Búsqueda
Y mañana será otro día. Congelada tu imagen en la senda me apartaré de ti y del camino. Seguiré trazando nuevas rutas en el plano invertido de la vida. Toma, bebe y luego sueña el sueño de los locos, ahorrate mi espacio en tu mirada...
Doces desexos
Éramos moitos os que compartíamos aquel espazo de brilos e de formas suxestivas. Uns cos outros formábamos un conxunto para ofrecer ós sentidos, e, ó ser mostrados ó levantarse o pano que nos cubría, os ollos abríanse con asombro ó mesmo tempo que un ¡uhhhmmmm! soaba como unha fermosa melodía.
Pero nada sucede por casualidade, segundo a posición que ocupásemos así sería o noso destino, ainda que nada o fixese sospeitar. Mentras a música soaba unha man achegábase tímida e desexosa como os beizos que logo nos acollerían e tomaba a un de nós con suave firmeza, deixando un valeiro na caixa e no noso corazón…
Os do medio correron peor sorte, logo os pretos ós recantos…un tras outro ían abandoando a casa compartida e elevándose no ar, desaparecían…
Cando ti abriche a caixa dos bombóns e sentín os teus ollos sobre a miña pel de chocolate sabía que soamente ti e naide mais ía pechar o meu destino. E quería que así fose.
Non opuxen resistencia. Xa non me importaban os meus solitarios compañeiros, xa só pensaba en mín, e mais en ti, e no máxico momento que ía acontecer cando a tua boca me rozase, e a tua lingua se fundise conmigo.
Xa pasaron algúns días dende entón, agarráchesme sorrindo e das tuas mans pasei directamente ó teu bolso. Como si quixeses tí tamén alongar este momento de espera, viaxei contigo boca abaixo pero moi preto de ti, escoitando a tua voz seguía pensándote…e ti tampouco te esqueciches de mín. Nada mais chegar á casa os teus dedos rescataronme da oscuridade e pasei a ocupar un privilexado primeiro plano na tua mesa de noite. Aquí estou ben, comparto contigo os mellores momentos, mentras sigo soñando…
Pero nada sucede por casualidade, segundo a posición que ocupásemos así sería o noso destino, ainda que nada o fixese sospeitar. Mentras a música soaba unha man achegábase tímida e desexosa como os beizos que logo nos acollerían e tomaba a un de nós con suave firmeza, deixando un valeiro na caixa e no noso corazón…
Os do medio correron peor sorte, logo os pretos ós recantos…un tras outro ían abandoando a casa compartida e elevándose no ar, desaparecían…
Cando ti abriche a caixa dos bombóns e sentín os teus ollos sobre a miña pel de chocolate sabía que soamente ti e naide mais ía pechar o meu destino. E quería que así fose.
Non opuxen resistencia. Xa non me importaban os meus solitarios compañeiros, xa só pensaba en mín, e mais en ti, e no máxico momento que ía acontecer cando a tua boca me rozase, e a tua lingua se fundise conmigo.
Xa pasaron algúns días dende entón, agarráchesme sorrindo e das tuas mans pasei directamente ó teu bolso. Como si quixeses tí tamén alongar este momento de espera, viaxei contigo boca abaixo pero moi preto de ti, escoitando a tua voz seguía pensándote…e ti tampouco te esqueciches de mín. Nada mais chegar á casa os teus dedos rescataronme da oscuridade e pasei a ocupar un privilexado primeiro plano na tua mesa de noite. Aquí estou ben, comparto contigo os mellores momentos, mentras sigo soñando…
Lo que veo
Hojas secas en el camino que pisamos. Sombras. Manchas de sangre que ya no corre por las venas sobre el lienzo. Una sonrisa congelada en una foto. Ojos que no miran en el ángulo inferior. Rostros que se dan la vuelta cuando pasas. Todo lo cubre una niebla espesa y rosa. Hace frío. Mi mirada continua su viaje por el espacio limitado, tropezando. Pasan caras que conozco y no recuerdo y pasa un sueño de gatos que muerden que no logro descifrar. Y me encuentro con horas revueltas que ya no me esperan sino en el pasado y con otras vacías e inciertas que debo vivir. Oigo puertas que se cierran en la sala. Me levanto. La silla se queda vacía y enfrente el cuadro. Inutil y solo, esperando.