FILLOS DA PUTA.
Nestes tempos de eme pe tres, móviles de última xeneración e mil merdalladas máis eu pregúntome: ¿ Tan díficil é salvarme, fillos de puta?
Vós, si vós. Vós que nacestes en cortes cheas de esterco onde as bafaradas das vacas vos proporcionaban a caloura necesaria para non aterecer co duro frío do inverno. Vós que cando erades pequenos corríades diante dos vosos avós e implorabadeslles ir coas vacas aos verdes prados da vosa aldea.
Olvidastesvos de min. Ides camiño de calar a voz da vosa terra.
Cando aquí non se escoite o bruído do afiador, cando caledes os aturuxos dunha vella, cando todo se inunde dos crueis castelanos nin se vos ocurra preguntar por min fillos da puta.
Olvidastesvos do que fostes outrora; fillos de labregos, netos de canteiros ou bisnetos de arrieiros.
Despídome dicindo que me chamo Galego y que me estades matando.
Fillos da puta desagradecidos.