AMOR E MAIS ESCOVA DE ESFREGAR. Eu estava esfregando no chão do banho quando dei-me de conta das fitas da escova de esfregar esfarrapadas. Acontece sempre do mesmo jeito, merca-la nova e de socate, um dia, já esta velha. Não sei o que passou, mas foi-me o sentido ao amor, e fixen analogia da escova de esfregar e alguns amores. Começa mesmo assim, ao primeiro o amor, quando é novo, esfregas, esfregas (se alguem quer ver cousa sexual no de esfregar que o veja), esfregas até um dia no que paras e ficas a olha-lo feito farrapos, e esse amor já não enche, e mercas outra escova de esfregar coas fitas novas.
Amélia diz que aló no Brasil não hai escovas de esfregar. Empregam um rodo cum pano enleado que enxaguas despois de cada vez. Diz que assim é mais limpo, que a escova de esfregar é suja, que é para pessoas preguiçosas.
Se cadra (se calhar) som as pessoas preguiçosas as que esfarrapam o amor.
Esta fim de semana dei em fazer viagem pelos dias estranhos.
AMOR Y FREGONA. Yo estaba fregando el suelo del baño cuando me fijé en las tiras de la fregona desgastadas. Pasa siempre igual, la compras nueva y de repente, un día, ya está vieja. No sé que pasó, pero me vino a la cabeza el amor, e hice analogía de la fregona y de algunos amores. Empieza así, al principio el amor, cuando es nuevo, friegas, friegas (si alguien quiere ver algo sexual en lo de fregar que lo vea), friegas hasta un día en el que te paras y te quedas mirándolo harapiento, y ese amor ya no te llena, y compras otra fregona con las tiras nuevas.
Amélia dice que en Brasil no hay fregonas. Utilizan un rodo con un paño enrollado que enjuagas después de cada pasada. Dice que así es más limpio, que la fregona es sucia, que es para pessoas preguiçosas (personas perezosas).
Quizás son las personas perezosas las que desgastan el amor.
Este fin de semana viajé por los días estraños.
AS MANS DE GRIET. Se ides ver Moza con pendente de pérola (Girl with a Pearl earring), non deixedes de olla-las mans de Griet (Scarlett Johansson) durante todo o filme. Hai un intre Gilda tamén (non de labazada, senón de cabelo rubio). Aínda que atrás miña, ao remate, alguén dixo, ¡Vaya rollo! ou algo así, penso que paga moito a pena.
LAS MANOS DE GRIET. Si vais a ver La joven de la Perla (Girl with a Pearl earring), no dejeis de mirar las manos de Griet (Scarlett Johansson) durante toda la película. Hay un instante Gilda también (no de bofetada, sino de cabello pelirrojo). Aúnque detrás de mi, al final, alguien dijo, ¡Vaya rollo! o algo así, pienso que merece bastante la pena.
BO DÍA. Onte á tarde achegueime até o centro de Madrid; fixen o pedido, xa, de Jazzuela, unha selección da música referida en Rayuela, e merquei tamén o filme en DVD Bo día (Ohayô), de Yosujiro Ozu posto á venda xunto con outros do director xaponés co gallo do centenario do seu nacemento. É tamén un dos dous filmes que estrearon nos cines Verdi, en Madrid, polo mesmo motivo uns meses atrás; foi aí onde descubrín este divertido filme que hoxe vos recomendo.
Despois fun ver Goodbye Lenin!, de Wolfgang Becker, que levaba pendente do ano pasado, e que abofé paga a pena vela. A banda sonora de Yann Tiersen tamén está ben, aínda que un dos temas principais lembroume de máis aos que compón Rodrigo Leão, maiormente unha das cantigas do seu Ave Mundi Luminar, plaxio ou influenza?
