Báilame el agua
Bailame el agua
untame de amor y otras fragancias de tu jardín secreto
sacame de quicio
hazme sufrir, ponme a secar como un trapo mojado
llename de vida
librame de mi estigma
llamame tonto
olvida todo lo que haya podido decirte hasta ahora
no me arrastres, no me asustes
vete lejos pero no sueltes mi mano
empecemos de nuevo
toca mis ojos, nota la textura del calor
...
deja q te invite a un café
caliente claro y sin azucar
sin aliento......
Lo mejor de esta peli sin duda son estas palabras. Si no la has visto, te la recomiendo.
untame de amor y otras fragancias de tu jardín secreto
sacame de quicio
hazme sufrir, ponme a secar como un trapo mojado
llename de vida
librame de mi estigma
llamame tonto
olvida todo lo que haya podido decirte hasta ahora
no me arrastres, no me asustes
vete lejos pero no sueltes mi mano
empecemos de nuevo
toca mis ojos, nota la textura del calor
...
deja q te invite a un café
caliente claro y sin azucar
sin aliento......
Lo mejor de esta peli sin duda son estas palabras. Si no la has visto, te la recomiendo.
Aguas de março
Por fin esta mañana he visto "la memoria de los peces", preciosa pelicula, me ha gustado mucho y me ha llamado la atencion una de las pocas canciones que se oyen en toda la película. Una cancion que me encanta y me trae muy buenos recuerdos.
É pau, é pedra
É o fim do caminho
É um resto de toco
É um pouco sozinho
É um caco de vidro
É a vida, é o sol
É a noite, é a morte
É um laço, é o anzol
É peroba no campo
É o nó da madeira
Caingá candeia
É o matita pereira
É madeira de vento
Tombo da ribanceira
É o mistério profundo
É o queira ou não queira
É o vento ventando
É o fim da ladeira
É a viga, é o vão
Festa da cumeeira
É a chuva chovendo
É conversa ribeira
Das águas de março
É o fim da canseira
É o pé, é o chão
É a marcha estradeira
Passarinho na mão
Pedra de atiradeira
É uma ave no céu
É uma ave no chão
É um regato, é uma fonte
É um pedaço de pão
É o fundo do poço
É o fim do caminho
No rosto um desgosto
É um pouco sozinho
É um estepe, é um prego
É uma conta, é um conto
É um pingo pingando
É uma ponta, é um ponto
É um peixe, é um gesto
É uma prata brilhando
É a luz da manhã
É o tijolo chegando
É a lenha, é o dia
É o fim da picada
É a garrafa de cana
O estilhaço na estrada
É o projeto da casa
É o corpo na cama
É o carro enguiçado
É a lama, é a lama
É um passo, é uma ponte
É um sapo, é uma rã
É um resto de mato
Na luz da manhã
São as águas de março fechando o verão
É a promessa de vida no teu coração
É pau, é pedra
É o fim do caminho
É um resto de toco
É um pouco sozinho
É uma cobra, é um pau
É João, é José
É um espinho na mão
É um corte no pé
São as águas de março fechando o verão
É a promessa de vida no teu coração
É um passo, é uma ponte
É um sapo, é uma rã
É um belo horizonte
É uma febre terçã
São as águas de março fechando o verão
É a promessa de vida no teu coração
É pau, é pedra
É o fim do caminho
É um resto de toco
É um pouco sozinho
É um caco de vidro
É a vida, é o sol
É a noite, é a morte
É um laço, é o anzol
É peroba no campo
É o nó da madeira
Caingá candeia
É o matita pereira
É madeira de vento
Tombo da ribanceira
É o mistério profundo
É o queira ou não queira
É o vento ventando
É o fim da ladeira
É a viga, é o vão
Festa da cumeeira
É a chuva chovendo
É conversa ribeira
Das águas de março
É o fim da canseira
É o pé, é o chão
É a marcha estradeira
Passarinho na mão
Pedra de atiradeira
É uma ave no céu
É uma ave no chão
É um regato, é uma fonte
É um pedaço de pão
É o fundo do poço
É o fim do caminho
No rosto um desgosto
É um pouco sozinho
É um estepe, é um prego
É uma conta, é um conto
É um pingo pingando
É uma ponta, é um ponto
É um peixe, é um gesto
É uma prata brilhando
É a luz da manhã
É o tijolo chegando
É a lenha, é o dia
É o fim da picada
É a garrafa de cana
O estilhaço na estrada
É o projeto da casa
É o corpo na cama
É o carro enguiçado
É a lama, é a lama
É um passo, é uma ponte
É um sapo, é uma rã
É um resto de mato
Na luz da manhã
São as águas de março fechando o verão
É a promessa de vida no teu coração
É pau, é pedra
É o fim do caminho
É um resto de toco
É um pouco sozinho
É uma cobra, é um pau
É João, é José
É um espinho na mão
É um corte no pé
São as águas de março fechando o verão
É a promessa de vida no teu coração
É um passo, é uma ponte
É um sapo, é uma rã
É um belo horizonte
É uma febre terçã
São as águas de março fechando o verão
É a promessa de vida no teu coração
Sueño de una noche de verano
Hoy en uno de mis momentos de melancolía recordando hace unos años, me ha venido a la cabeza cuando hice la obra de "El sueño de una noche de verano" de Shakespeare. No sé si la has leido, sino hazlo, te gustará.
