La playa
de soñar que ha existido esta mañana.
Se ha detenido el tiempo: oigo tu risa, tus palabras de niño.
Nunca he estado tan conforme con todo,
tan seguro de mi alegria.
Juegas junto al agua, y te ayudo a recoger chapinas,
a levantar castillos de arena.
Vas corriendo de un sitio para otro, chapoteas,
das gritos, te caes, corres de nuevo,
y luego te detienes a mi lado y me abrazas
y yo beso tus ojos, tus mejillas, tu pelo, tu niñez jubilosa.
A lo lejos, algunas velas blancas.
El sol deja su oro violento en nuestra piel.
Me digo que es cierto este milagro,
que es verdad el inmóvil fluir de la quieta mañana,
la ilusión de soñar,
el remanso dulcisimo en el que acontecemos
como seres dichosos de estar vivos,
felices de estar juntos y habitar la luz
Pero escucho, de pronto, el ruido terrible y oscuro
y velocisimo que hace el tiempo al pasar,
y la firmeza de mi sueño se rompe,
se hace añicos -como un cristal muy frágil-
la ilusión de estar aqui, contigo,
junto al agua.
El cielo se oscurece, el mar se agita.
Siento en mi sangre el vértigo espantoso de la edad:
en un instante, transcurren muchos años.
Y te veo crecer, y alejarte.
Ya no eres el niño que jugaba con su padre en la playa.
Eres un hombre ahora, y tú también comprendes
que no existió, ni existe, ni existirá este dia,
la venturosa fábula de mis ojos mirándote,
la leyenda imposible de tu infancia.
Estas solo y me buscas.
Pero yo he muerto acaso.
Somos sombras de un sueño, niebla, palabras, nada.
Eloy Sanchez Rosillo
Feliz fin de semana
Instantes...
Ayer te estuve observando mientras descansabas en mi regazo...
Fue extraño sentirte respirar tranquilo, tan cerca...
Parecias un niño agotado por los juegos del dia...
Los ojos cerrados y una leve sonrisa en los labios...
Me pregunto qué estaria pasando en ese instante por tu cabeza...

"Te llevo muy dentro de mi" - Javier Azurdia
Fue extraño sentirte respirar tranquilo, tan cerca...
Parecias un niño agotado por los juegos del dia...
Los ojos cerrados y una leve sonrisa en los labios...
Me pregunto qué estaria pasando en ese instante por tu cabeza...

"Te llevo muy dentro de mi" - Javier Azurdia
Silencio...

G. Jaime
He visto a dos niños jurarse abrazados
eternas locuras que sé que ningún ser humano
se las ha enseñado.
Y he visto a la vida... volar de sus manos.
He visto a dos niños mirarse a los ojos,
sentirse felices de estar amarrados
y he oido el poema que le ha dedicado...
Tu huella es mi paz
y tu horizonte es mi temor...
pero tu huella es mi paz
aunque jamás será lo mismo aquel rincón
porque le falta el temblor de tu cuerpo
y le falta a la noche, el relente,
y la envidia de la gente...
y es que yo he oido el poema
que le ha dedicado...
Silencio, silencio, silencio
que en la cama del amante
la magia duerme poco
pero se acuesta antes
Silencio, silencio
que la magia duerme...
Y he visto a la gente pasarles rozando
y he visto que algunos se han ido
y algunos se quedan
y algunos jamás han estado
y he visto a la vida... sentarse a su lado
y al fin a esa niña mirarme a los ojos,
los versos más bellos salir de sus labios
y es que yo he oido el poema que le ha dedicado...
Silencio, silencio, silencio
que en la cama del amante
la magia duerme poco
pero se acuesta antes
Silencio, silencio
que la magia duerme...
Silencio, silencio
que en la cama del amante
la magia duerme poco...
Silencio, silencio
que se asusta el aire
Silencio
Silencio
que se calle el aire
que quiero escuchar esos versos
de nuevo en sus labios...
Alejandro Sanz
Llevo unos días buscando eso... silencio... soledad... alejarme del bullicio de las calles... No sé si es bueno, malo o simplemente necesario... pero estos días ni siquiera te busco a ti... ni te espero... ni te anhelo... es como si me estuviera vaciando de todo... de mi misma incluso... una vez leí que para empezar a ser a veces es necesario dejar de ser... yo estos dias simplemente no soy...
La orquidea de acero
Amarte en esta guerra que nos va desgastando y enriqueciendo.
Amarte sin pensar en el minuto que se escurre
y que acerca el adiós al tiempo de los besos.
Amarte en esta guerra que peleamos, amor,
con piernas y con brazos.

Amarte con el miedo colgado a la garganta.
Amarte sin saber el dia del adios o del encuentro.
Amarte porque hoy salio el sol entre nuestros cuerpos apretados
y tuvimos una sonrisa soñolienta en la mañana.
Amarte en toda esta incertidumbre,
sintiendo que este amor es un regalo,
una tregua entre tanto dolor y tanta bala,
un momento inserto en la batalla,
para recordar como necesita la piel
de la caricia en este quererte, amor,
encerrada en un triangulo de tierra.
Gioconda Belli
¿¿Alguien sabe como se consigue??
(Imagen de Steve Smulka)
Cicatrizando heridas...
Cuando el corazón ha sido herido...
Hay veces en que me pregunto qué es lo que me impide vivir los días sin preguntas y sin respuestas, sin dudas ni soluciones, sólo vivir...
De un tiempo a esta parte ya no soy la misma...
Me has cambiado...

Hanks Steve
Te esperé mucho tiempo sabiendo que algún dia, lejano o cercano, te encontraria. Y te encontré. Estás aquí...
