logotipo

Egun batzutan gorputzak saldu egiten nauela iruditzen zait, traizio hutsa dela pentsatzen dut.

Min sentitzen ez duzun gorputzeko atalean, funtzionatzen ez duelaren seinale. Adin hortara heldu naiz.

Haurrek eta haur ez direnek gizon/jauna bezela tratatzen naute, eta edozeinekin edozertaz hitzegiten nagoela, ezagutzak baino esperientziak (edadeak) ematen dizun jakinduraz jasotzen dituzte nik esandakoak egia absolutoak baitlira.

Gorputzaren matxinada bizitzaren hirugarren hamarkadan hasten da, inongo zalantzarik gabe. Zehatz funtzionatzeari uzten diote zelulak, beraien betebeharra ahaztu edo eta emantzipatu eta nahi dutena egiten hasten dira, daukagun gorputza batek daki zertan bihurtzen.

Akaso nire matxinada hasi den arterarteko urteetan jasotako garraztasun eta kaltetutako odol guztiak, nire heriotza izango denaren bidea janzten eta apaintzen dute. (Heriotza datorkit burura).

Nire heriotza. Nire heriotza…nire buruari galdetzen diot ea naizen guztietatik zenbat hilko garen egun berean (hala egiten badugu) edo eta batzu aurretik eta besteak beranduago egingo dugun.

Jaiotza eta heriotza metaforak dira pertsonetaz aritzen garenean, zeren jaio eta hiltzen dena norbanakoa da.

“Naturae rationalis individua substantia” Boecio-ren esanetan hori da pertsona. (Izakera arrazionalaren bakanako izatea).

Latinez, aktoreak erabiltzen duen maskara da pertsona.


Egun batzutan, ni naizen guztiak ez dugu ez indarrik eta ezta animorik ohetik altxatzeko.



Hori da gaur nahi dudana, nortasun guztiekin bat egin eta ohean jarraitu goxo goxo, lokuluxkak egin, zirt zart batean komunera joan txixa egitera eta saltaka bueltatu berriro ere oheko epeltasunera. Gosaldu. Apur bat irakurri. Leihotik denboraren joana ikusi euri artean.

Gaur bakarrik , sinez. Joder! gaur bakarrik…

John Whitechapel

Pd. Gorroto ditut nire buru guztiak. Lanera noa.
Ea Eva-rekin topo egiten dudan eta merezi dudana jasotzen dudan. Ondo merezitakoa.

Knoc knoc!



Estresa fenomeno fisiologiko normala da, mehatxuzko hautematen dituen estimuluen aurrean organismoak ematen duen erantzuna. Horregatik, estres ona positiboa da: egoera zailak jasaten eta ingurunearen eskaeren aurrean erreakzionatzen laguntzen du. Estres negatiboa edo distresa agertzen da, berriz, organismoa egoera batera egokitzeko gauza ez denean, ingurunearen eskaerei erantzun egokirik emateko gai ez denean. Neurriz gaineko aktibazio eta antsietatea sortzen da, gauzetan eraginkortasunez zentratzeko gaitasunik ezarekin batera.


Duela gutxi Kapitaina den honek untzi berria erosi du nahiz eta oraindik bukatuta ez egon. Ez dira egun asko esan didatela gabonetarako izan behar zuena, aste santua edo…batek daki noiz, emango didatela.

Bestetik, untzi berrirako prestaketak egiten nabilela, untzi zaharreko gauza batzu zaharberritze prozezuan murgildurik beste untzi bateko tripulazioko batek hain maitea dudan lema izorratu dit.
Tira, guztiz izorratu ez badit ere, dexente.
Egia esateko, konponbidea badu baina bere ondorioak ere baditu.



Ondorioak:

A) Ondorio fisikoak: Berriro ere lema lixatu, tintatu eta barniza eman. (Putada ederra).


B) Ondoria psikikoak: Zer estrés tipo ari naizen jasatzen jakitea, ea positiboa ala negatiboa den jakitea. (Hau ere putada al da?)