Trata de como la magia y los sueños se mezclan con la realidad.
Uno de los personajes que mas me gustan es el de Puck, un duendecillo muy travieso que le encanta liar las cosas, pero que con sus lios consigue que la magia acabe inundandolo todo. Y Puck cierra la obra con un pequeño monólogo que me encanta, aquí te lo dejo.
PUCK. Si nosotros, vanas sombras, os hemos ofendido,
pensad sólo esto y todo está arreglado:
que os habéis quedado aquí dormidos
mientras han aparecido esas visiones.
Y esta débil y humilde ficción
no tendrá sino la inconsistencia de un sueño;
amables espectadores, no nos reprendáis;
si nos perdonais, nos enmendaremos.
Y, a fe de honrado Puck,
que si hemos tenido la fortuna
de escaparnos ahora del silbido de la serpiente,
procuraremos corregirnos de inmediato.
De lo contrario, llamad a Puck embustero.
Así, pues, buenas noches a todos.
Dadme vuestras manos, si es que somos amigos,
y Robin os lo restituirá con resarcimiento.
En esta obra yo hacía el papel de Helena una chica de Atenas enamorada de un chico que estaba enamorado de su amiga. Y aquí dejo uno de sus monólogos, mi favorito.
HELENA.- ¡Cuanto más felices pueden ser unos que
otros! En toda Atenas se me tiene por tan hermosa
como ella. Pero ¿de qué me sirve? Demetrio no
piensa así, y no quiere saber lo que todos saben. Y
así como él se extravía, fascinado por los ojos de
Hermia, me ciego yo admirando las cualidades que
en él veo. Pero el amor puede transformar en belleza
y dignidad cosas bajas y viles; porque no ve con
los ojos sino con la mente, y por eso pintan ciego a
Cupido el alado. Ni tiene en su mente el amor señal
alguna de discernimiento; como que las alas y la ceguera
son signos de imprudente premura. Y por ello
se dice que el amor es niño, siendo tan a menudo
engañado en la elección. Y como en sus juegos
perjuran los muchachos traviesos, así el rapaz amor
es perjurado en todas partes; pues antes de ver Demetrio
los ojos de Hermia me juró de rodillas que
era solo mío; mas apenas sintió el calor de su presencia,
deshiciéronse sus juramentos como el granizo
al sol. Yo le avisaré la fuga de la bella Hermia, y
mañana en la noche lo acompañaré al bosque para
perseguirla; que si por este aviso me queda agradecido,
recibiré en ello un alto precio; aunque si aspiro
a mitigar mi pena, sólo es en poder mirarlo a la ida y
a la vuelta.
Trata de como la magia y los sueños se mezclan con la realidad.
Uno de los personajes que mas me gustan es el de Puck, un duendecillo muy travieso que le encanta liar las cosas, pero que con sus lios consigue que la magia acabe inundandolo todo. Y Puck cierra la obra con un pequeño monólogo que me encanta, aquí te lo dejo.
