logotipo

Berchtesgaden-eko Berghof etxaldean, zarata batek Eva bere lotalditik iratzarri zuen eguerdi aldera.

-Fritz!- xuxurlatu zuen erdi lo zegoela.

Azken Fritz hau, Bayern-ekoa zen, ordurartekoak iraun zutena baino gehiago irauten ari zen, jadanik 3 hilabete zeramatzan Eva-ren zerbitzura. Begiak zabalik beti, badaezpada. Seguraski hainbeste irautera lagundu ziona bere logabetasuna izan zen. Egunean zehar pare bat ordu lo egitearekin nahikoa zuen. Hortarako aproposa zitzaion Eva-k Brunswick-eko Fritz-ekin izaten zituen bi ordutako masai sesioarekin eta lo ordu extra bezela hartzen zituen Eva operara joaten zen aldi bakoitza, Eva-k ez bait zuen nahi inor egoterik bera egoten zen palkoan.

-Bai Mein Frau!
-Zer da zarata hori?
-Ume bat ohiuka dirudi andrea.
-Bai, ezta?

Fritz-ek logelako kortinak ireki eta balkoira atera zen. Balkoitik behera begiratu eta ume bat zela baieztatu ondoren Eva-ren ohe oinetara bueltatu zen.

-Bai andrea haur bat bat.
-Tira, jakin ezazu norena den eta ekarri iezaidazu papera eta luma.
-Zure esanetara andrea.

Arratsaldeko laurak ziren Butschkow-darren egoitzan Elga-k, Butschkow-darren neskameak, atea ireki zuenean.

-Bai?
-Butschkow-darren egoitza?-galdetu zuen Fritz-ek.
-Bai -erantzun zion Elga-k parean zuen uniformez jantzitako gazteari.
-Tori, hau Butschkow jaunarentzat da.-eskua luzatuz karta eman zion Elga-ri.
-Ongi da, erantzuna behar duzu?-esan zion Elga-k kartaren zigilu-marka ikusi zuenean.
-Erantzuna badakit zein den.
-Ahhh, ongi da zeren Butschkow jauna orain ez dago etxean, banketxean dago lanean.
-Zer komeni zaion badaki, esandakoa egingo du.-esan zuen Fritz-ek. Buelta erdi eman eta agurtu gabe eskaileretatik behera zai zuen kotxe ofizialean sartu zen.

Ordu batzu beranduago Berghof etxaldean.

-Mein Frau, Butschkow-darrak heldu dira.
-Ummm…oso ondo, pasa itzazu saloira.-esan zuen asperen luze bat eginez bere gelako txesloian biluzik eta etzanda zegoela.

Ordu laurden beranduago sartu zen Eva aretoan. Zetaz gasaz eta lumaz egindako etxe-jantzi garden bat zeraman soinean eta oinutsik zioan. Gerri aldean perlaz egindako gerriko batek lotzen zuen dena bistan uzten zuen jantzia. Lepotik zilborreraino beste perladun lepoko bat . Nahiz eta titiburuak ez ikusi, zetazko jantziak almendrak ziruditen buruak nabarian uzten zituen, trinko trinkoak.

-Gabon Mein Frau!- esan zuen Franz Butschkow-k.
-Goserik bai? Ummm gaur zaldi bat jateko gai naiz.- esan zuen jangelarako bidea hartzen zuen bitartean Franz eta Lily begiratu ere egin gabe..

Butschkow-darrak jangelaraino jarraitu zuten Eva.

Jangelako mahai luzea luxus atondua zegoen, urrezko baxera, zilarrezko mahai tresnak, kristalezko ontzi eta kanderailuak, eskuz jositako mahai zapiak eta erdi erdian erretilu handi bat zilarraz eta harribitxiaz egindako estalki batez estalirik. Hiru jarleku zeuden, bata mahai baten muturrean eta beste biak beste muturrean.

