logotipo

Gau guztian ezin izan nuen lorik egin. Buelta alde batera eta bestera, oheak ez zidan ohiz ematen didan lasaia ematen, alderantziz egonezina besterik ez, noizbehinka argia piztu eta ohe oinetan nuen jantzi horiari begirada bat botatzen nion, argia itzali eta jadanik hain desio nuen eguna heldu zela pentsatuaz, pasa nuen ikaragarri luze egin zitzaidan gau hura. Bizitza oso bateko bilaketaren ordaina. Azkenean…

Bi egun lehenago, han nengoen Zumaiako herrian. Nire ikerketek bertaraino eraman ninduten. Urteak neramatzan atzetik, egunkarietako notizia guztiak goitik behera irakurriaz, eskelak eta desagerketak bereziki, beraien pista aurkitu eta jarraitu nahiean. Azkenean aurkitu nituen, beno egia esateko bakarra aurkitu nuen baina behar nuenerako nahikoa zen. Aeren eta Nexib, ziren nire altxorrak. Ez zitzaidan batere erreza egin beraiekin emateak, alde batetik Agirre Lehendakariaren garaietan, euskaldunak izanik eta zer ziren jakinda, inmunitate osoa eman eta bizitza berriak egokitu zizkieten, beraiek ordurarte izan zuten bizitza guztiz ezabatuz, iragana, eguneroko bizitza bat, eta etorkizun artifizial batera egokituz.

Aeren matxinoari buruz gaur da eguna ezer gutxi esan dezakedala, nire azken informazioen arabera pazifiko-ko uretan zebilen pirata lanetan, zamaontzi txikiak abordatuz eta biktimekin batek daki zer egiten, egia esan handik informazio gutxi datorkigu baina jende asko desagertu omen da.

Nexib-i dagokionez, Zumaian jaso nuen bere mezua.Ordurarte postakutxa baten bitartez jartzen nintzen berarekin kontaktuan. Dexente egun pasa nituen nire mezuak batzera ea agertzen zen postakutxa hartan baina agertu zen bakarra Pantxoa eta Peio Donostiko abokatuen bufeteko idazkaria izan zen.
Nexib-ek ordurako nire asmoen berri bazuen nik aurretik bidalitako mezuei esker, eta nahiz eta haseeran ezetza eman, azkenean onartu zuen nire proposamena, hori bai, berak den dena antolatuko zuelaren kondiziopean. Nire erantzuna, baietza izan zen noski.

Nexib-ek bidali zidan azken mezuan oso zehatza zen:

John:

Donostiko Majestik mozorro dendan oilasko mozorroa alokatu eta izena galdetzen dizunean zure benetako izena eman beharrean "Epak" zarela esan. Gaur gaueko hamabietan izango nauzu zai zuk dakizun lekuan.

Agur bero bat.

Nexib


Mozorroa lortzeko ez nuen inongo trabarik izan, Nexib-ek esan bezela, dendan "Epak" izena aitatu eta berehala ekarri zidaten eskatutakoa.
Etxera heldu eta egin nuen lehen gauza mozorroa janztea izan zen, ispilu aurrean jarri eta nire itxura berria neureganatu. Ez nuen itxura txarrik, egia esateko ostroka baten tamainako oilaskoa nintzen, handia, oso handia, baina oilaskoa. Guztiz komentzituta nengoela, mozorro horia kendu eta ohe oinean utzi nuen gauerako prest. Gau erabakitzailea. Bizitza oso bat zai.

Heldu zen gaua, eta han nindoan Zumaitik inguruko zonalde industrialera bidean. Larregi kosta gabe aurkitu nuen lekua. Kotxea pabiloi sarreratik metro dexentetara utzi nuen, argiak itzalita nituela inguruan inor ez zebilela zihurtatu ondoren, turno aldaketaren zai egon nintzen. Turno aldaketa, Nexib-ek esan bezela, gaueko hamaiketan egin zuten eta hamaikak eta laurdenetarako turnoa bukatu zuten hirurak kotxea hartu eta aparkalekua hutsik utzi zuten. Plana jarraituz, hamabiak laurden gutxitan, berriro ere inor inguru haietatik ez zebilela berretsi ondoren, kotxetik atera eta maletategitik mozorroa hartu eta jantzi nuen. Hamabietarako minutu bat falta zenean bi kaladatan zigarroa agortu, lurrera bota eta sarrerara abiatu nintzen.
Atea irekita zegoen, barrura begiratu eta inor ikusi ez nuenez bertara sartu nintzen. Ordu hortan Nexib-ek esan bezela atezainak pabiloi inguruko erronda egiten zuen eta bere txokoa utzik zegoen. Etxolatik pasa eta zera irakurri nuen OIKINA azpian jartzen zuen leloan:

Baimenik gabe sarrera debekatua.