PUCK. Si nosotros, vanas sombras, os hemos ofendido,
pensad sólo esto y todo está arreglado:
que os habéis quedado aquí dormidos
mientras han aparecido esas visiones.
Y esta débil y humilde ficción
no tendrá sino la inconsistencia de un sueño;
amables espectadores, no nos reprendáis;
si nos perdonais, nos enmendaremos.
Y, a fe de honrado Puck,
que si hemos tenido la fortuna
de escaparnos ahora del silbido de la serpiente,
procuraremos corregirnos de inmediato.
De lo contrario, llamad a Puck embustero.
Así, pues, buenas noches a todos.
Dadme vuestras manos, si es que somos amigos,
y Robin os lo restituirá con resarcimiento.
En esta obra yo hacía el papel de Helena una chica de Atenas enamorada de un chico que estaba enamorado de su amiga. Y aquí dejo uno de sus monólogos, mi favorito.
HELENA.- ¡Cuanto más felices pueden ser unos que
otros! En toda Atenas se me tiene por tan hermosa
como ella. Pero ¿de qué me sirve? Demetrio no
piensa así, y no quiere saber lo que todos saben. Y
así como él se extravía, fascinado por los ojos de
Hermia, me ciego yo admirando las cualidades que
en él veo. Pero el amor puede transformar en belleza
y dignidad cosas bajas y viles; porque no ve con
los ojos sino con la mente, y por eso pintan ciego a
Cupido el alado. Ni tiene en su mente el amor señal
alguna de discernimiento; como que las alas y la ceguera
son signos de imprudente premura. Y por ello
se dice que el amor es niño, siendo tan a menudo
engañado en la elección. Y como en sus juegos
perjuran los muchachos traviesos, así el rapaz amor
es perjurado en todas partes; pues antes de ver Demetrio
los ojos de Hermia me juró de rodillas que
era solo mío; mas apenas sintió el calor de su presencia,
deshiciéronse sus juramentos como el granizo
al sol. Yo le avisaré la fuga de la bella Hermia, y
mañana en la noche lo acompañaré al bosque para
perseguirla; que si por este aviso me queda agradecido,
recibiré en ello un alto precio; aunque si aspiro
a mitigar mi pena, sólo es en poder mirarlo a la ida y
a la vuelta.
Mas frases...
Hoy me voy a ir a la cama dejándote unas frases de mi querido Pablo Coelho. Qué decir....
Nunca desistas de un sueño. Sólo trata de ver las señales que te lleven a él.
Sólo una cosa vuelve un sueño imposible: el miedo a fracasar.
La posibilidad de realizar un sueño es lo que hace que la vida sea interesante.
No tenía miedo a las dificultades: lo que la asustaba era la obligación de tener que escoger un camino. Escoger un camino significaba abandonar otros.
Cuando quieres realmente una cosa, todo el Universo conspira para ayudarte a conseguirla.
Cuando alguien desea algo debe saber que corre riesgos y por eso la vida vale la pena.
Todos los días Dios nos da un momento en que es posible cambiar todo lo que nos hace infelices. El instante mágico es el momento en que un sí o un no pueden cambiar toda nuestra existencia.
Cuando todos los días resultan iguales es porque el hombre ha dejado de percibir las cosas buenas que surgen en su vida cada vez que el sol cruza el cielo.
Nunca desistas de un sueño. Sólo trata de ver las señales que te lleven a él.
Sólo una cosa vuelve un sueño imposible: el miedo a fracasar.
La posibilidad de realizar un sueño es lo que hace que la vida sea interesante.
No tenía miedo a las dificultades: lo que la asustaba era la obligación de tener que escoger un camino. Escoger un camino significaba abandonar otros.
Cuando quieres realmente una cosa, todo el Universo conspira para ayudarte a conseguirla.
Cuando alguien desea algo debe saber que corre riesgos y por eso la vida vale la pena.
Todos los días Dios nos da un momento en que es posible cambiar todo lo que nos hace infelices. El instante mágico es el momento en que un sí o un no pueden cambiar toda nuestra existencia.
Cuando todos los días resultan iguales es porque el hombre ha dejado de percibir las cosas buenas que surgen en su vida cada vez que el sol cruza el cielo.
Me cuesta tanto
Bueno, bien esta vez hemos aguantado 2 dias.