Pensé que sabrías qué necesitaba, así como yo intuyo lo que necesitas. Y al esperar de ti me perdí en unos meses oscuros
que ahora me vuelven borrosos, como no vividos (sólo unos desvaríos lanzados en una isla perdida me los recuerdan...)
Ya no espero, ni desespero...
ya no pregunto ni aguardo respuestas...
Luché, sufrí, esperé... y empiezo a recibir mi recompensa... aunque sigo esperando a que veas lo que necesito.
Se me han borrado los sueños, las ilusiones... de ti
Y tengo miedo a que se me pierda la pasión entre las hojas de este cuaderno, y a que el viento borre este cariño immenso que me brota de los dedos...
Cariño... Amor... Nunca me había planteado si estaria confundiendo sentimientos... Y ahora... no lo sé...
Mi horóscopo dice que sólo es un bache pasajero...
por una vez... quiero creer en él...
Hay veces en que me pregunto qué es lo que me impide vivir los días sin preguntas y sin respuestas, sin dudas ni soluciones, sólo vivir...
De un tiempo a esta parte ya no soy la misma...
Me has cambiado...

Hanks Steve
Te esperé mucho tiempo sabiendo que algún dia, lejano o cercano, te encontraria. Y te encontré. Estás aquí...
Pensé que sabrías qué necesitaba, así como yo intuyo lo que necesitas. Y al esperar de ti me perdí en unos meses oscuros
que ahora me vuelven borrosos, como no vividos (sólo unos desvaríos lanzados en una isla perdida me los recuerdan...)
Ya no espero, ni desespero...
ya no pregunto ni aguardo respuestas...
Luché, sufrí, esperé... y empiezo a recibir mi recompensa... aunque sigo esperando a que veas lo que necesito.
Se me han borrado los sueños, las ilusiones... de ti
Y tengo miedo a que se me pierda la pasión entre las hojas de este cuaderno, y a que el viento borre este cariño immenso que me brota de los dedos...
Cariño... Amor... Nunca me había planteado si estaria confundiendo sentimientos... Y ahora... no lo sé...
Mi horóscopo dice que sólo es un bache pasajero...
por una vez... quiero creer en él...
Iniciativas...
Donde haya un árbol que plantar, plántalo tú.
Donde haya un error que enmendar, enmiéndalo tú.
Donde haya un esfuerzo que todos esquivan, hazlo tú.
Se tú el que aparta la piedra del camino.
Gabriela Mistral
Feliz fin de semana a todos!!
Donde haya un error que enmendar, enmiéndalo tú.
Donde haya un esfuerzo que todos esquivan, hazlo tú.
Se tú el que aparta la piedra del camino.
Gabriela Mistral
Feliz fin de semana a todos!!
Palabras.... de amor
Las palabras son barcos
y se pierden así, de boca en boca,
como de niebla en niebla.
Llevan su mercancía por las conversaciones
sin encontrar un puerto,
la noche que les pese igual que un ancla.
Deben acostumbrarse a envejecer
y vivir con paciencia de madera
usada por las olas,
irse descomponiendo, dañarse lentamente,
hasta que a la bodega rutinaria
llegue el mar y las hunda.
Porque la vida entra en las palabras
como el mar en un barco,
cubre de tiempo el nombre de las cosas
y lleva a la raíz de un adjetivo
el cielo de una fecha,
el balcón de una casa,
la luz de una ciudad reflejada en un río.
Por eso, niebla a niebla,
cuando el amor invade las palabras,
golpea sus paredes, marca en ellas
los signos de una historia personal
y deja en el pasado de los vocabularios
sensaciones de frío y de calor,
noches que son la noche,
mares que son el mar,
solitarios paseos con extensión de frase
y trenes detenidos y canciones.
Si el amor, como todo, es cuestión de palabras,
acercarme a tu cuerpo fue crear un idioma.
José García Montero
Llenas todas y cada una de las palabras que digo, que escribo... todas y cada una... dedicadas a ti...
y se pierden así, de boca en boca,
como de niebla en niebla.
Llevan su mercancía por las conversaciones
sin encontrar un puerto,
la noche que les pese igual que un ancla.
Deben acostumbrarse a envejecer
y vivir con paciencia de madera
usada por las olas,
irse descomponiendo, dañarse lentamente,
hasta que a la bodega rutinaria
llegue el mar y las hunda.
Porque la vida entra en las palabras
como el mar en un barco,
cubre de tiempo el nombre de las cosas
y lleva a la raíz de un adjetivo
el cielo de una fecha,
el balcón de una casa,
la luz de una ciudad reflejada en un río.
Por eso, niebla a niebla,
cuando el amor invade las palabras,
golpea sus paredes, marca en ellas
los signos de una historia personal
y deja en el pasado de los vocabularios
sensaciones de frío y de calor,
noches que son la noche,
mares que son el mar,
solitarios paseos con extensión de frase
y trenes detenidos y canciones.
Si el amor, como todo, es cuestión de palabras,
acercarme a tu cuerpo fue crear un idioma.
José García Montero
Llenas todas y cada una de las palabras que digo, que escribo... todas y cada una... dedicadas a ti...
Consecuencias...

