos a casa, vamos a dormir, nos enrollamos, lo hacemos, dormimos, amanece, nos besamos, somos amigos, comemos, vamos a RENFE, no hay billetes, me quedo esa noche en su casa, seguimos siendo amigos, vamos a dormir, somos amigos, charlamos como amigos, nos enrollamos, lo hacemos, dormimos mal porque él tiene tos, me despierto, me acompaña al metro y me voy.

Mira, para serte sincera, a mí Popins me gusta bastante, pero él está enamorado de Mary todavía, cosa muy lógica y normal, porque las dos sabemos que se querían muchísimo y que la relación no acabó porque hubiesen dejado de quererse... Por otra parte, Mary fue su primera relación de pareja, así que cada vez que me besaba, lo hacíamos o me preguntaba cosas y yo le hablaba de mí, pensaba que él debía de estar comparandome constantemente con ella, y yo, mira por dónde, siempre salía perdiendo (en mi mente, que es muy realista y cruel). Supongo que él tenía claro que yo sí quería algo más, y por eso estuvo todo el rato "frenandome", o tal vez no resulté tan evidente... no sé, bueno, tú sabes que la discrección nunca fue mi fuerte.

Todo esto, por descontado, no se puede comentar a Elsa... no sabes lo difícil que és tenerla tan cerca y ocultarle cosas.



E-mail a mi amigo el que está en California (saludos desde aquí, espero que no te moleste que copie el correo...):

Odio a Popins, el hermano de Elsa. Ha pasado de mí como de la mierda! Yo ya sé que él no quería nada más de lo que hubo, me lo dejó bastante claro cuando fui a Barcelona, pero joder... no sé, contestar a los e-mails, mantener cierta amistad o algo... Estoy enfadada, porque lo que ha hecho (que en realidad es nada, y esa ausencia es la que me jode) hiere mi autoestima, la apuñala, la pisotea y la tira a la basura, no! peor! la deja tirada por la calle. Le escribí un e-mail el jueves pasado (en plan amigos y tal, de buen rollo y sin compromiso) y a las tres horas me contestó, pero ese e-mail (que contenía el mío y su respuesta) lo envió "por error" a mí y a otra persona, que según Elsa, es amiga de Mary, su ex. Supuse que no fue una casualidad, y lo que pretendía es que a través de la amiga le llegara el e-mail a Mary y darle celos o algo así, no? En mi opinión tiene bastante lógica. No le dije nada, le contesté el sábado. El domingo me dijo Elsa que le preguntara para qué le había enviado el e-mail a la otra "persona desconocida por mí", así que decidí esperar su respuesta para hacerlo, PERO NO HA RESPONDIDO! No sé nada de él, y el lunes, cuando chateé contigo, él estaba conectado y no me habló! Ni yo a él, claro, yo soy la del orgullo herido... LE ODIO. Me hace sentir muy muy RECHAZADA. GRRRRRR. Gracias por escuchar que

ODIO A POPINS



Conversación con Popins el sábado por la noche:

Popins dice:

you hate me?
ja m'ha contat ma germana tot el lio, testava escrivint un mail ara mateix

(ya me ha contado mi hermana todo el lio, te estaba escribiendo un e-mail ahora mismo)

LuLu dice:

be...

(bien...)

Popins dice:

a vore, lo de la kathi eixa va ser una tecla de mes en el ordenao

(a ver, lo de la kathi esa (la amiga de Mary) fue una tecla de más en el ordenador)

LuLu dice:

clar...

(claro...)

Popins dice:

sona ridicul i es una carambola que fora amiga de mary (aunque no se veuen ni parlen desde fa dos anys)
i eixa tia ni parla castella ni menos catala
i que bueno, la mary no vull vorela ni en pintura, ni vull sabe res de ella ni que ella sapiga res de mi
i ja esta, perdona si te ca ofendre

(suena ridículo y es una carmbola que fuera amiga de Mary (aunque no se ven ni hablan desde hace dos años), y esa tía no habla castellano y menos catalán. I que bueno, a Mary no quiero verla ni en pintura, ni quiero saber nada de ella ni que ella sepa nada de mi. Y ya está, perdona si te ha ofendido.)

LuLu dice:

em dona el mateix, pero es prou dificil equivocarse en aixo, perque no vas escriure la meua direcció, sino que li vas donar a "reenviar". Pero q siga com siga, encara q fora a posta, te igual, ho entenc, jo a voltes he fet coses d'eixes

(Me da lo mismo, pero es bastante dificil equivocarse en eso, porque no escribiste mi dirección, sino que le diste a "reenviar". Pero que sea como sea, aunque fuese a posta, da igual, lo entiendo, yo a veces he hecho cosas de esas.)