Pero vaya 2 dias, no te llegas a imagina lo muchisimo que te he echado de menos y lo mucho que he tenido que contenerme para no decirte nada, aun sabiendo que estabas ahi y que pensabas en mi.
Como te he dicho, esto que me esta pasando me esta haciendo plantear ciertas cosas, sobretodo sobre mi relacion, la cual no creo q vaya muy bien si me esta pasando eso contigo, pero en fin...luego me pregunto a que vienen mis crisis de anisiedad.
Ayer te grabe otra canción y aunque quieras que te la mande, la subo aqui para que puedas escucharla mientras lees el post.
Espero que te guste
Pero vaya 2 dias, no te llegas a imagina lo muchisimo que te he echado de menos y lo mucho que he tenido que contenerme para no decirte nada, aun sabiendo que estabas ahi y que pensabas en mi.
Como te he dicho, esto que me esta pasando me esta haciendo plantear ciertas cosas, sobretodo sobre mi relacion, la cual no creo q vaya muy bien si me esta pasando eso contigo, pero en fin...luego me pregunto a que vienen mis crisis de anisiedad.
Ayer te grabe otra canción y aunque quieras que te la mande, la subo aqui para que puedas escucharla mientras lees el post.
Espero que te guste
Adios?
Llevo preguntándome desde ayer si ese fue nuestro último adiós y sinceramente, no lo se.
Una parte de mi desea que si, otra mucho mas fuerte que no. Pero por si a caso en mi radioblog te dejo un regalo, lo he hecho con muchisimo cariño, espero que te guste.
Te echo de menos no sabes cuanto.
Que difícil se me hace
mantenerme en este viaje
sin saber a donde voy en realidad.
Si es de ida o de vuelta,
si el furgón es la primera,
si volver es una forma de llegar...
Que difícil se me hace
cargar todo este equipaje,
se hace dura la subida al caminar.
Esta realidad tirana
que se ríe a carcajadas
porque espera que me canse de buscar...
Cada nota cada idea
cada paso en mi carrera
y la estrofa de mi última canción
cada fecha postergada
la salida y la llegada
y el oxígeno de mi respiración
y todo a pulmón, todo a pulmón
Que difícil se me hace
mantenerme con coraje
lejos de la transa y la prostitución.
Defender mi ideología
buena o mala pero mía,
tan humana como la contradicción.
Que difícil se me hace
seguir pagando el peaje
de esta ruta de locura y ambición.
Un amigo en la carrera
una luz, una escalera
y la fuerza de hacer todo a pulmón.
Cada nota cada idea
cada paso en mi carrera
y la estrofa de mi última canción
cada fecha postergada
la salida y la llegada
y el oxígeno de mi respiración
y todo a pulmón, todo a pulmón
Una parte de mi desea que si, otra mucho mas fuerte que no. Pero por si a caso en mi radioblog te dejo un regalo, lo he hecho con muchisimo cariño, espero que te guste.
Te echo de menos no sabes cuanto.
Que difícil se me hace
mantenerme en este viaje
sin saber a donde voy en realidad.
Si es de ida o de vuelta,
si el furgón es la primera,
si volver es una forma de llegar...
Que difícil se me hace
cargar todo este equipaje,
se hace dura la subida al caminar.
Esta realidad tirana
que se ríe a carcajadas
porque espera que me canse de buscar...
Cada nota cada idea
cada paso en mi carrera
y la estrofa de mi última canción
cada fecha postergada
la salida y la llegada
y el oxígeno de mi respiración
y todo a pulmón, todo a pulmón
Que difícil se me hace
mantenerme con coraje
lejos de la transa y la prostitución.
Defender mi ideología
buena o mala pero mía,
tan humana como la contradicción.
Que difícil se me hace
seguir pagando el peaje
de esta ruta de locura y ambición.
Un amigo en la carrera
una luz, una escalera
y la fuerza de hacer todo a pulmón.
Cada nota cada idea
cada paso en mi carrera
y la estrofa de mi última canción
cada fecha postergada
la salida y la llegada
y el oxígeno de mi respiración
y todo a pulmón, todo a pulmón
La Tela
Hoy me apetecía darte algo nuevo, ves en mi radioblog un archivo que se llama "La Tela"? Ponla y escucha.