-Eta nola doaz finantzak?-galdetu zuen Eva-k interes handirik jarri gabe galdetutakoan.
-Tira, badakizu Alemania indartsu dagoela eta Reichsbank-a etekin asko ateratzen ari da egoera hontatik.
-Eta zu?- Lily-ri zuzendu zion galdera.
-Barkatu, ni zer?-erantzun zuen Lily-k bere burutazioetatik atera zuenean Eva-k.
-Ez al duzu interesik gure solasaldian?
-Barkatu andrea, ez zen nire intentzioa…
-Kezkatua dirudizu!-esan zion Eva-k mahai beste puntatik.
-Ez da ezer andrea.-erantzun zuen Franz-ek keinu erantzuki bat luzatu zionean emazteari.
-Ez du hala ematen…utzi emazteari hitzegiten Franz.-esan zuen Eva-k.
-Seme nagusia falta zaigu eguerditik…inork ez du ikusi.-esan zuen Lily-k begiak malkoz beterik zituela.
-Ez kezkatu, haur hauek oso bihurriak dira…
-Bai, badakit baina ezin dut burutik kendu…
-Tira afaldu dezagun eta ardo goxoaz ahaztu ditzagun penak.

Hori esan orduko Fritz mahaira hurbildu zen afaria zerbitzatzeko intentzioarekin. Zentrutik ardoa hartu eta Eva zerbitzatu ondoren gonbidatuak zerbitzatu zituen. Gero Eva-k egindako seinale bati kasu eginez, atera hurbildu zen eta Eva-ren txikiei sartzen utzi zien. Berriro Fritz mahai erdialdera bueltatu zenean erretiluko estalkia altxatu behar zuenean:

-Fritz maitea, Butschkow andrea zerbitzatu lehenengo.- esan zuen Eva-k ordurako ezker eskubi zituen bi dogo alsaziarrak laztantzen zituen bitartean.
-Bai Mein Frau.
-Fritz!
-Bai Mein Frau?
-Ez duzu ahaztuko bokaturik onena andereari ateratzen ezta?
-Ez Mein Frau.
-Maitea, gaur zuretzat barrukietatik piezarik goxoena.
-Eskerrikasko.-esan zuen Lily-k txunditurik.
-Maitea, beti pentsatu izan dut seme baten bihotza amarena dela.



John Whitechapel

Pd. Gozokia zor diodan horri. Muak.

Sandro dendako erakustokia atontzen ari zen aurpegi ezagun bat ikusi zuenean dendarantz hurbiltzen. Bazekien bai, azken egunotan korapilo bat bait zuen eztarrian, unea iristsiko zela.
Gorputza atzera bota zuen eskutatzeko asmoarekin, maniki baten atzetik jarraitu zuen aurpegi ezagunaren ibilbidea haren helmuga denda zen edo ez ziurtatzeko.

-Kaka zaharra!.

Erakustokitik jeistean, txorkatila okertu, manikia buruaz jo eta atzerantza lurrera erori zen kriston kokotekoa hartuaz.
Minak jota begiak itxita zituela, mostradoretik entzun zuen:

-Jode Sandro, zer zabiltza?-galdetu zion Kristobal-ek bezero batzu zerbitzatzen zegoela.

Sandro-k orduan begiak erdi ireki zituen, nahiz eta mina jasanezina izan manikia alda-maldaka ikusi zuen. Konturatu orduko manikiaren dantzak Sandro-rantz bultzatuta, oreka galdu eta aurpegira erori zitzaion.

Ahotsak entzuten zituen. Bat ezaguna egiten zitzaion. Norena?
Kristobal zen. Dendan zegoen.

-Ba dirudi badatorrela.-esan zuen Kristobalek belauniko Sandro-ren burua eskuartean zuelarik.
Sandro-k mina sentitzen zuen, burua lehertzear zuen, aurpegia ere minduta sentitzen zuen eta beroa, oso beroa.
-Ene, jaungoiko maitea, honek hartu du kolpea. Ez da ba odol hustuko?-esan zuen bezero batek.
-Ez lasai, ez da ezer, bekokian ebaki bat da baina zauri hauek oso itxuratiak dira.

Sandro-k begiak poliki poliki ireki zituen eta gerritik gora bere inguruan zauden lau pertsonen gorputzak perfilatu zituen, ezin zizkien aurpegiak ikusi, baina han zegoela bazekien.

-Altxatu egingo dugu, aizu lagundu mesedez.-esan zion Kristobal-ek ondoan zuenari.