Popins dice:

pos jo no he fet mai, ni se ma passat per el cap, i menos ho faria de forma tan descara... (en un email personal..., o sea jo la meua intimitat es meua...)
i en cap moment he volgut vengame de la mary ni utilizar-te a tu, i me pareix raonable que si creus que no va ser un error, estigues enfadada
pero jo nomes puc dir-te que ho va ser (i molt ridicul, i me sent molt ridicul per la importancia que pot tenir)
i la "importancia" es precisament que tu estigues calenta en mi
i no ho vull ni ho he volgut mai

(Pues yo no las he hecho nunca, ni se me ha pasado por la cabeza, y menos lo haría de forma tan descarada... (en un e-mail personal..., o sea, que mi intimidad es mía...) En ningún momento he querido vengarme de Mary ni utilizarte a ti, y me parece razonable que si crees que no fue un error, estés enfadada. Pero yo sólo puedo decrite que lo fue (y muy ridículo, y me siento muy ridículo por la importancia que pueda tener). Y la "importancia" es precisamente que tú estés enfadada conmigo, y no lo quiero ni lo he querido nunca.)

LuLu dice:

no estic calenta, no molt, i si ho estic no es per aixó, es pq tp thas molestat en contestarme l'email de fa una setmana ni res... i com l'ultim va ser el del "error"...-i perdona q continue usant cometes-

(No estoy enfadada, no mucho, y si lo estoy no es por eso, es porque tampoco te has molestado en contestarme el e-mail de hace una semana ni nada... y cómo el último fue el del "error"... -y perdona que continue usando las comillas-)

Popins dice:

quan vaig rebre el teu ultim mail, te vaig envia un sms dient que sentia no haver estat en el mesenger, i despres vaig tenir una setmana asfixiant, hasta que vaig teni un moment el dijous pa vore com havia anat el teu projecte
i ja esta, sent que el error tinga tanta pinta de no ser-ho, pero jo no puc fer altra cosa per a que cregues que estic dient la vitat
quan ma dit aixo ma germana, inmediatament he pujat a escriure't un mail
perque si mimporta no esta mal en tu
i com si mimporta, creume que per la golfa de mary no tutilitzaria a tu deixa forma tan asquerosa

(Cuando recibí tu último e-mail, te envié un sms diciendote que sentía no haber estado en el Messenger, y después tuve una semana asfixiante, hasta que tuve un momento el jueves para ver cómo había ido tu proyecto. Y ya está, siento que el error tenga tanta pinta de no serlo, pero yo no puedo hacer otra cosa para que creas que estoy diciendo la verdad. Cuando me ha dicho eso mi hermana, inmediatamente he subido a escribirte un e-mail, porque sí me importa no estar mal contigo, y como sí me importa, creeme que por la golfa de Mary no te utilizaría a ti de esa forma tan asqueros.)

LuLu dice:

q senc haberme enfadat (només un poquet), q no tenia xq, perdona
me senc mal

(Que siento haberme enfadado -sólo un poquito-, que no tenía por qué, perdona, me siento mal.)

Popins dice:

no dona, si ho entenc, jo me sentit mal per mi
sobre tot per que ho havia fet sense fer-ho!!!
mira, jo mu passe molt be, en tu, i encara que estiguem com amics, realment no vull perdre eixe relacio en tu
me pareixes una persona que val molt la pena!!
i a la que no faria mal
per tant, si te faig mal, sera de forma inconscient, i vull que mu digues inmediatament
promise??

(No mujer, si lo entiendo, yo me he sentido mal por mí, sobre todo porque lo había hecho sin hacerlo! Mira, yo me lo paso muy bien contigo, aunque estemos como amigos, realmente no quiero perder esa relación contigo. Me pareces una persona que vale mucho la pena! Y a la que no haría daño, por tanto, si te hago daño, será de forma inconsciente, y quiero que me lo digas inmediatamente, prometido?)

LuLu dice:

es q vaig pensar q si no m'escribies i si vas enviar aquell email va ser per a "deixar clar q nomes vols amistat", jo ho vaig entendre aixina, i com jo aixó ho tenia clar, no volia dirte res per si tu pensaves -al jo dirte q mhavia sentat mal- q jo... deixaho. Pero la proxima volta tho dic i acabe avans

(Es que pensé que si no me escribias y si enviaste aquel e-mail fue para "dejar claro que sólo quieres amistad", yo lo entendí así, y como yo eso lo tenía claro, no quería decirte nada por si tú pensabes -al yo decirte que me había sentado mal- que yo... déjalo. Pero la próxima vez te lo digo y acabo antes.)

Popins dice:

jo no sabia lo que volia molt be, pero realment aunque sabera, ara no podia ser mes que amistad...
de totes formes, soc un tallat de merda (hasta pa eixes coses), i no puc portar la iniciativa (perdona)
pero ja te dic que tu eres una tia que te cagues (perdo per la expresssió)!!!!
ei, ho sent pero ma mare ja esta afonica de cridarme pa anar a sopar!!

(Yo no sabía lo que quería muy bien, pero realmente, aunque lo supiera, ahora no podría ser más que amistad.... De todas formas, soy un cortado de mierda -hasta para esas cosas-, y no puedo llevar la iniciativa -perdona-. Pero ya he dicho que tú eres una tia que te cagas -perdon por la expresión-!!! Ei, lo siento, pero mi madre ya está afónica de llamarme para cenar!!!)