Tengo todavía tu olor pegado a la piel, el sabor de tu beso de buenas noches en los labios y el roce de tus dedos en mi espalda... tengo todavía tus palabras de súplica en los oídos, tus "lo siento", tus ojos mirándome... y me siento extraña... como si todo esto fuera irreal... ¿qué me ocurre?... tengo miedo a ilusionarme... a que vuelvan de nuevo esas tardes de soledad, de impotencia, de lágrimas,... me duele ver que ya no es lo mismo... no dudo de lo que siento... te quiero tanto... cuando te miro a los ojos me invade una sensación incdescriptible de haber encontrado el cielo antes de buscarlo... un sólo beso tuyo me despierta los instintos más ocultos... y necesito tu tacto como el aire que respiro... pero ahora tengo miedo a la ilusión... a caer de nuevo... a que salga mal otra vez... a entregarte mi vida de nuevo para que la dejes abandonada en un rincón... y no sé que hacer... temo que te des cuenta y te asustes... que vuelvas a desconfiar... que no des todo lo que dices que estás dispuesto a dar... ¿desconfianza?... tal vez... pero no puedo evitarlo... todavía me duelen estos nueve meses que hemos pasado... aún siento la punzada de algunas palabras que tuve que oír de tu boca... me cuesta pasar página esta vez... tengo miedo...
...per no te vayas... por favor...
(Imagen de Hanks Steve)
De nuevo aquí!
Bufff... ya sé que dije que tardaría unos días en colgar todo lo del otro blog y volver a escribir pero es que... tenía muchas ganas de tenerlo a punto! Y tengo la mano echa polvo de tanto darle al copiar-pegar, pero bueno... ahora ya está listo para volver a empezar... así que nada... continuo mi viaje después de este descanso forzado...
Un beso a todos!!
Un beso a todos!!
Nueva Isla
Por problemas con el servidor anterior me he mudado a este nuevo espacio... espero encontraros a todos de nuevo por aquí...
De momento voy a traspasar todo lo que escribí anteriormente a esta dirección, ya que sin esa parte esta nueva no tendría sentido... así que de momento los que me habeis seguido no vereis nada nuevo...
Un beso a todos!
De momento voy a traspasar todo lo que escribí anteriormente a esta dirección, ya que sin esa parte esta nueva no tendría sentido... así que de momento los que me habeis seguido no vereis nada nuevo...
Un beso a todos!
Tu nombre
Tu nombre es mi dulce castigo
mi sangre, mi droga y rubí,
mi parte de vos, mi destino.
Tu nombre me sabe a jazmín.
Tu nombre no tiene palabras
si está escrito en mi corazón.
De pronto sale de cualquier lugar,
no sabe más que hacerme sentir mal,
tu nombre tan inoportuno,
no sabe llamar.
Y es así que trato de contarte
todo esto que siento.
Es así que estoy adormecido
en un mar de ilusión.
Es así que todo vale todo,
y todo se termina,
todo se termina,
todo, menos vos.
Tu nombre me tiene perdido
vagando en un mar de ilusión.
Yo nunca me doy por vencido,
yo nunca me rindo,
al menos por hoy
Y es así que trato de contarte
todo esto que siento.
Y es así que estoy adormecido
en el mar de ilusión.
Es así que todo vale todo
y todo se termina,
todo se termina,
todo, menos vos.
Y es así que trato de encontrarte
por nuevos caminos.
Es así que en tu nombre hago rimas
para ser feliz.
Es así que todo vale todo
y todo se termina,
todo se termina,
todo, menos vos.
Todo se termina,
todo, menos vos.
Coti y Julieta Venegas

Janto Garrucho
Feliz fin de semana!
mi sangre, mi droga y rubí,
mi parte de vos, mi destino.
Tu nombre me sabe a jazmín.
Tu nombre no tiene palabras
si está escrito en mi corazón.
De pronto sale de cualquier lugar,
no sabe más que hacerme sentir mal,
tu nombre tan inoportuno,
no sabe llamar.
Y es así que trato de contarte
todo esto que siento.
Es así que estoy adormecido
en un mar de ilusión.
Es así que todo vale todo,
y todo se termina,
todo se termina,
todo, menos vos.
Tu nombre me tiene perdido
vagando en un mar de ilusión.
Yo nunca me doy por vencido,
yo nunca me rindo,
al menos por hoy
Y es así que trato de contarte
todo esto que siento.
Y es así que estoy adormecido
en el mar de ilusión.
Es así que todo vale todo
y todo se termina,
todo se termina,
todo, menos vos.
Y es así que trato de encontrarte
por nuevos caminos.
Es así que en tu nombre hago rimas
para ser feliz.
Es así que todo vale todo
y todo se termina,
todo se termina,
todo, menos vos.
Todo se termina,
todo, menos vos.
Coti y Julieta Venegas

Janto Garrucho
Feliz fin de semana!
Sentir
Abre la puerta
no digas nada
deja que entre el sol.
Deja de lado los contratiempos,
tanta fatalidad
Porque creo en ti cada mañana
aunque a veces tú no creas nada.
Abre tus alas al pensamiento
y dejate llevar
vive y disfruta cada momento
con toda intensidad
porque creo en ti cada mañana
aunque a veces tu no creas nada.
Sentir que aún queda tiempo
para intentarlo
para cambiar tu destino
Y tú, que vivies tan ajeno
nunca ves más allá
de un duro y largo invierno.
Abre tus ojos a otras miradas
anchas como la mar
Rompe silencios y barricadas,
cambia la realidad
porque creo en ti cada mañana
aunque a veces tú no creas nada.
Sentir que aún queda tiempo
para intentarlo
para cambiar tu destino...
Abre la puerta, no digas nada...
Luz Casal
Abre la puerta, guarda la llave y espérame allí sentado, en silencio...
No es necesario que digas nada...
No pidas perdón... no dudes... no temas...
Sigo aquí en la puerta... esperando a que me dejes entrar...
No es tarde... aún no me he alejado lo suficiente como para no poder volver atrás...