ACTRICES. Na Good bye Lenin! sorprendeume a actriz Chulpan Khamatova, un rosto novo para min (de cada vez disfruto máis cos filmes nos que non coñezo aos actores), deses que namoran cunha beleza natural e cotiá (fóra do esterotipo hollywoodiano) misturada cun talento de actriz extraordinaria, como acontece coa actriz Scarlett Johansson, fermosamente desleixada en Lost in Translation, onde a descobrín, e que mañá se cadra vou ver no filme Moza con pendente de pérola (Girl with a Pearl earring), de Peter Webber. Teño curiosidade por ver como fotografaron a luz dos cadros de Vermeer.
COMENTARIOS. Matinando no dos comentarios, na carenza deles máis ben, agás excepcións; o certo é que recoñezo que eu non son amigo de deixalos nos sitios que visito, aínda que por veces si, prefiro mandar correos se penso que merece algún comentario especial; co cal, é normal que non me deixen comentarios a min tampouco, certo, non é?
AMOR. Se queredes vivir unha historia de amor con remate feliz, visitade este sitio, e non preguntedes como o topei porque non busco o amor na rede :P.
BUENOS DÍAS. Ayer por la tarde me acerqué al centro de Madrid; hice el pedido, ya, de Jazzuela, una selección de la música referida en Rayuela, y compré también el DVD
Después fui a ver Good bye Lenin!, de Wolfgang Becker, que llevaba pendiente del año pasado, y que realmente merece la pena ver. La banda sonora de Yann Tiersen también está bien, aunque uno de los temas principales me recordó demasiado a los que compone Rodrigo Leão, sobre todo una de las canciones de su Ave Mundi Luminar, ¿plagio o influencia?
ACTRICES. En Good bye Lenin! me sorprendió la actriz Chulpan Khamatova, un rostro nuevo para mi (cada vez disfruto más con las películas en las que no conzco a los actores), de esos que enamoran con una belleza natural y cotidiana (fuera del estereotipo hollywoodiense) mezclada con un talento de actriz extraordinaria, como sucede con la actriz Scarlett Johansson, hermosamente desaliñada en Lost in Translation, donde la descubrí, y que mañana quizás veré en La joven de la Perla(Girl with a Pearl earring), de Peter Webber. Tengo curiosidad por ver como fotografiaron la luz de los cuadros de Vermeer.
COMENTARIOS. Pensando en lo de los comentarios, en la carencia de ellos más bien, salvo excepciones; lo cierto es que reconozco que yo no soy amigo de dejarlos en los sitios que visito, aunque a veces sí, prefiero mandar correos si creo que merece algún comentario especial; o sea que, es normal que no me dejen comentarios a mi tampoco, ¿verdad?
AMOR. Si quereis ser protagonistas de una historia de amor con final feliz, visitad este sitio, y no me pregunteis como lo encontré porque no busco el amor en la red :P.
MEDO. Di A. que se vou a Cangas na Semana Santa que non colla o tren, que que medo, que esa xente está tola, que non son nin seres humanos... tento acougala, que se estás de morrer morres ata durmindo ou en calquera outra circunstancia, mesmo avergoñante. Ademáis xa non hai billetes de tren, os autobuses en folga, e aínda porriba no traballo temos choio arreo e, se cadra, nin poderei marchar ainda que a folga se desfaga... Cando falaba comigo polo teléfono miraba as súas dúas filliñas, e cavilaba no futuro que andamos artellando para elas, ten medo, di que hai moros a moreas, que sabe que sen querer transmite sentimentos racistas as súas crianzas, mas ten medo. Iso vai ser que o racismo e a xenofobia, non é odio nin xenreira, nin ser mala xente, é medo; e cando temos medo defendémonos atacando. Aínda así, di que isto todo espertou nela, tamén, a concienza de que a política está aí, e non se pode ignorar; agora le nos xornais a cotío, e sabe que merca-lo pan (por exemplo) nun sitio e non mercalo noutro é política, que cada un dos nosos feitos e decisións son política, que facer estes posts, ou non, é política, que se deixades comentarios é política, e se non tamén é política. Se todos nós (engadidos políticos) nos decatasemos diso, se cadra este mundo tería mesmo arranxo.