Ez ez da putada zeren berdin zait daukadana estresa den, ez den, positiboa ala negatiboa den, zeren badakit zer egin behar dudan. Zer egitea nahi dudan. Salda.

Salda egin nahi dut. Salda beroa. Salda badago jarri ahal izateko hor nonnahi. Guztiek jakin dezaten eta nahi duenak har dezan.

Untzia garaiz egin ez didanan eta lema izorratu didanan titiburuekin eta genitalekin salda egingo dut. Ummmm…


John

Pd1. Ez dut ezer aurreratuko, gauzak ez dira aldatuko eta salda ere ez dut dastatuko baina sukaldari buru hartu behar dudan gozatuarekin salda hori prestatzen…horrexegatik bakarrik merezi du.

Pd2. Badakit nork sartu zuen pintura txuria nire potean.

Pd3. Bale! herratsua naiz…eta zer? pirata izanda, beharko izan. Bai herratsua eta baita kupidagabea.

Konigsberg-ko zazpi zubietako froga gainditzeaz aparte, Fritz-ek irabazle suertatu zeneko gau hartan beste froga batean parte hartu behar izan zuen. Eva.
Froga hortan, Eva-rekin egoteak eta garaile ateratzeak suposatzen zuen erronkan, parte hartu zuten guztietatik iraun bizi izan zuen Fritz bakarra genuen hura.
Imagina zer suposatzen zuen horrek, garai hartan Eva-ren goardia pertsonaleko arduradun nagusia egin ondoren, Eva-ren izarak bero mantentzen zituena zen. Hori bai, Eva-k Adolf-en bisitarik ez zuenean. Eva hortan beti izan bait zen oso betetzailea eta adeitsua.
Baina guzti hortaz aparte, Fritz izandako hura, Beckenbauer koronel-a bezela ezagutzen zuten guztiak arrezkero. Fritz izan aurretik zuen abizenaz deitzeko agindu zuen Eva-k, nahiz eta berak pribatuan Beck deitu.
Hortaraino heldu zen Eva.
Beck bien bitartean, bere azpian zituen soldadu eta zerbitzarietaz aparte, bere “gainetik” zaudenen errespetua eta miresmena irabazi zuen. Ez bakarrik zegoen lekuan egoteagatik, baizik eta zegoen lekuan egonda hitz bat bere ahotik atera gabe ematen bait zituen aginduak. (Batzuk goardia pertsonalekoa izatearen ordaina edo sakrifizioa zela pentsatzen zuten koarteletan zehar entzuten ziren txutxumutxuegatik, mihia mozten zietela e.a.).
Eta zergatik ez, askorengan inbidia ere sortaraziz.

Honek apur bat kezkatzen zuen Beck zeren ez zuen nahi Adolf-ek bere egoeraren berri izan zezan.

Beck-en bizitza guztiz aldatu zen. Orduan, lehen bezela, Eva-ren esanetara bizi zen baina kontu handiaz egin behar zituen egitekoak zeren Eva-k gainbegiratzen zuen zuzenean. Ez zitzaion komeni Eva-ren txoratze egoera aldatzerik eta bere presentzia gero eta ordezkaezinagoa bihurtzea nahi zuen, ahal zuen heinean behintzat, are gehiago gauzak betirako ez direla jakinik.

Ez zuen denbora libre askorik baina bere aisialdian Björk bere txakurrarekin paseatzea zuen gustoko. Björk itxuraz deabrua bera baino zatarragoa zen. Beck-ek sekula ez zion ordurarte ikusitako inongo txakurren antzik edo trazarik hartu. Engendru bat zen baina engrendru maitagarria eta oso argia.

Behin Iffezheim-go zaldi lasterketan Eva-ren zaldi batek parte hartzen zuela, Eva-k Beck paseatzera bidali zuen.
Honek mendiko botak jarri eta laupabost ordutako mendi buelta egin ondoren, tontor batetik behera aurkitu zuen zelai txiki batean etzan zen eguraldiaz gozatzeko asmoarekin.