De verdad creo en ti... siempre he creido en ti... en nosotros...
No sé hacia donde vamos, ni cuando llegaremos al final de nuestro camino juntos... no sé cuanto tiempo nos queda... pero eso no importa...
Si crees en mi... y en ti... y en nosotros... qué más da...
Caminaremos hasta que las piernas nos den de sí... hasta que las manos se pierdan... hasta que el tiempo decida... hasta que dure este sentimiento...
Pasito a pasito estoy entrando... no te eches atrás ahora...
no digas nada
deja que entre el sol.
Deja de lado los contratiempos,
tanta fatalidad
Porque creo en ti cada mañana
aunque a veces tú no creas nada.
Abre tus alas al pensamiento
y dejate llevar
vive y disfruta cada momento
con toda intensidad
porque creo en ti cada mañana
aunque a veces tu no creas nada.
Sentir que aún queda tiempo
para intentarlo
para cambiar tu destino
Y tú, que vivies tan ajeno
nunca ves más allá
de un duro y largo invierno.
Abre tus ojos a otras miradas
anchas como la mar
Rompe silencios y barricadas,
cambia la realidad
porque creo en ti cada mañana
aunque a veces tú no creas nada.
Sentir que aún queda tiempo
para intentarlo
para cambiar tu destino...
Abre la puerta, no digas nada...
Luz Casal
Abre la puerta, guarda la llave y espérame allí sentado, en silencio...
No es necesario que digas nada...
No pidas perdón... no dudes... no temas...
Sigo aquí en la puerta... esperando a que me dejes entrar...
No es tarde... aún no me he alejado lo suficiente como para no poder volver atrás...
De verdad creo en ti... siempre he creido en ti... en nosotros...
No sé hacia donde vamos, ni cuando llegaremos al final de nuestro camino juntos... no sé cuanto tiempo nos queda... pero eso no importa...
Si crees en mi... y en ti... y en nosotros... qué más da...
Caminaremos hasta que las piernas nos den de sí... hasta que las manos se pierdan... hasta que el tiempo decida... hasta que dure este sentimiento...
Pasito a pasito estoy entrando... no te eches atrás ahora...
Tal vez...
¿Y si lo que tanto esperé de ti llegó al fin?
¿Y si después de tanto tiempo y tantas lágrimas te has dado cuenta por fin de que esto puede valer la pena?
¿Debo creer de verdad que me quieres?
¿Que soy importante para ti?
¿Debo esperar ahora lo que no supiste darme antes?
¿Puede que te hayas dado cuenta a tiempo de que me perdías?
Quiero creer que es la verdad..... es como ver amanecer después de una noche de tormenta......
¿Y si después de tanto tiempo y tantas lágrimas te has dado cuenta por fin de que esto puede valer la pena?
¿Debo creer de verdad que me quieres?
¿Que soy importante para ti?
¿Debo esperar ahora lo que no supiste darme antes?
¿Puede que te hayas dado cuenta a tiempo de que me perdías?
Quiero creer que es la verdad..... es como ver amanecer después de una noche de tormenta......
Reencuentro
Abro los ojos. No puedo creerlo. Vuelvo a cerrarlos y los abro rápidamente en un intento de asegurarme que no es una visión. Eres tú. Tú. Ahora. Después de ¿cuanto?... ¿Veinte años? Incluso más... Y estás aquí. Real. Desearía tocarte para comprobarlo pero... no lo haré. El miedo me paralizará y sellará mi boca. Sólo nuestras miradas hablarán, como aquel día, aquella última vez, el día en que sin hablar... nos dijimos adiós...
Un escalofrío recorre mi espalda. No hemos logrado decirnos nada, más que un discreto saludo... pero nuestras miradas se han quedado enredadas... quietas... fijas...
Nunca te olvidé. Nunca lo sabrás. No sabrás que algunas noches al abrazar a mi marido no eran para él mis besos, ni mis caricias, ni mis orgasmos...
Nunca adivinarias que al quedarme sola en casa fantaseaba con verte entrar por mi puerta para llevarme lejos, para perdernos y vivir lo que no pudimos hace ya tanto tiempo...
Éramo sunos niños inconscientes que sin darse cuenta crearon un amor puro, ingenuo... y verdadero, único...
Nunca te he olvidado... Y ahora estás aquí...
Y no hablaremos... no reaccionaremos... no habrá ni un gesto, ni una palabra... sólo miradas... recuerdos... fuego...
Adiós amor... adiós... otra vez...
Inspirado en una gran mujer...
Un escalofrío recorre mi espalda. No hemos logrado decirnos nada, más que un discreto saludo... pero nuestras miradas se han quedado enredadas... quietas... fijas...
Nunca te olvidé. Nunca lo sabrás. No sabrás que algunas noches al abrazar a mi marido no eran para él mis besos, ni mis caricias, ni mis orgasmos...
Nunca adivinarias que al quedarme sola en casa fantaseaba con verte entrar por mi puerta para llevarme lejos, para perdernos y vivir lo que no pudimos hace ya tanto tiempo...
Éramo sunos niños inconscientes que sin darse cuenta crearon un amor puro, ingenuo... y verdadero, único...
Nunca te he olvidado... Y ahora estás aquí...
Y no hablaremos... no reaccionaremos... no habrá ni un gesto, ni una palabra... sólo miradas... recuerdos... fuego...
Adiós amor... adiós... otra vez...
Inspirado en una gran mujer...
Mienteme...
Querer es muy complicado, no es quedarse a un lado,es dejarse la vida tras de cada esquina...es dar sin nada a cambio... Me niego a vivir esclava de mis heridas...me dejo llevar, tus ojos fueron mis guias...que mi locura eres tú...