Lurrean exeri zuten, jarlekuetan zeuden kojinak hurbildu ondoren bizkar ostean jarri zizkioten erosoago egon zedin.
-Zer moduz zaude Sandro?-galdetu zion Kristobal-ek.
-Ez, bera ez-erantzun zuen Sandro-k.
-Zer diozu? Nik uste kokotekoak kalte egin diola, hoberena anbulantzia deitzea izango da.-esan zion beste aldean Sandro sostengatzen zegoen gizonari.
-Lasai, nik eramango dut. Kotxea hortxe bertan dut eta hamar minututan Erresidentzian gaude.
-Ez…-esan zuen Sandro-k.
-Ondo deritzot, buruko kolpea gogorra izan da eta medikuek begiratzea gomendagarria da. Anbulantzia etorri eta hara heldu orduko batek daki zenbat denbora pasatu den. Barkatu baina inporta ez bazaizu aurretik joan, nik denda itxi behar dut.
-Lasai esku onetan dago.
Kristobal-ek orduan intituitiboki ezezagunaren eskuetara begiratu zuen altxatzen zen bitartean.
-Lasai, kriston kotxea dut, bakarrik joaten den hoietakoa. Hona heldu naiz ez?
-Bai, bai, eraman ezazu, nik bezero hauekin bukatu eta zuekin naiz ospitalean. Aizu zure izena zein da mesedez?
-Leandro.
-Eskerrikasko Leandro. Sandro-k ez du ahaztuko beragatik egiten ari zarena.
-Ziur.

Bezeroek lagunduta kotxeraino eraman zuten Sandro gajoa Kristobal-ek eta Leandro-k. Pilotoaren ondoko eserlekuan jarri, apur bat etzan zuten eserlekua erosoago joan zedin eta segurtasun gerrikoa lotu zioten.

-Bueno, prest gaude. Lasai Sandro, berehala gaude ospitalean. Kakoak jantzi eta listo. Goazen.


Ospitalean 216 gelako atea ireki zen.

-Mekauenlaletxe…Sandro? Sandro al zara?-galdetu zuen Kristobal-ek Sandro-ren aurpegia zauriz josia ikusi zuenean. Amerikar filmeetako Eskerrak emateko eguneko zatitutako indioilarra zirudien. Hori bai, zatitu aurretik 8 edo 10 saikera egin ondoren.
-Zu akatuko zaituen putakumea naiz.
-Eehhhh…baina, baina zer arraio gertatu da?
-Esan dizut, baina beti bezela kaso putarik ez.
-Zertaz ari zara? Zer gertatu zaizu aurpegian? demontre berriro ere jausi al zara?
-Jausi? hobe bai. Harakin horrekin utzi nauzu.
-Hostia, benetan ez dudala tutik ulertzen…zein harakin? zeinetaz ari zara?
-Besamotzaz joder, besamotzaz. LEANDRO.
-Zer gertatu da ba?
-Kristobal…
-Bai?
-Benetan gorroto zaitut.
-Zergatik diozu hori?

Sandro-k airea hartu zuen, ordurako zituen zauriak baino gehiago mintzen zuen Kristobal-en inozokeriak eta hain leloa norbait izatea posible zen galdetzen zion bere buruari.

-Aber Kristobal, guk zer saltzen dugu dendan?
-Alkondarak.
-Bai, baina espezializaturik gaude? hau da, zerbitzu bereziren bat dugu edo besteetatik desberdintzen gaituenik?
-Ahh, bueno manga luzedun alkondarak. Ahhh…eta mahuka bikiak berauen muturretan jartzeko.
-Oso ondo. Eta….ez al zaizu arraroa egin besamotza den norbait gurera sartzeak?
-Joder Sandro, nahikoa lan gertatu zaizunarekin, hortan geratzeko…ez…ez…ez esan…
-Bai Kristobal, bera zen. Birritan etorri da dendara eta etorri den bakoitzean zu zara testigu zer istripu izan ditugun, beti kasualitatea ezta Kristobal? Dendatik atera aurretik bietan esan izan dit noiz bueltatuko den hurrengo. Beti alkondara batekin atera da eta gainera nerbioetatik atera izan nau, lesioak aparte noski. Zergatik? Bi besoak falta izanda zertarako nahi du berak manga luzedun alkondara bat? arazoa ez da manga luzeduna izatea, arazoa ez dituen bi eskumuturretara egokitu behar izan ditugula alkondararen ukabilak. Mahuka biki eta guzti.
-Bueno…bezero exigentea izango da…
-Kotxean sartu garenean, kotxea gidatzeko eskumuturretan bi gako jarri ditu. Martxan jarri orduko, odola bekokitik behera nuela eta ez zait ba zuk jarritako musuzapiaz odola garbitzen hasi…joder…masailean alde batetik bestera sartu dit punta zahar hura, eta noski, zenbat eta odol gehiago orduan eta atentzio gehiago bere aldetik. Hirurehun puntu ditut aurpegian bakarrik. Kotxea aparkatu duenean paparraldea garbitu dit, ospitalera hain itxura txarraz ez sartzeko asmotan. Ia ia birikak zulatu dizkit.