Y al fin y al cabo qué es la vida, sinó un pedazo de tela que se desgasta, pierde su color, se rompe y acaba desapareciendo quedando sólo su polvo. Pues sí, aunque no se lo crean yo amo ese pedazo de tela. La amo pero sin ninguna clase de puntos hechos de hilo y ese hilo enhebrado por agujas llamadas adultos. Y aun nos dicen que no nos merecemos esta vida porque no la sabemos disfrutar. Simplemente vivimos al límite, pero sin cruzar la línea. Y quien lo hace, es porque no se merecía ese pedazo de tela. ¿Y eso es ser adulto? ¿Dejar de ser joven, dejar de disfrutar el color y la textura de la tela? ¿No poder cortar el hilo que nos ata y nos impide ver la luz? Entonces, señores, no quiero ser adulta, no alarguen mi tela y córtenla en cuanto empiece a llenarse de polvo.
Y al fin y al cabo qué es la vida, sinó un pedazo de tela que se desgasta, pierde su color, se rompe y acaba desapareciendo quedando sólo su polvo. Pues sí, aunque no se lo crean yo amo ese pedazo de tela. La amo pero sin ninguna clase de puntos hechos de hilo y ese hilo enhebrado por agujas llamadas adultos. Y aun nos dicen que no nos merecemos esta vida porque no la sabemos disfrutar. Simplemente vivimos al límite, pero sin cruzar la línea. Y quien lo hace, es porque no se merecía ese pedazo de tela. ¿Y eso es ser adulto? ¿Dejar de ser joven, dejar de disfrutar el color y la textura de la tela? ¿No poder cortar el hilo que nos ata y nos impide ver la luz? Entonces, señores, no quiero ser adulta, no alarguen mi tela y córtenla en cuanto empiece a llenarse de polvo.
Sorry...
Hoy estoy triste.
Llevo toda la mañana buscandote y no vienes y me pregunto porqué. Ayer por la noche te fuiste enfadado conmigoy no sabes cuanto me dolió, creo que estamos llegando a un punto donde nos estamos empezando a hacer daño y eso creo que no es nada bueno.
Y yo sigo sintiendome incapaz de apartarme de ti.
What do I gotta do to make you love me
What do I gotta do to make you care
What do I gotta do when lightning strikes me
And I wake to find that you're not there
What do I gotta do to make you want me
What do I gotta do to be heard
And what do I say when it's all over
And sorry seems to be the hardest word
It's sad, so sad
It's a sad situation
And it's getting more and more and more absurd
It's sad, so sad
Why can't we talk it over, baby
Oh it seems to me
That sorry seems to be the hardest word
It's sad, so sad
It's a sad situation
And it's getting more and more and more absurd, yes it is
It's sad, so sad
Why can't we talk it over, baby
Oh it seems to me
That sorry seems to be the hardest word
What do I gotta do to make you love me
What do I gotta do to make you care
And what do I do when lightning strikes me
What do I gotta do
What do I gotta do
When sorry seems to be the hardest word
Llevo toda la mañana buscandote y no vienes y me pregunto porqué. Ayer por la noche te fuiste enfadado conmigoy no sabes cuanto me dolió, creo que estamos llegando a un punto donde nos estamos empezando a hacer daño y eso creo que no es nada bueno.
Y yo sigo sintiendome incapaz de apartarme de ti.
What do I gotta do to make you love me
What do I gotta do to make you care
What do I gotta do when lightning strikes me
And I wake to find that you're not there
What do I gotta do to make you want me
What do I gotta do to be heard
And what do I say when it's all over
And sorry seems to be the hardest word
It's sad, so sad
It's a sad situation
And it's getting more and more and more absurd
It's sad, so sad
Why can't we talk it over, baby
Oh it seems to me
That sorry seems to be the hardest word
It's sad, so sad
It's a sad situation
And it's getting more and more and more absurd, yes it is
It's sad, so sad
Why can't we talk it over, baby
Oh it seems to me
That sorry seems to be the hardest word
What do I gotta do to make you love me
What do I gotta do to make you care
And what do I do when lightning strikes me
What do I gotta do
What do I gotta do
When sorry seems to be the hardest word
Que tinguem sort
Por fin en casa y por fin tranquilidad para escribir un ratito en mi rincon y también tranquilidad para leer el tuyo.