Pasión Vega-Miénteme
Algún dia lo entenderás... pero cuidado... no vaya a ser demasiado tarde...
Pasión Vega-Miénteme
Algún dia lo entenderás... pero cuidado... no vaya a ser demasiado tarde...
No importa...
“Tant se val, tanca els ulls, si cal, i deixa’t dur
fins al cor del parany que entre ingenu i subtil
t’ha preparat algú que coneixes prou bé;
juga a perdre la por i escriu a qualsevol
paret de casa teva tots els noms que han omplert
de llum la teva vida, per dir-los un a un
i no sentir-te mai ni abandonat ni sol.”
Miquel Martí i Pol- El parany (fragmento)
"Da igual, cierra los ojos, si hace falta, y dejate llevar
hasta el corazón de la trampa que entre ingenuo y subtil
te ha preparado alguien que conoces bastante bien,
juega a perder el miedo y escribe en cualquier
pared de tu casa todos los nombres que han llenado
de luz tu vida, para decirlos de uno a uno
y no sentirte nunca ni abandonado ni solo"
Porque perder el miedo es luchar sin condición,
es continuar con la sonrisa en los labios y el futuro en el corazón.
Es no sentirte nunca solo, no estás solo!
Únicamente está solo aquel que ya abandonó toda esperanza de volver a sentir el roce de otra piel, o el calor de una sonrisa o la seguridad de sujetar una mano y que te sujeten.
La felicidad no es algo que sea concedido sin más, para obtenerla hay que abrirle las puertas. Sonreir a la vida.
No todos serán días de sol y primavera, habrá días oscuros, tristes y sin vida, pero... "da igual, cierra los ojos, si hace falta, y déjate llevar..."
fins al cor del parany que entre ingenu i subtil
t’ha preparat algú que coneixes prou bé;
juga a perdre la por i escriu a qualsevol
paret de casa teva tots els noms que han omplert
de llum la teva vida, per dir-los un a un
i no sentir-te mai ni abandonat ni sol.”
Miquel Martí i Pol- El parany (fragmento)
"Da igual, cierra los ojos, si hace falta, y dejate llevar
hasta el corazón de la trampa que entre ingenuo y subtil
te ha preparado alguien que conoces bastante bien,
juega a perder el miedo y escribe en cualquier
pared de tu casa todos los nombres que han llenado
de luz tu vida, para decirlos de uno a uno
y no sentirte nunca ni abandonado ni solo"
Porque perder el miedo es luchar sin condición,
es continuar con la sonrisa en los labios y el futuro en el corazón.
Es no sentirte nunca solo, no estás solo!
Únicamente está solo aquel que ya abandonó toda esperanza de volver a sentir el roce de otra piel, o el calor de una sonrisa o la seguridad de sujetar una mano y que te sujeten.
La felicidad no es algo que sea concedido sin más, para obtenerla hay que abrirle las puertas. Sonreir a la vida.
No todos serán días de sol y primavera, habrá días oscuros, tristes y sin vida, pero... "da igual, cierra los ojos, si hace falta, y déjate llevar..."
Pensar por no estudiar...
Y a días como hoy pienso...
-Que desde el día en que te conocí cambió mi vida
-Que si no te hubiera conocido no sabría que es sentirse vivo
-Que después de mucho tiempo y muchos obstáculos sigues en mi vida
-Que si sigues en mi vida es por algo
-Que, aunque no me lo digas, sé que sientes algo especial por mí
-Que si no me lo dices es porque no quieres atarte
-Que aunque no lo digas y no quieras atarte, te niegas a dejarme atrás
-Que para dejarme atrás tuviste muchas oportunidades y no lo hiciste
-Que aunque no quieras dejarme atrás ni tampoco quieras atarte no significa que no debas esforzarte por avanzar
-Que avanzar no es entregarme tu vida entera
-Que sé que amar no quiere decir borrar de tu vida al resto de la humanidad
-Que aún así, cuando te miro todo desaparece
-Que es por eso que sigo a tu lado contra todo pronóstico
-Que siempre pensé que después de tanto tiempo y tanta distancia ya me habrías olvidado, pero nunca lo acepté
-Que he descubierto que para sentirse bien con uno mismo hay que aceptar y decidir sin que los demás se inmiscuyan demasiado
-Que sé que cuando se inmiscuyen lo hacen por mi bien
-Que lo que ellos crean que es mi bien no significa que lo sea
-Que cuando crees en algo debes seguir adelante hasta el final porque sino te sentirás cobarde y desgraciado
-Que llorar no es malo, pero hay gente que no lo acepta
-Que en el último año he llorado muchisimo
Conclusión (1): desde el día en que te conocí me volví una llorona
Conclusión (2): que estudiar está bien, pero cuando llevas muchas horas memorizando nombres impronunciables el cerebro comienza a dar vueltas a otros temas...
Feliz finde a todos!