Aurrera jarraituz Nexib-ek deskribatutako atea ikusi eta gurutzatu egin nuen, barruan zarata izugarria zen, milaka eta milaka oilaskoren burrundara besterik ez zen entzuten. Bidea jarraitu nuen berarekin topo egiteko asmotan eta halako batean zerbait sentitu nuen nire ezkerreko hegalean, besoan, jiratu eta aurpegi guztia odoleztaturik zuen gizaki batekin egin nuen topo. Aurpegia zurbila zuen azala ikustea lortzen zen zatietan, beste guztia odolaz blai, begiak urtetan lorik egin ez zuenarenak, gorri gorriak.
Ez nekienez hura Nexib zen ala ez, barrutik barrutik atera zitzaidan kokorikoari ekin nion berak esan zuenerarte:

-Lasai, John zara ezta?
-Kok kok…bai…esan nahi dut.

Azkenean han nuen nire parean nire ametsetako heroia, ni azkenik heroi egin behar ninduen heroia. Merezi izan zuen ordurarte egindako guztiak.
Berari begira geratu nintzen leloturik gaur egungo gazteek Tamara (Ambar) parean dutenean bezelatxu, sinistu ezinik.
Egia esateko ez zen nik espero bezain galanta, eta ez dakit zergatik, aho perfektu bat izango zuela espero nuen, ez hortz hori haiek (nire lepoan imaginatu nituen), eta begirada ere maltzurragoa espero nuen., ez neke begirada hura baina inor ez da perfektua eta aurrera jarraitu behar.

-Ziur al zaude ? aurrera jarraitzea nahi duzu?- moztu zidan Nexib-ek
-Bai, zergatik galdetzen didazu hori?
-Hombre, ba betirako delako, honek ez du bueltarik.
-Bai, boteretsua izatea nahi dut.
-Uhhh…zuk historio asko irakurri dituzu…boteredun itxura al dut nik?
-Tira, egia esan ez askorik.
-Azkenengo 30 urteak hemen daramatzat txerrikeria hontaz elikatzen.
-Nor ? atezaina akatu duzu?
-Zer demontretaz ari zara…ke ba…nahi bai…
-Orduan?
-Joder, duela 90 bat urte Aeren eta biok harrapatu gintuzten garaietan bi aukera eman zizkiguten, bata zutoinaz bihotza zeharkatu edo probetxuzko bizitza aukeratu, ordurarte egindako guztiak ahaztuz eta bizitza berri bat eskeiniaz. Aeren-ek alde egin zuen, zorionekoa bera, baina nik sekula ez diot aprezio handirik izan zutoinei eta seguraski oiloak baino koldarragoa naizelako "bizitza" aukeratu nuen.
Eta "bizitza" hori izan da, ni bakar bakarrik gaueko turnoetan, egunez hiruk egiten dutena, 5000 mila oilasko odolustu, jendeak hurrengo egunean harategietan generoa izan dezan.
-Oilaskoak ustutzeaz bizi zarela ?
-Bai, badakit ez dela oso duina baina…ba al dakizu zenbat jendek jaten duen oilaskoa? era batean, esan genezake jende guztiaren etxeetan sartzen naizela…

Ordutik ihauteriak gorroto ditut, KFC baten paretik pasatzen naizen bakoitzean botaka larria sentitzen dut eta Friedrich Wilhelm Murnau-ri antzarrei jana sartzen dieten modura, berakatz buru osoak sartuko nizkioke Nosferatu egitea okurritzeagatik, hori bai, bizirik balego.

John Whitechapel.

Pd. killing me softly with his song...Azkoitia.

Askotan lagatzen ditut hemen ene iritziak bainan arazo teknikoren bat dago. Eztira inoiz agertzen! :D (gauza bera gertatzen zait beste bitakoretan, ea orain, honekin...)

tok, tok... :)

Nik ere kontu handia izango dut hemendik aurrera oilaskoekin...

Oso gustora aritu naiz irakurtzen.

Saulas

me juego a que el tal whitechapel, cuyo nombre por cierto suena a iglesia catolico apostolica y romana, debe ser uno de los cachorros del ex cura, si, del retocido del arzalluz, tiene toda la pinta. y hablar de tolerancia, es que es para descojonarse (perdonar el lenguaje, empezo vireta que tiene pinta de apunto de caramelo para salir de su armario, mientras no adoptes niños me importa nada), el tolerante de "blancaiglesia" resulta que me pone o nos pone a parir describiendo a un rajoyAZNAR cualquiera, cuando yo, si, yo, soy negro, no tengo papeles, no creo en la religión porque solo me dieron los curas la espalda o me trataron de dar por el culo y me tengo que ganar la vida, de momento follando mujeres insatisfechas que necesitan de tios como yo para esos orgasmos que sus maridos blancos no les dan... asi que afina juanito mas la punteria. si pierdo el tiempo mirando miserias en estos blogs es porque mientras espero las llamadas de mi curro, me evado leyendo mamonadas como estas en las que veo que si mi vida es dura, existe gente que vive verdaderos infiernos por tener lo que sea que tengan en sus cabezas y tu juanito capillablanca o blancapaloma o sucia cabeza, eres uno de ellos, y de ellos casi me animaria a decir uno de los mejores, es decir de los peores. anda afina mucho mejor la punteria que patinas por todos lados. infeliz.

Ederra, Polita eta gaurko egun euritsu batean irakurtzeko modukoa...