Evidentemente no te voy a decir que no he sentido una punzadita en el corazon al leer lo de tu nochevieja, claro, supongo que es normal yo no entrare en detalles de como pasé la mia.
Entre copa y copa de cava con mi madre y mi hermano recordamos canciones de cuando eramos pequeños, una de ellas me encantaba cantarla con mi madre aunque claro, de chiquitina no entiendes la letra, hoy la he recuperado para que, si te apetece la escuches aqui conmigo.
Si em dius adéu,
vull que el dia digui net i clar,
que cap ocell
trenqui l'harmonia del seu cant.
Que tinguis sort
i que trobis el que t'ha mancat
en mi.
Si em dius "et vull",
que el sol faci el dia molt més llarg,
i així, robar
temps al temps d'un rellotge aturat.
Que tinguem sort,
que trobem tot el que ens va mancar
ahir.
I així pren tot el fruit que et pugui donar
el camí que, a poc a poc, escrius per a demà.
Què demà mancarà el fruit de cada pas;
per això, malgrat la boira, cal caminar.
Si véns amb mi,
no demanis un camí planer,
ni estels d'argent,
ni un demà ple de promeses, sols
un poc de sort,
i que la vida ens doni un camí
ben llarg.
Si me dices adios,
quiero que el dia sea limpio y claro,
que ningún pájaro
rompa la harmonia de su canto.
Que tengas suerte
y que encuentres lo que te faltó
en mi.
Si me dices "te quiero",
que el sol haga el dia mucho mas largo,
y así, robar,
tiempo al tiempo de un reloj parado.
Que tengamos suerte,
que encontremos todo lo que nos faltó
ayer.
Y así toma todo el fruto que te pueda dar
el camino que, poco a poco, escribes para mañana.
Que mañana faltará el fruto de cada paso;
por eso, a pesar de la niebla, hace falta andar.
Si vienes conmigo,
no pidas un camino llano,
ni estrellas de plata,
ni un mañana lleno de promesas, solo
un poco de suerte,
y que la vida nos de un camino
bien largo.
Evidentemente no te voy a decir que no he sentido una punzadita en el corazon al leer lo de tu nochevieja, claro, supongo que es normal yo no entrare en detalles de como pasé la mia.
Entre copa y copa de cava con mi madre y mi hermano recordamos canciones de cuando eramos pequeños, una de ellas me encantaba cantarla con mi madre aunque claro, de chiquitina no entiendes la letra, hoy la he recuperado para que, si te apetece la escuches aqui conmigo.
Si em dius adéu,
vull que el dia digui net i clar,
que cap ocell
trenqui l'harmonia del seu cant.
Que tinguis sort
i que trobis el que t'ha mancat
en mi.
Si em dius "et vull",
que el sol faci el dia molt més llarg,
i així, robar
temps al temps d'un rellotge aturat.
Que tinguem sort,
que trobem tot el que ens va mancar
ahir.
I així pren tot el fruit que et pugui donar
el camí que, a poc a poc, escrius per a demà.
Què demà mancarà el fruit de cada pas;
per això, malgrat la boira, cal caminar.
Si véns amb mi,
no demanis un camí planer,
ni estels d'argent,
ni un demà ple de promeses, sols
un poc de sort,
i que la vida ens doni un camí
ben llarg.
Si me dices adios,
quiero que el dia sea limpio y claro,
que ningún pájaro
rompa la harmonia de su canto.
Que tengas suerte
y que encuentres lo que te faltó
en mi.
Si me dices "te quiero",
que el sol haga el dia mucho mas largo,
y así, robar,
tiempo al tiempo de un reloj parado.
Que tengamos suerte,
que encontremos todo lo que nos faltó
ayer.
Y así toma todo el fruto que te pueda dar
el camino que, poco a poco, escribes para mañana.
Que mañana faltará el fruto de cada paso;
por eso, a pesar de la niebla, hace falta andar.
Si vienes conmigo,
no pidas un camino llano,
ni estrellas de plata,
ni un mañana lleno de promesas, solo
un poco de suerte,
y que la vida nos de un camino
bien largo.