-Que desde el día en que te conocí cambió mi vida
-Que si no te hubiera conocido no sabría que es sentirse vivo
-Que después de mucho tiempo y muchos obstáculos sigues en mi vida
-Que si sigues en mi vida es por algo
-Que, aunque no me lo digas, sé que sientes algo especial por mí
-Que si no me lo dices es porque no quieres atarte
-Que aunque no lo digas y no quieras atarte, te niegas a dejarme atrás
-Que para dejarme atrás tuviste muchas oportunidades y no lo hiciste
-Que aunque no quieras dejarme atrás ni tampoco quieras atarte no significa que no debas esforzarte por avanzar
-Que avanzar no es entregarme tu vida entera
-Que sé que amar no quiere decir borrar de tu vida al resto de la humanidad
-Que aún así, cuando te miro todo desaparece
-Que es por eso que sigo a tu lado contra todo pronóstico
-Que siempre pensé que después de tanto tiempo y tanta distancia ya me habrías olvidado, pero nunca lo acepté
-Que he descubierto que para sentirse bien con uno mismo hay que aceptar y decidir sin que los demás se inmiscuyan demasiado
-Que sé que cuando se inmiscuyen lo hacen por mi bien
-Que lo que ellos crean que es mi bien no significa que lo sea
-Que cuando crees en algo debes seguir adelante hasta el final porque sino te sentirás cobarde y desgraciado
-Que llorar no es malo, pero hay gente que no lo acepta
-Que en el último año he llorado muchisimo
Conclusión (1): desde el día en que te conocí me volví una llorona
Conclusión (2): que estudiar está bien, pero cuando llevas muchas horas memorizando nombres impronunciables el cerebro comienza a dar vueltas a otros temas...
Feliz finde a todos!
Plou...
No sé si plou on ets, però la pluja fa que et recordi (Miquel Martí i Pol)
(No sé si llueve donde estás, pero la lluvia hace que te recuerde)
Llueve
Y se respira una nueva luz en el aire.
Oigo el sonido del agua golpeando la ventana (me recuerda al sonido de nuestros besos...)
Y observo el color del agua cayendo (que me refleja tus ojos...)
Hoy llueve y me siento como ausente.
Ya no queda nada del bochorno de agosto... el aire de la ciudad presiente el frío...
Todo adquiere un color grisáceo pero luminoso.
No me ponen triste los días de lluvia, sólo me hacen pensar... (pensar en ti... no puedo evitarlo... todo me recuerda a ti...)
Me invitan a un viaje interior...
A escuchar su repiqueteo constante
A empaparme en silencio de este aire frío y limpio...
Hoy ha vuelto a llover en Mallorca.
Me encanta el olor a tierra mojada... ¿lo oleis?
Lástima que mientras tanto tenga que estar inmersa entre mis apuntes de Control metabólico. Tendré que conformarme con escuchar el sonido del agua desde mi rinconcito...
Besos de lluvia...
(No sé si llueve donde estás, pero la lluvia hace que te recuerde)
Llueve
Y se respira una nueva luz en el aire.
Oigo el sonido del agua golpeando la ventana (me recuerda al sonido de nuestros besos...)
Y observo el color del agua cayendo (que me refleja tus ojos...)
Hoy llueve y me siento como ausente.
Ya no queda nada del bochorno de agosto... el aire de la ciudad presiente el frío...
Todo adquiere un color grisáceo pero luminoso.
No me ponen triste los días de lluvia, sólo me hacen pensar... (pensar en ti... no puedo evitarlo... todo me recuerda a ti...)
Me invitan a un viaje interior...
A escuchar su repiqueteo constante
A empaparme en silencio de este aire frío y limpio...
Hoy ha vuelto a llover en Mallorca.
Me encanta el olor a tierra mojada... ¿lo oleis?
Lástima que mientras tanto tenga que estar inmersa entre mis apuntes de Control metabólico. Tendré que conformarme con escuchar el sonido del agua desde mi rinconcito...
Besos de lluvia...
Te miro
Te miro,
Y no veo mas que luces en tu camino,
Solo se oye ruido, frío ruido,
Que va cruzando el norte y solo un silbido,
Es todo lo que me parte el alma,
Sonrío, te miro suavemente
Y luego te miro otra vez,
Deshaces cada nota entre suspiros,
Y no me queda nada que no haya perdido,
Perdido en el camino de ti.
Dime cuanto he dado,
Y cuanto en ti he pensado,
Sin que ganara nada,
Llorando aquí sentado,
1, 2, 3, 4 minutos me han bastado,
para que vea claro, vea claro hoy.
Y te... Y te acaricio,
me voy volando un instante,
y tú ya te has ido.
Te busco constantemente y acto desisto
Parece que tu tiempo no me ha elegido
Pero tu ya me has visto.
Seguro, que cuando yo me vaya te duele un poquito,
Y pensaras que siempre me habías querido
Pero ya la distancia nos habrá vencido
Y solo esta canción... Te hará pensar.
Dime cuanto he dado,
Y cuanto en ti he pensado,
Sin que ganara nada,
Llorando aquí sentado,
1, 2, 3, 4 minutos me han bastado,
para que vea claro, vea claro hoy.
La musicalité
La dedico a todos aquellos que esperan pacientemente a que ESA PERSONA les corresponda todo el sentimiento que están dispuestos a entregar. No perdais la esperanza, yo no la pierdo... Y si baja el ánimo escuchad esta canción...
Y no veo mas que luces en tu camino,
Solo se oye ruido, frío ruido,
Que va cruzando el norte y solo un silbido,
Es todo lo que me parte el alma,
Sonrío, te miro suavemente
Y luego te miro otra vez,
Deshaces cada nota entre suspiros,
Y no me queda nada que no haya perdido,
Perdido en el camino de ti.
Dime cuanto he dado,
Y cuanto en ti he pensado,
Sin que ganara nada,
Llorando aquí sentado,
1, 2, 3, 4 minutos me han bastado,
para que vea claro, vea claro hoy.
Y te... Y te acaricio,
me voy volando un instante,
y tú ya te has ido.
Te busco constantemente y acto desisto
Parece que tu tiempo no me ha elegido
Pero tu ya me has visto.
Seguro, que cuando yo me vaya te duele un poquito,
Y pensaras que siempre me habías querido
Pero ya la distancia nos habrá vencido
Y solo esta canción... Te hará pensar.
