Ceuta
Sinto que hoxe me falta inspiración para acercarme ó recordo dunha cidade amada por vivida. Que a soa evocación da mesma xunta en mín sentimentos e paixóns, olores e cores, risas e dor, como todo o que queremos porque forma parte de nós.
Achegueime a Ceuta aló polo ano 92, recién aprobada unha oposición e estreando os vinte anos. Á primeira ollada dende o barco pareceume sin mais un mundo distinto creado para mín, casas brancas, palmeiras e un mar en medio da miña vida anterior e aquela que ía comezar alí.
As cidades son a suma de sí mesmas e de cómo nós as vemos e entón pareceume unha cidade extraña pero chea de espectativas. Tiven no barco o primeiro acercamento ós seus habitantes, cousa que facilitou bastante o viaxar soa e o ter louro o cabelo…
Baixei do barco cunha mochila, xa pola tarde, nun mes de xuño caluroso, e aí vivín de verdade o primeiro contacto real.
Unha gran avenida principal chea de tendas de reloxos e de teas, as mulleres vestidas con xilabas e algúns homes tamén, o ruido dos nenos xogando nas ruas estreitas, e as casiñas baixas dos barrios da periferia que descubriría uns días despois.
Pero logo fun descubrindo mais cousas, moitas mais. E fun sentindo o pulso da vida que se vive en esos días que se escapan entre rutinas e horarios, esperando algo mellor.
Gustabame percorrer as ruas valeiras na madrugada cando ía a traballar, as luces amarelas reflexando as casas con balcóns, e os gatos e a lúa e o cheire a azar. Poucas horas despois o mesmo escenario estaría cheo de xente, de mercados abertos, de berros, de olores e de sol. Cidade misteriosa, chea de historia e tan descoñecida. Celebraba ca mesma paixón a Semana Santa que o Ramadán, todo tan esaxerado.
Pecho os ollos e viaxo ata a carretera sen beiravía que leva a Benzú, deixando a costa rocosa e as vistas a Tarifa á dereita. Esperanos un chiringuito típico e destartalado que parece flotar e pedimos té verde con pastas ou pinchitos. Música árabe e boa compañía, así o recordo…Como tamén recordo os bares onde pedir “pescaíto” e as noites de feira de agosto, o encendido de miles de lámpadas e o viño “fino de xerez”.
Amigos, amores, unha enorme noria, os planes feitos só ata mañán, a vida sen límites, sen demasiadas obrigas, a liberdade total.
Achegueime a Ceuta aló polo ano 92, recién aprobada unha oposición e estreando os vinte anos. Á primeira ollada dende o barco pareceume sin mais un mundo distinto creado para mín, casas brancas, palmeiras e un mar en medio da miña vida anterior e aquela que ía comezar alí.
As cidades son a suma de sí mesmas e de cómo nós as vemos e entón pareceume unha cidade extraña pero chea de espectativas. Tiven no barco o primeiro acercamento ós seus habitantes, cousa que facilitou bastante o viaxar soa e o ter louro o cabelo…
Baixei do barco cunha mochila, xa pola tarde, nun mes de xuño caluroso, e aí vivín de verdade o primeiro contacto real.
Unha gran avenida principal chea de tendas de reloxos e de teas, as mulleres vestidas con xilabas e algúns homes tamén, o ruido dos nenos xogando nas ruas estreitas, e as casiñas baixas dos barrios da periferia que descubriría uns días despois.
Pero logo fun descubrindo mais cousas, moitas mais. E fun sentindo o pulso da vida que se vive en esos días que se escapan entre rutinas e horarios, esperando algo mellor.
Gustabame percorrer as ruas valeiras na madrugada cando ía a traballar, as luces amarelas reflexando as casas con balcóns, e os gatos e a lúa e o cheire a azar. Poucas horas despois o mesmo escenario estaría cheo de xente, de mercados abertos, de berros, de olores e de sol. Cidade misteriosa, chea de historia e tan descoñecida. Celebraba ca mesma paixón a Semana Santa que o Ramadán, todo tan esaxerado.
Pecho os ollos e viaxo ata a carretera sen beiravía que leva a Benzú, deixando a costa rocosa e as vistas a Tarifa á dereita. Esperanos un chiringuito típico e destartalado que parece flotar e pedimos té verde con pastas ou pinchitos. Música árabe e boa compañía, así o recordo…Como tamén recordo os bares onde pedir “pescaíto” e as noites de feira de agosto, o encendido de miles de lámpadas e o viño “fino de xerez”.
Amigos, amores, unha enorme noria, os planes feitos só ata mañán, a vida sen límites, sen demasiadas obrigas, a liberdade total.
Ahora
Lina vendía gominolas sueltas en su tienda y chocolatinas-cortado que comprábamos de dos en dos. Si no tenía clientes cerraba y se íba a su casa subiendo las escaleras, hasta que de nuevo los niños llamábamos a su puerta y bajaba corriendo y gritando: "vaaa..."
En el pueblo había también una fuente y lagartijas y cielos de noches repletos de estrellas. Y un amor de verano. Y besos, caricias ocultas y sueños que aún no sé si se van a cumplir. Hoy no hay ni una nube en el cielo de mayo. Cantan las golondrinas en el limonero. Lo plantamos en la esquina para crear un rincón de intimidad y a ellas parece gustarles. No existe el tiempo. Siento el dulce sabor del chocolate, aquel beso en mi mejilla y el canto de los pájaros. Y soy en este instante inmortal.
En el pueblo había también una fuente y lagartijas y cielos de noches repletos de estrellas. Y un amor de verano. Y besos, caricias ocultas y sueños que aún no sé si se van a cumplir. Hoy no hay ni una nube en el cielo de mayo. Cantan las golondrinas en el limonero. Lo plantamos en la esquina para crear un rincón de intimidad y a ellas parece gustarles. No existe el tiempo. Siento el dulce sabor del chocolate, aquel beso en mi mejilla y el canto de los pájaros. Y soy en este instante inmortal.