PERRO PICADO. Recoméndovos o máxico libro ilustrado PerroPicado,de Reyva Franco e Gerald Espinoza, editado por Camelia Ediciones*, unha editora venezolana distribuida na España por Kalandraka, que por certo, andaba sempre procurando un anaco para nomela e saudar a algunha xente dela que coñezo. Saudados ficades. Ademáis, Kalandraka é a primeira editora que saca libros especiais para nenos autistas. E xa que andamos, Oli, acouga, xa rematei o curso e xa teño tempo, si, hei traballar no do pito choromico, e nos 97 contanacos, e nos contos a escote, e na curta de animación con Rober, e collerei os pinceis, e o comezo da novela para César... ai, vou ter que vivir máis de cen anos :P.
TORTILLA. A. tamén leu os contos que lle mandara na carta (aínda escribo cartas). Entre eles o de Tortilla; di que despois de botar unhas risas, arriou o papel, colleu ovos do frigorífico e fixo unha seguindo as instrucións. Seica estaba boa. O seu home dicía "Pero ti... qué fas? Estás parva, ou?". O certo é que as reaccións con ese conto-experimeto non deixan de abraiarme.
*Sinto non ter ligazóns ao tema.
width="70%" size="2" color="#3366CC" noshade>
MIEDO. Dice A. que si voy a Cangas en Semana Santa que no coja el tren, que qué miedo, que esa gente está loca, que no son ni seres humanos... intento tranquilizarla, que si estás de morir te mueres hasta durmiendo, o en cualquier otra circunstancia, incluso ridícula. Además ya no hay billetes de tren, los autobuses en huelga, y aún encima en el trabajo tenemos curro para hartar y, tal vez, ni pueda marchar aunque la huelga se desconvoque... Cuando hablaba conmigo por teléfono miraba as sus dos hijitas, y pensaba en el futuro que estamos construyendo para ellas, tiene miedo, dice que hay muchos moros, que sabe que sin querer transmite sentimientos racistas a sus hijas, pero tiene miedo. Va a resultar que el racismo y la xenofobia, no es odio ni rencor, ni ser mala gente, es miedo; y cuando tenemos miedo nos defendemos atacando.
Aún así, dice que esto todo despertó en ella, también, la conciencia de que la política está ahí, y no se puede ignorar; ahora lee los periódicos a diario, y sabe que comprar el pan (por ejemplo) en un sitio y no comprarlo en otro es política, que cada uno de nuestros hechos y decisiones son política, que hacer estos posts, o no, es política, que si dejáis comentarios es política, y si no también es política. Si todos nosotros (incluídos políticos) nos diésemos cuenta de esto, quizás este mundo tendría solución.
PERRO PICADO. Os recomiendo el mágico libro ilustrado Perro Picado, de Reyva Franco y Gerald Espinoza, editado por Camelia Ediciones*, una editorial venezolana distribuida en España por Kalandraka, que por cierto, andaba siempre buscando un momento para nombrarla y saludar a alguna gente de ella que conozco. Saludados quedáis. Además, Kalandraka es la primera editorial que saca libros especiales para niños autistas. Y ya que estamos, Oli, tranquilo, ya terminé el curso y ya tengo tiempo, sí, voy a trabajar en el pito choromico, y los 97 contanacos, y en los contos a escote, y en el corto de animación con Rober, y cogeré lospinceles, y el principio de la novela para César... ay, tendré que vivir más de cien años :P.
TORTILLA. A. también leyó los cuentos que le había mandado en la carta (aún escribo cartas). Entre ellos el de Tortilla; dice que después de echar unas risas, dejó el papel, cogió huevos de la nevera e hizo una siguiendo las instruciones. Parece que estaba rica. Su marido decía "Pero tú... ¿qué haces? ¿Estás tonta, o?". La verdad es que las reacciones con ese cuento-experimentono dejan de sorprenderme.
*Siento no tener enlaces al tema