Dime cuanto he dado,
Y cuanto en ti he pensado,
Sin que ganara nada,
Llorando aquí sentado,
1, 2, 3, 4 minutos me han bastado,
para que vea claro, vea claro hoy.
La musicalité
La dedico a todos aquellos que esperan pacientemente a que ESA PERSONA les corresponda todo el sentimiento que están dispuestos a entregar. No perdais la esperanza, yo no la pierdo... Y si baja el ánimo escuchad esta canción...
Miradas...
Nuestras miradas se cruzaron, allí en tu portal. Hacía una noche serena. No había nadie en la calle.
Me esperabas allí de pie, junto a la puerta, mirándome con esa media sonrisa tuya, con esa cara de niño travieso y esos ojos que me desarman.
Venía cansada, después de 40 minutos conduciendo y todo el dia entre libros. Pero al verte me olvidé de todo y sonreí. Con esas sonrisas que te llegan a los labios sin previo aviso.
Me cediste el paso y subí la escalera. Tu venías tras de mi, yo sólo pensaba que deseaba abrazarte de nuevo y sentir tu respiración en mi oído.
Entramos y tras asegurarte de cerrar bien viniste hacia mí, así como haces cuando me pides sin hablar un beso o una caricia. Me encanta esa mirada suplicante y dulce que pones.
Y me abrazaste. Tus brazos me envolvieron haciéndome flotar en tu olor, en tu calor. Desaparecí por unos segundos (siglos) entre tu cuerpo.
Y nos besamos. Y te besé con el alma. Como siempre hago. Porque en cada beso, por insignificante que te parezca, te lo estoy entregando todo.
Estabas extraño esa noche. No parecías el mismo. Me pareció ver en tus gestos al mismo que me enamoró tiempo atrás. Aquel que se perdió en un viaje y volvió ocupado por otro que pretendia ser tu, pero no lo era. No lo era para mí. Volvias a ser él. Y sentí un escalofrio, porque aunque fuera sólo por ese dia sentia que te habia recuperado.
Me arrastraste entre cosquillas y nos perdimos entre las arrugas de tu sofa. Creamos un universo entre los cojines y lanzamos los miedos con la ropa.
Nos olvidamos del mundo y de nosotros mismos. Nos convertimos en un torbellino de piel y saliva.
Y entonces, cuando el fuego amainó, me miraste... me miraste fijamente a los ojos sin decir nada. Y temblé. Me temblaron las piernas, las entrañas y el corazón... y sólo alcanzé a decir: "Shhh... no digas nada"
Me esperabas allí de pie, junto a la puerta, mirándome con esa media sonrisa tuya, con esa cara de niño travieso y esos ojos que me desarman.
Venía cansada, después de 40 minutos conduciendo y todo el dia entre libros. Pero al verte me olvidé de todo y sonreí. Con esas sonrisas que te llegan a los labios sin previo aviso.
Me cediste el paso y subí la escalera. Tu venías tras de mi, yo sólo pensaba que deseaba abrazarte de nuevo y sentir tu respiración en mi oído.
Entramos y tras asegurarte de cerrar bien viniste hacia mí, así como haces cuando me pides sin hablar un beso o una caricia. Me encanta esa mirada suplicante y dulce que pones.
Y me abrazaste. Tus brazos me envolvieron haciéndome flotar en tu olor, en tu calor. Desaparecí por unos segundos (siglos) entre tu cuerpo.
Y nos besamos. Y te besé con el alma. Como siempre hago. Porque en cada beso, por insignificante que te parezca, te lo estoy entregando todo.
Estabas extraño esa noche. No parecías el mismo. Me pareció ver en tus gestos al mismo que me enamoró tiempo atrás. Aquel que se perdió en un viaje y volvió ocupado por otro que pretendia ser tu, pero no lo era. No lo era para mí. Volvias a ser él. Y sentí un escalofrio, porque aunque fuera sólo por ese dia sentia que te habia recuperado.
Me arrastraste entre cosquillas y nos perdimos entre las arrugas de tu sofa. Creamos un universo entre los cojines y lanzamos los miedos con la ropa.
Nos olvidamos del mundo y de nosotros mismos. Nos convertimos en un torbellino de piel y saliva.
Y entonces, cuando el fuego amainó, me miraste... me miraste fijamente a los ojos sin decir nada. Y temblé. Me temblaron las piernas, las entrañas y el corazón... y sólo alcanzé a decir: "Shhh... no digas nada"
A ti...
A pesar de todo...
Miedo...
El hombre que tiene miedo sin peligro inventa el peligro para justificar su miedo. (Emile Chartier Alain)
¿Que hacer cuando el miedo se ha instalado en tus huesos?
¿Cuando sale a pasear sin motivo y te araña?
Miedo sin razón. Lo sé. Pero real.
Como tú y como yo.
Que se instala en mi cabeza...
Y es miedo al miedo lo que tengo.
Miedo a que el miedo me haga equivocarme,
ahora que parece que todo está cambiando al fin.
Y entre esa espiral de miedos caigo una y otra vez.
Y sólo tu puedes sacarme.
Por miedo a perderte...
Por miedo a quererte...
Hay dias en que pienso que nunca llegaré a ser feliz...
porque creo que tengo miedo a conseguirlo...
por si en el camino se me gastan las ilusiones...
¿Que hacer cuando el miedo se ha instalado en tus huesos?
¿Cuando sale a pasear sin motivo y te araña?
Miedo sin razón. Lo sé. Pero real.
Como tú y como yo.
Que se instala en mi cabeza...
Y es miedo al miedo lo que tengo.