20 bat minutu etzanda egon ondoren hosto zapalduen hotsa entzun zuen. Oso zarata berezia zen, ez zuen ez pisu handirik eta urduri mugitzen zela zirudien. Halako batean hara non ikusten duen arbola artetik erdi txakurra erdi erbia zirudien zerbait. Txikia, nabarra eta muturra zeharo okerra zuen pisti txiki bat.
Arnasa ere hartu gabe, Beck-ek gorputzari buelta erdi eman zion harri bat hartu eta engendru hari botatzeko asmotan, baina halako batean han non agertzen diren Eva-ren bi dogo Alsaziarrak, Brutus eta Zesar.


Engendrua alde batera begira eta bestera zebilela, bi dogoak hurbildu ziren jolasean aritzeko asmo handirik gabe.
Engendrua berehala ohartu zen atzean zuen presentziaz eta azkar baino azkarrago han inguruan zeuden hilik zegoen animali baten ezur batzuen ondora hurbildu eta esan zuen ozenki:

-Ah! zeinen jatordu ederra egin dut dogo hau jaten. Ederra zegoen benetan.

Bi dogoak salto egitera zioazen momentuan hori entzun eta lurrera iltzaturik geratu ziren. Batak besteari begiratu eta txunditurik esan zion Zesar-ek Brutus-i.
-Batek daki zer den hori. Ez dut sekula horrelako animaliarik ikusi. Hobe alde egiten badugu. Ez da beldur naizenik baina badakizu baso hontan gauza arraroak ikusten direla. (Eva-ren jolasak gehienak).

Poliki bira eman eta alde egiten dute baina metro gutxitara Eva-ren katua (Misha) arbola gain batetik azaltzen da esanez:

-Hauek bai kakatiak, txakur zikin eta nazkante bat ikusi eta hor doaz gure heroiak. Ba jakin dezazuela txakur ziztrin horrek adarra jo dizuela. Hor ikusi dituzuen ezurrak hor zeuden bera agertu aurretik.-esan zuen urruma eta parre algarak ziruditenen artean.

-Nola? Ez zara hori esatera ona jeitsiko ezta maitea?-esan zuen gorrotoa begietatik zerion Brutus-ek.
-Aizu, egia da. Nola da posible horrelako izakiak dogo bat akatu eta jatea? Umm., uste dut bizitza bakarra geratzen zaion katu horri oraingoan kasu egin behar diogula.-esan zuen Zesar-ek.

Ordurako engendrua konturatu zen katuaren jokabideaz eta soseguz berriro ere lehen zegoen ezurren aldera jo zuen hauek miazkatzen balego bezela.

Misha-k ordurako bi dogoak nola bueltatzen ziren ikusi eta arbola batetik bestera salto eginez espektakulua ondo ikusi ahal izateko, bi dogoak agertu behar zuten lekuaren gainean zegoen adar bateraino heldu eta bertan etzan zen.

Halako batean bi dogoen aurrean berriro ere engendrua parekatu zenean, bi txakurrak ahoa adurrez beteta zutela, goseak baino gehiago, amorruak jota, esan zuen engendruak beraiei bizkarra ematen:

-Katu putakumea, duela 15 minutu bidali dut beste dogo baten bila eta oraindik ez dago haren arrastorik.

Katuak sustoaren sustoaz laban egin eta…zazpi bazituen hura izan zen azkena.



Beck lurretik altxatu eta engendruarengana hurbildu zen. Bata besteari elkar begira geratu ziren bi dogoek Misha-ren hondarrak zeramatzaten bitartean.



-Nirekin etorri nahi duzu? hala bada Björk deituko dizut.-esan zion Beck-ek bere lagun berriari.


John Whitechapel

Pd. Bihotz eder ugari nonnahi

-Egunon.-esan zuten kontsultara sartu berriek.
-Egunon, bai.-izan zen bertan jarrita zegoen bikotearen erantzuna.

Etorri berriek erlojura begiratu ondoren, bertan zegoen bikotaren parean jarri ziren.
Hauek lasai baino lasaiago zeudela ziruditen, beroien garraioak hankak gurutzaturik zituen, izter gainean aldizkari bat zuelarik.
Sartu berriek ordea kristoren egonezina zutela aitortu beharra dago.
Lehen aldia zen.

