logotipo

Ordutik urduri jartzen nau igogailuan egoteak.
Solairu gutxiago balira akaso, baina ez naiz ni orain 50 pisu dituen eraikin honen eskilaretatik igotzen hasiko.

Hau da hau goiza. Hotz egiten duen guztietan, kalean egiten duen hotzaz babesteko jendea ofizina eraikinetan sartu eta hemen ibiltzen dira noraezean, epeltasun apur baten billa.
Niri horrek ez nau molestatzen, egia esan, nik ere gauza bera egingo nuke, baina jadanik goian utzi ditudan bi tipo hoiek lau solairu ezberdinetara igo ditut beste hainbestetan.

Ona litzateke, horrelakoetan, igogailua hutsik dagoela, eta ni bakarrik nagoela Dukados bati txupada pare bat emateko aukera izatea, baina ezin, are gutxiago duela 5 egun gertatutakoaren ondoren.

Azken ordua zen eta jadanik asper asper eginda nengoen. Gainera eraikineko zerbitzu orokorreko nagusiak egun guztia eman zuen niri agirika, txaketa ondo jartzeko, lurrean zeuden papelak batzeko, eta momentuan ni izorratzeko okurritzen zitzaion edozein lerdokeria aurpegiratzen.
Ez zegoenez mugimendu handirik, azken solairura igo eta berriro jeisteari ekin nion, bien bitartean zigarro piztu eta bonolotoa egiteko asmoarekin.
Esana zidan nagusiak, igogailuan erretzerik ez zegoela. "Galerazia. Sed lex, dura lex"esanez. Nik duralexa Maxieroskin ikusia nuela esan eta kopetan eman zidan. Norbait zigarro batekin sartu ezkero zeintzu ziren nire betebeharrak esanez. Egia esan ez dut sekula inorekin arazorik izan.
-Aizu, barkatu hemen erretzea debekatuta dago. - Hori esan eta den denek igogailu sarrera ondoko hautsontzian itzaltzen dituzte beraien "kantzer makilatxoak".
Egun hartan, gorako botoia zapaldu eta pisu batzu gorantz nindoala Dukadosa piztu eta han bonolotoarekin aritu nintzen: nire urtebetetze eguna, amarena, Mattirena, e.a. Gora igotzen egotetik, behera nindoan eta pare bat solairu falta zirela bukatu nuen nire "dosia".
Igogailua behean zen, sarrera nagusian. Han urrutira non ikusten dudan nagusia nigana zuzen zuzenean. Ez ikusiarena egin eta komunerantz habiatu nintzen, uraz ahoa freskatu eta soinean neraman usaia astintzeko asmotan. Esan eta egin.
Komunetik atera eta nagusiak igogailuko su alarma aktibatu zela eta norbait igogailuan zerraturik zelakoaren susmoa zuela, ez dit ba esaten!
Hor datorrren hori da orduko hartan irten ezinik geratu zirenetako bat.
- Egunon andrea.
Ez dit erantzuten, jakingo ote du ni izan nintzela erruduna? nagusiari ezer ez esatea espero dut, nik behintzat teknologia berri hauetaz nuen mesfidantzaz luze aritu nintzen berarekin.

- 30. pisua. Presa dut. -esaten dit andreak.
- Bai andrea. -diot nik botoia zakatuz.
Ateak ixtear daudenean.
-Itxoin !-entzuten da kanpotik. Ia ia galdu dut.-esaten du sartu berriak.
Astoaren putza, joder bi hauek dira igogailuan geratu zirenak, joe, Tomas hemen balego mandaguebosekoa dela hau esango lidake.
-Egunon jauna, zer pisutara zoaz? -hauek zerbait dute eskuartean, seguru seguru.
-30.era.-esaten dit sartu berriak.
-Egunon.-esaten dio andreari.
- Hala badiozu.-erantzuten dio besteak.
Egunon, hala badiozu…, hauen artean saltsa dago eta ez edonolako saltsa. Hauek liatuta dabiltza. Gainera beraien artean ezer gertatuko ez balitz bezela dabiltza, eta ikustekoa zen zein itxurakin atera ziren. Hau Tomasi kontatzen diodanean ez dit sinistuko.
Gainera elkarri botatzen dioten begirada hoietan delitua dago, eta delitu handia esango nuke nik.
Burutik imajina ezin kendu, igogailuko ateak ireki zirenekoa, haiek elkarri eman zioten astindua.
Atea ireki eta lehenengo gauza, izerdi eta sexu usaina.
Tipoak soinean prakak bakarrik zituen, alkondara, txaketa, gorbata eta beste zerbait besapean zituelarik. Eskuak jainkoak daki non ibilitakoak, gorri gorri eta handituak. Eta begiak, begi haiek, hura zen begirada, Silbestre Warner eko katua, txori puta haregatik lorik egin gabe egun batzu ematen zituenean bezalaxeko begiak. Igogailua utzi eta sarrera nagusirantz zihoala, ez dizkiot tiparen azazkal gorriak ipurdian iltzatuta ikusten. Begi ederrak eta ipurdia ederrago. Hau proxeneta da, seguru.

Eta gero bestea, andrea, makillai guztia gerritik gora zabaldurik, gona guztia busti busti eginda eta eskuak aurrerantza zituela, azazkalik gelditzen ez zitzaiola.
Beraien garraxi eta ohiuak imaginatzen ditut eta orain hemen ezer gertatuko ez balitz bezela, ez dakit zer baino tenteago eta duhinago bai bata bai bestea. Gero etxera joan eta bakoitzak bereari. Lapazorriak besterik ez dira, ez bait dira beraien artekoa plazaratzeko gai. Hori bai ostrokak bezela, lepoa besterik ez dira.

- Agur.-esaten dio heroi berriak,Roccok, Giggiolinari.
Besteak giratu ere ez, bere bideari jarraio gero eta azkarrago.
-Aizu, komunik hurbilena non den badakizu?. -galdetzen dit niri.
- Bai jauna.-Honek oraindik manbo gogoa du, hau da hau makina.
- Ba ez doa gure printzesa bide aproposenetik- esaten dit berak barre algara artean.

Ederra parea, karakola eta barea.

Espero berriro ere ez elkartzea "beraiekin". Gorroto ditut, ezin eta halere zerbait direla adierazi nahi dutenak

Hello, nice site!Thanks!

Bien, bien, bien. Kokatu dezagun gure kapaitana istorio honetan. Zein litzateke Etiam kapitaina?

Egia esan ez dut imaginatzen lau hankatan igogailuan beste kokolo hori eusten.

Kokoloa? Ez al da benetakua zure ipurdi polit hori?

Ez, ez, ez. Newtonek seguruenik arrazoia du. Nik azkenengo pisuan imaginatzen zaitut zigarroari, edo nola esaten zenion zuk?, "kantzerrezko makiltxoari" tira eta tira egiten ia birikak zimurtu arte. Baietz?

Esaten dute ba medikuek kaltegarria dela erretzea... Ez dakit nik ba, piratek kasurik eginen duten ;P