Miedo a que el miedo me haga equivocarme,
ahora que parece que todo está cambiando al fin.
Y entre esa espiral de miedos caigo una y otra vez.
Y sólo tu puedes sacarme.
Por miedo a perderte...
Por miedo a quererte...
Hay dias en que pienso que nunca llegaré a ser feliz...
porque creo que tengo miedo a conseguirlo...
por si en el camino se me gastan las ilusiones...
És per tu
És per tu que em sento fort
és per tu, que m´has triat tal com sóc
que he après que, en el fons la tendresa es la gran fortalesa
m´has ensenyat que no hi ha millors raons que les del cor.
És per tu, que has arribat
al moment precís, ni massa aviat ni massa tard
quan et tinc al costat, em sento com si fos a casa
la meva llar és allà on tu hi deixes l´equipatge
sense tu és que estic perdut
És per tu que la lluita té sentit l´amor és la força
que ha triat ésser el meu destí
obres camins que només cal seguir
per trobar-me a mi mateix
i sentir que em dones coses que no em dóna ningú més.
És per tot i per no res
per voler estar aquí i per ser tal com ets
que li robo uns acords a la pols, el temps i la guitarra
una cançó, una petita flor per regalar-te
enmig d´un món que és boig,sense control.
I en un món dels diners
de l´enveja i el poder
ets l´amor i la força que m´empeny cap a un nou destí
no vull tenir, tant sols vull sentir tot allò que em pots donar
sé que el temps no esborrara el que és bo i és de veritat.
Lax'n'busto
Es por ti que me siento fuerte
es por ti, que me has elegido tal y como soy
que he aprendido que, en el fondo, la ternura es la gran fortaleza
me has enseñado que no hay mejores razones que las del corazón.
Es por ti, que has llegado
en el momento preciso, ni muy pronto ni muy tarde
cuando te tengo a mi lado, me siento como si estuviera en casa
mi casa esta allí donde tu dejas el equipaje
sin ti es que estoy perdido.
Es por ti que la lucha tiene sentido
el amor es la fuerza que ha elegido ser mi destino
abres caminos que solo es necesario seguir
para encontrarme a mi mismo
y sentir que me das cosas que no me da nadie mas.
Es por todo y por nada
por querer estar aqui y por ser tal como eres
que le robo unos acordes al polvo, al tiempo y a la guitarra
una cancion, una pequeña flor para regalarte
en medio de un mundo que esta loco, sin control.
Y en un mundo de dinero
de envidia y poder
eres el amor y la fuerza que me empuja hacia un nuevo destino.
No quiero tener, solo quiero sentir todo aquello que puedes darme
SE QUE EL TIEMPO NO BORRARÁ AQUELLO QUE ES BUENO Y DE VERDAD...
A ti nena, que incluso en la distancia sigues estando a mi lado... y siempre sabes que decir para hacerme sentir especial... Me alegro de verte tan feliz...
Feliz fin de semana a todos!! Un beso!!
és per tu, que m´has triat tal com sóc
que he après que, en el fons la tendresa es la gran fortalesa
m´has ensenyat que no hi ha millors raons que les del cor.
És per tu, que has arribat
al moment precís, ni massa aviat ni massa tard
quan et tinc al costat, em sento com si fos a casa
la meva llar és allà on tu hi deixes l´equipatge
sense tu és que estic perdut
És per tu que la lluita té sentit l´amor és la força
que ha triat ésser el meu destí
obres camins que només cal seguir
per trobar-me a mi mateix
i sentir que em dones coses que no em dóna ningú més.
És per tot i per no res
per voler estar aquí i per ser tal com ets
que li robo uns acords a la pols, el temps i la guitarra
una cançó, una petita flor per regalar-te
enmig d´un món que és boig,sense control.
I en un món dels diners
de l´enveja i el poder
ets l´amor i la força que m´empeny cap a un nou destí
no vull tenir, tant sols vull sentir tot allò que em pots donar
sé que el temps no esborrara el que és bo i és de veritat.
Lax'n'busto
Es por ti que me siento fuerte
es por ti, que me has elegido tal y como soy
que he aprendido que, en el fondo, la ternura es la gran fortaleza
me has enseñado que no hay mejores razones que las del corazón.
Es por ti, que has llegado
en el momento preciso, ni muy pronto ni muy tarde
cuando te tengo a mi lado, me siento como si estuviera en casa
mi casa esta allí donde tu dejas el equipaje
sin ti es que estoy perdido.
Es por ti que la lucha tiene sentido
el amor es la fuerza que ha elegido ser mi destino
abres caminos que solo es necesario seguir
para encontrarme a mi mismo
y sentir que me das cosas que no me da nadie mas.
Es por todo y por nada
por querer estar aqui y por ser tal como eres
que le robo unos acordes al polvo, al tiempo y a la guitarra
una cancion, una pequeña flor para regalarte
en medio de un mundo que esta loco, sin control.
Y en un mundo de dinero
de envidia y poder
eres el amor y la fuerza que me empuja hacia un nuevo destino.
No quiero tener, solo quiero sentir todo aquello que puedes darme
SE QUE EL TIEMPO NO BORRARÁ AQUELLO QUE ES BUENO Y DE VERDAD...
A ti nena, que incluso en la distancia sigues estando a mi lado... y siempre sabes que decir para hacerme sentir especial... Me alegro de verte tan feliz...
Feliz fin de semana a todos!! Un beso!!
Arriésgate...
Aún te quedan
muchas cosas que descubrir
de MI...
¿TE ATREVES?
muchas cosas que descubrir
de MI...
¿TE ATREVES?