-Barkatu! Zuek txanda hartuta duzue?-galdetu zuten sartu berriek.
-Bai, hamarretan.-erantzun zuten izter gainetik.
-Guk hamarrak eta laurdenetan.-esan zuten erlojuan hamarrak eta hamar jartzen zuela ohartu ondoren.
-Lasai, guk berehala bukatzen dugu. Errebisio bat besterik ez da.
-Ehh, barkatu atrebentzia baina giltzarrapo araketa al duzue?
-Ez, guk hori aspaldian egin genuen. Bi seme alaba izan ondoren fabrika itxi genuen.-esan zuten biak irrifartsu.
-Fabrika itxi?
-Bai, bi umerekin nahikoa genuela erabaki genuen eta tronpa ligatura egin genion gure garraioari.
-Barkatu galdera berriro baina…minberatsua da giltzarrapoa jartzea?
-Zuek egin behar al duzue?-galdetu zuten lagunek eman ohi duten konfidantzaz.
-Bai. Duela pare bat aste izan genuen gure txikia, lehena, eta pasa den ostegunean kaletik gindoazela eraso gintuzten den dena ustu arte. Horregatik erabaki dugu jartzea.
-Bai, egia da. Gaur egun ezin da lasai inon ibili. Baina lasai, zeren anestesia apur bat eta listo, minutu gutxi batzutan kalean zarete berriro.
-Uf, hain da zonalde…umm…
-Ez bueltarik eman, ez bait du merezi. Esan bezela ez zarete ezertaz ere ohartuko.
-Medikuari ere galdetu genion, ea haurra kaltetzerik dagoen…
-Ez, haseeran paranoia apur bat izan genuen guk ere, baina gero zirt zart batean kendu eta listo. Begira, hauek dira gure txikien argazkiak. Hau baino froga hoberik ez dago.-esan zuten garraioak izterrak banandu ,poltsikotik kartera atera, hau zabaldu eta argazkiak erakusten zituzten bitartean.
-Ederrak daude benetan.-esan zuten jadanik lasaiago zeuden sartu berriak.
-Bai, gezurra dirudi puntu hontara heldu beharra izateak, urtetan hain naturala izan dena egiteko, baina…
-Hala da. Urrutira joan gabe, atzo bertan gure auzoan, eta ez pentsa edozein motatako auzoan bizi garenik. Ondo antolatutako talde hoietako batekin eman eta taldekide guztiak atxilotu zituzten. Miloika litrotaz hitzegiten da.
-Ene, nora heldu behar dugu baina…




Medikuaren atea ireki zen eta erizainak lehen bikotea sartzera gonbidatu zituen:

-Doktorea zain duzue.

-Ongi da goazen.- Garraioa altxatu eta aterantz zuzendu ziren.
-Ea dena ondo doakizuen.- esan zuten kontsultan azkenak sartzen.
-Aizue, tira, ez da gauza bera baina zer denaren ideia bat izan dezazuen.- garraioak alkondara guztiz ireki eta nolakoak ziren erakutsi zien.- Giltzarropa handiagoa da segurtasun neurriegatik eta noski erasotzailearentzat minbera izan dadin baina gero, bitxiak eramateko erabili dezakezue.
Ale adio eta zori ona izan.
-Bai. Eskerrikasko guztiagatik. Ezin duzue imagina zeinen lasaia hartu dugun.

Elkar muxukatu ondoren kontsultan geratu zirenak ezpainetatik muturretakoa kendu zuten titiburuetatik eta medikuak deitu artean esperoan egon ziren egitekoa egitera zihozela inongo duda zipitzik gabe.
Pozik, kontentu eta mundu hobe batean itxaropenak jarrita.




John Whitechapel

Pd. Garraio bakoitzaren bi titiak elkar muxukatuko balira, norberaren atsegin eman bat litzateke? ummm...zalantzak...beti zalantzak...
;0)