-Jode Sandro…eta bestela? Burukominik?

Ospitaleko sarreran

-Epaaa Leandro!
-Kaixo Nati.
-Zer bisitan?
-Ez neska, merezi duzuen arren lagun bat ekarri dut kotxez.
-Eta zelan zabiltza zu? Oraindik gogoratzen dut istripua eta gero nola etorri zinen. Jo...orduan ikusi eta orain ikusi, makaleko aldaketa.
-Zuei esker, mediku eta enfermera guztiak zoragarri portatu zinaten nirekin.
-Eta…harrapatu al zuten zu kotxez zapaldu zintuena?
-Tira, hortxe hortxe omen dabiltza, ia ia nor den badakitela diote poliziek.
-Ea ba hartu eta betirako atxilotzen duten, urdea halakoa. Nola da posible norbait harrapatu eta ihes egitea? ez dut ulertzen.
-Lasai, alkondara bat geratzen zaio eta.
-Nola?

Maiatzak 22

-Bueno eta azkenik hau kafetegia duzu. Kafetxo bat edo bokadutxo bat hartzeko astirik baduzu bertara etor zaitezke. Sukalderik ez dago baina mikrohuin labe pare bat ditugu etxetik ekarritakoak berotu ahal izateko. Hor kafearen makina. Kafea, esnea, galletak eta horrelakoak erosteko 5 euro jartzen ditugu bi hilabetean behin. Etortzen den lehenak jartzen du makina martxan era hortara atzetik datozenak prest dute.

Begira hori Ander da kriogenizazio arduraduna, hor Mertxe administraziokoa, Manu ugalketa arduraduna, Kattalin laborategi laguntzailea, hura Sebas… baina lasai, elkar ezagutzen joango zarete, akaso nazkatu ere…jajaaja.

Jone-k eskua altxatu eta guztiak agurtu zituen irrifarrea ahoan zintzilikaturik zuela. Jone-k irrifarre erreza zuen baina irrifarre haren arrazoia graduatutako probetak kafea hartzeko erabiltzen zituztela ikustea izan zen. Mahaietan jarrita zeuden guztiek, kolore desberdinetako likidoetaz betetako probetak zituzten eskuartean. “Aproposa”, tenperatura altuak jasaten dituzte pentsatu zuen bere barnerako mikrouhinen labeetara begirada luzatuaz.

Gehienek buruaz agurtu zuten, denbora larregi ez zuten eta bakoitzak bereari berrekin zion, entsalada jateari, kafesnetan opilak bustitzeari edo txostenei gainbegirada bat botatzeari.

Sebas altxatu egin zen eta beraiengana hurbildu zen.

-Kaixo Eneko, hau da orduan soroetxe hontako neska berria ?
-Jone, hau Sebas da, gutariko beteranoena. Zubillaga doktorearen musa. Biek hasi zuten proiektua duela 15 urte.
-Pozten naiz zu ezagutzeaz, asko entzun dut zutaz.-erantzun zuen Jone-k.
-Entzun duzuna ona bada, sinetsi ezazu, baina entzundakoa ona ez bada kasurik ez, kobazulo hau desertuko harrapakariez beteta dago eta.-esan zuen Sebastiana-k farreak bere gorputz sendoa astintzen zuen bitartean.
-Ez kasurik egin Jone, hau beti berdin badil eta. Gustokoa du adarra jotzen ibiltzea.
-Jaaja…lasai, nik ere gustokoa dut humore apur bat.
-Tira, Eneko-k onezkero azalduko zizun Andoni eta nirekin egingo duzula lan.
-Bai. Instalazioak eta laborategi ezberdinak erakutsi dizkit.
-Andoni-rekin egon al zarate?
-Ez, hamabietan elkartzekotan geratu gara eta dena ikusi dugunez pentsatu dut akaso Jone-k nagusiarekin egon aurretik zerbait hartzea nahiko lukeela.-erantzun zion Eneko-k.
-Ondo da. Ni ere han izango naiz. Kafetxo bat nahi duzu laztana?-galdetu zion Sebas-ek Jone-ri.
-Ez dut kaferik hartzen. Esnea edo infusiorik?
-Bai neska. Eneko prestatu iezaiozu nahi duena. Orain utzi egingo zaituztet baina gero Andoniren bulegoan elkartuko gara.
-Ondo da, geroarte orduan.- erantzun zion Jone-k.
-Esnea orduan Jone?-galdetu zuen Eneko-k.
-Bai mesedez, gaingabetua ahal bada…
-Manu, esne hau zurea da? Ahhh…bale…hau hartzen dut orduan.

