A cidade desliga a luz
Estaba ya lista para meterme en la cama, había apagado el ordenador, me había tomado la pastilla para dormir, puesto el despertador no sé para qué porque ni lo oigo y esas cosas, vamos, hacía ver que tenía una rutina y lo que estaba haciendo tenía un don de ser. Bien, pues noooooo, como diría Mafalda: son paparruchas!
La cosa ha sido la siguiente: he leído un comentario o post que me ha dejado Angustia (me han dejado un mensajeeeeeeeeee mil gracias) y me ha dado que pensar, tanto que he vuelto a encender el ordenador y escribirlo aquí, a modo de análisis.
Primero he pensado, esta persona que se mete en mi weblog sin pedir permiso y me comenta cosas sobre mi vida privada y blabla. Immediatamente, Angustia, pensé: para eso está!!! con ese propósito y ese fin elaboré esta pagina. Con lo cual el comentario me ha hecho muy feliz, a parte de dejarme coja de un pie, porque la autoestima han caido en picado.
En segundo lugar, cómo has metido ahí el dedo en la llaga, condenad@!!! Supongo que hasta que no venza al miedo nada sucederá. Ese consejo, que parece a simple vista tan sencillo, suena a mis orejas como miel para una abeja. Sí, lo siento ha salido esta frase rimbobante, pero quería decir que me da coraje. Y me hace ver lo simple que son las cosas y lo rápido que puedes hacer variar tus posibles proyectos vitales. Soy consciente, demasiado, de lo que me pierdo no haciendo lo que debería, pero a la vez, aunque me sienta peor, también me doy cuenta de las cosas nuevas que hago, pocas, pero nuevas. Es un etapa de cambio, pero no la vivo en mi mundillo paralelo lleno de gnomos desnudos correteando por el pasillo, pues he hecho un link a nuevas experiencias.
Bastante me castigaré por haber perdido lo que podría no haber sido.
Boa Noîte: a cidade desliga a luz
Dios mío, soy como Felipe!!!
La cosa ha sido la siguiente: he leído un comentario o post que me ha dejado Angustia (me han dejado un mensajeeeeeeeeee mil gracias) y me ha dado que pensar, tanto que he vuelto a encender el ordenador y escribirlo aquí, a modo de análisis.
Primero he pensado, esta persona que se mete en mi weblog sin pedir permiso y me comenta cosas sobre mi vida privada y blabla. Immediatamente, Angustia, pensé: para eso está!!! con ese propósito y ese fin elaboré esta pagina. Con lo cual el comentario me ha hecho muy feliz, a parte de dejarme coja de un pie, porque la autoestima han caido en picado.
En segundo lugar, cómo has metido ahí el dedo en la llaga, condenad@!!! Supongo que hasta que no venza al miedo nada sucederá. Ese consejo, que parece a simple vista tan sencillo, suena a mis orejas como miel para una abeja. Sí, lo siento ha salido esta frase rimbobante, pero quería decir que me da coraje. Y me hace ver lo simple que son las cosas y lo rápido que puedes hacer variar tus posibles proyectos vitales. Soy consciente, demasiado, de lo que me pierdo no haciendo lo que debería, pero a la vez, aunque me sienta peor, también me doy cuenta de las cosas nuevas que hago, pocas, pero nuevas. Es un etapa de cambio, pero no la vivo en mi mundillo paralelo lleno de gnomos desnudos correteando por el pasillo, pues he hecho un link a nuevas experiencias.
Bastante me castigaré por haber perdido lo que podría no haber sido.
Boa Noîte: a cidade desliga a luz
Dios mío, soy como Felipe!!!
Comentario:
Bon dia! Com que no sé com fer-ho per deixar-te un poema perdut per aquí, t'escriuré un comentari que a més t'omplirà el blog i l'autoestima.
A part de dir-te com sempre que MOGUIS EL CUL! avui afegeixo que t'emportis un coixí a la motxila per si de cas et fessis mal a la rabadilla amb tanta activitat. Així sempre pots asseure't i descansar per recuperar energia.
en fi, que tot això venia perquè et volia passar un altre poemilla (llámale X)que tot seguit et copiaré per demostrar-te que si bé tu desvaries quan no dorms, a mi se me'n va la olla quan em constipo!
Apa, fins després! (anem als clowns, eh!)
Perifèria de novembre
Què ho deu fer que quan se’m tapa el nas
i obstinada respiro fons
sempre oloro la mateixa olor?
Olor de gris a les set i mitja
Quan a casa seva les particulars
Partícules
Es comencen a disputar qui pararà la taula
D’un sopar per decidir
Amb fils de xemeneia de ciutat
Del caliu just d’una casa
Trasplantada
Que ve des de lluny
Aromes de castanyada a tothora
Que s’han quedat entreteixides
Als racons de les narius
S’escampen com la boira
Flonges
Cada cop que l’olfacte s’embussa
Cridant el record
Podria olorar amb els genolls
I sentiria la mateixa barreja
De llenya i finestres d’alumini
Trànsit afònic i
Abraçades per berenar
Olor perenne de records
De
Perifèria de novembre.
A part de dir-te com sempre que MOGUIS EL CUL! avui afegeixo que t'emportis un coixí a la motxila per si de cas et fessis mal a la rabadilla amb tanta activitat. Així sempre pots asseure't i descansar per recuperar energia.
en fi, que tot això venia perquè et volia passar un altre poemilla (llámale X)que tot seguit et copiaré per demostrar-te que si bé tu desvaries quan no dorms, a mi se me'n va la olla quan em constipo!
Apa, fins després! (anem als clowns, eh!)
Perifèria de novembre
Què ho deu fer que quan se’m tapa el nas
i obstinada respiro fons
sempre oloro la mateixa olor?
Olor de gris a les set i mitja
Quan a casa seva les particulars
Partícules
Es comencen a disputar qui pararà la taula
D’un sopar per decidir
Amb fils de xemeneia de ciutat
Del caliu just d’una casa
Trasplantada
Que ve des de lluny
Aromes de castanyada a tothora
Que s’han quedat entreteixides
Als racons de les narius
S’escampen com la boira
Flonges
Cada cop que l’olfacte s’embussa
Cridant el record
Podria olorar amb els genolls
I sentiria la mateixa barreja
De llenya i finestres d’alumini
Trànsit afònic i
Abraçades per berenar
Olor perenne de records
De
Perifèria de novembre.