Jone kontentu zegoen, oso itxura ona hartu zion klinikari. Garbia, txukuna, teknologia aldetik ere punta puntakoa, dirulaguntza publikoa izateaz aparte, diru ekarri pribatuak maila goieneko laborategia bihurtu zuen klinika.

Eneko-k esnea hurbildu zion beste eskuan kafe bat zekarrela, probeta eskuartean hartuta lehio ondoko mahaiko aulkietan jarri ziren. Jone oso pozik zegoen, lan hura gustokoa zuen, Eneko-k emandako azalpen guztiak ondoren enpresa hartan bere lekua egingo zuelakoan zegoen. Sebas, Andoniren eskuin eskua gustokoa iruditu zitzaion eta gainera espero zuen baino askoz lasaiago zegoen Andoni Zubillaga ikerlari famatuarekin lehen elkarrizketa eta aurkezpena izan aurretik. Beraz dena primeran. Bai.

Haseeran urduritasunak jota hitzegitea kosta egin zitzaion, horri esnea hartzeak eman zion txistu sikatzearen ondorioz, ahoan zuen txistu masa hura mugitzeak ematen zion lanari gehituaz lehen minutuak luze egin zitzaizkion. Pare bat alditan galdera eta galdera artean pentsatu zuen esnea hartu beharrean infusioa egokiagoa litzatekela, gainera zapore astuna zuen esneak, astuna baina ummm ezaguna, soja esnea ote?, seguraski Eneko-k gaingabetua hartu beharrean osoa eman zion baina egindakoak eginda zeuden eta adoreaz aurre egin zion egoerari ( nerbioak, seguru).
Lehen bilera primeran joan zen, Jone-k segurtasunaz erantzun zituen Andoni-k eta Sebas-ek egindako galdera eta planteamenduei. Argi geratu zen Jone lantalderako behar zuten pertsona zela.

Bi aste beranduago.

Andoni eta Jone froga batzuren emaitzak astertzen ari zirela bulegoko atea zikloi baten eraginez bezelatxu ireki zen. Sebas, Andoni-k sekula ordurarte ikusi ez zion bezelako betozkoarekin, sartu zen atea horrela zabaltzeak eragindako aireak mahai gaineko paper guztiak mahaitik atera zituen haize tunel batean baleude.

-Ederra egin dugu Andoni.
-Zer da Sebas? Zer gertatzen da?
-Ederra egin dugu…ai ama…
-Sebas, kezkatzen ari naiz, esan ba zer gertatu den?
Andoni exerlekutik altxatu eta Sebas-engana jo zuen.
-Ai ama…gureak egin du…hainbeste urteetako lana.
-Sebas!-ohiukatu zuen Andoni-k.
-Florenç anderea da.
-Zer gertatzen da ba?
-Bere abokatuarekin hitzegin dut duela bost minutu.
-Abokatua?
-Auzitara garamatza.
-Zergatik?
-Hazi jartzea gurekin egin duen arren beste klinika batean jarraipena egin omen du eta duela bi aste, hilak 22an ezarri genion esperma ez omen da esperma.
-Nola ez dela esperma? Zertaz ari zara?
-Faxex bidali dit beste klinikan egindako analisien emaitza.
-Eta?
-Ez didazuko sinestsiko…esnea zen. Esnea sartu genion.
-Nola da posible?
-Manu-rekin hitzegin dut eta azalpen bakarra dago, probeta konfunditu zuen kafetegian seguraski eta…
-Ez …ez ezinezkoa da.

Ordurako Jone zutik jarria zegoen eta gauza bakarra zuen buruan, maiatzak 22-a…

Bueno eta Mikel bere mutilari, oheko zenbait ohitura aldatzeko eskakizuna. Kontu hoiek debekatuta.
Baina hori komunetik atera zenean pentsatu zuen, ordurarte nahikoa lan barruak ustutzen.

John Whitechapel