En galego
Por mor das moitas peticións dos letores vou escribir un post en galego. O primeiro que teño que dicir é que me leva moito traballo facer isto, sí, claro estudiei galego durante moitos anos, galego normalizado que non ten nada que ver co galego que falamos na miña casa.
Na miña casa falamos galego, de ese, de andar por casa. Estos días Amicus pedíame que lle falase en galego. Non fun capaz, para mín e para moitos galegos , o galego é una lingua que se reserva para o ámbito dos amigos máis intimos, da familia danos sensación de proximidade, non podía falar galego con ela, non me salía natural. Moitas veces, doume conta de que hai xente coa que falo en galego e xente coa que falo en castelán, fago o cambio de forma automática, é como una discrimación inconsciente. Se lle falo galego a alguen estou a considera-lo “dos meus” pero non o fago querendo é inconsciente una forma de decir “eres dos meus” pero sen deci-lo.
Teño contado moitas veces que en galego para min as verbas teñen outro significado, cando traduzo verbas de meus pais decátome da diferencia.
As mesmas verbas en castelán perden a su forza, perden o seu verdadeiro significado, ¿cómo é posible que entendan nada? . Alomenos eu non entendo a meus pais cando falan en castelán.
Estou escribindo este post co galego que falo a cotio na casa, é un galego moi castelán, froito da tradición oral que se diría. No acostumo a leer nada en galego, bastante sufrín no instituto aprendendo de memoria onde, cando e por qué naceran , e morreran todos esos escritores.
Son consciente de que estou a cometer moitas faltas de ortografía, usando palabras casteláns que teñen un equivalente en galego. Pero como sempre, non pretendo ensinarlle a naide galego ou ortografía. Só, facerlles saber que son “dos meus”.
Bueno, o post empeza agora, jeje:
A mayor ventaxa de vivir neste pequena vila é que non perdes o tempo en viaxes, como dí a Luz aquí todo está moi preto. Na vila si conduces durante una hora chegas a Coruña, é dicir, que te sales polas esquinas da vila. Cruza- la vila andando lévache todo máis vinte minutos.
Ejemplo, as doce da maña, estaba en pixama mirando o correo e as dúas da tarde, estoy lavada, coa testa seca, almorzada, informada de todolos sucesos da vila , mirei no anco se me ingresaron o xornal (si, si , si….), comprei unha chaqueta no zara, comprei unha boneca para a miña afillada, dous puzzles e dos xogos, envolvin os regalos e atopeime como meu primeiro mozo. Tempo que me levou facer todo esto: dúas horas.
Supoño que en Madrid, eso supon salir ás sete da maña coa mochila e a cantimplora pero aquí en media hora , dáche tempo de ir ó Zara compra-la chaqueta, (mirar o corpo que me fai a combinación de boa iluminación e espellos espceciais , esos espellos algo teñene está claro, eu non teño ese corpo, ou sí, bueno, se algún día coñezo a alguen terá que ser nun Zara, favoreceme esa iluminación, que lle vamos facer), o carrefour, (pidome o futbolin de madeira de 149 euros, ese é o mellor ejemplo do inxusto da vida, porque agora teño cartos para compralo pero mirarianme mal, pero menudo futbolin, é de madeira, de altura media, vamos que parece feito para mayores, e cando estaba ben visto non tiña cartos para compralo (bueno, nunca estivo ben visto, pero facia que meu irmán o pedise para os dous), tamén atopei o meu primeiro mozo.
O encontro da para un post…..empezaría….camiñaba eu con una princesa disney tamaño natural nos brazos….cando vexo ó lonxe, una sombra que me mira , é el ou non é el.
Quedouse fixamente mirando para mín, non sei canto tempo facía que non ó via, quizá menos dun ano….non sei….cruzamonos cando está na vila, é moi inteligente (casado coa seguinte moza a min, aquela que “solo somos amigos”, ays) . Eu viña co guapo subido do zara (comprei una chaqueta que estiliza o que teño que estilizar e oculta o que teño que ocultar) e quedouse mirando para min coa boca aberta, como asombrado por algo (supoño que nunca olvidará a miña imaxe con unha princesa disney tamaño natural nos brazos, jeje)…..hola¡ hola¡
So iso.
Pero, denme por pensar que supoño que todo puido ser distinto, en fin….mellor pensar que así foi mellor, ¿non?
Pd. Perdón por destroza-lo galego así, pero así é como falamos na miña casa o galego. Somos un pouco raros, xa o sei.
Na miña casa falamos galego, de ese, de andar por casa. Estos días Amicus pedíame que lle falase en galego. Non fun capaz, para mín e para moitos galegos , o galego é una lingua que se reserva para o ámbito dos amigos máis intimos, da familia danos sensación de proximidade, non podía falar galego con ela, non me salía natural. Moitas veces, doume conta de que hai xente coa que falo en galego e xente coa que falo en castelán, fago o cambio de forma automática, é como una discrimación inconsciente. Se lle falo galego a alguen estou a considera-lo “dos meus” pero non o fago querendo é inconsciente una forma de decir “eres dos meus” pero sen deci-lo.
Teño contado moitas veces que en galego para min as verbas teñen outro significado, cando traduzo verbas de meus pais decátome da diferencia.
As mesmas verbas en castelán perden a su forza, perden o seu verdadeiro significado, ¿cómo é posible que entendan nada? . Alomenos eu non entendo a meus pais cando falan en castelán.
Estou escribindo este post co galego que falo a cotio na casa, é un galego moi castelán, froito da tradición oral que se diría. No acostumo a leer nada en galego, bastante sufrín no instituto aprendendo de memoria onde, cando e por qué naceran , e morreran todos esos escritores.
Son consciente de que estou a cometer moitas faltas de ortografía, usando palabras casteláns que teñen un equivalente en galego. Pero como sempre, non pretendo ensinarlle a naide galego ou ortografía. Só, facerlles saber que son “dos meus”.
Bueno, o post empeza agora, jeje:
A mayor ventaxa de vivir neste pequena vila é que non perdes o tempo en viaxes, como dí a Luz aquí todo está moi preto. Na vila si conduces durante una hora chegas a Coruña, é dicir, que te sales polas esquinas da vila. Cruza- la vila andando lévache todo máis vinte minutos.
Ejemplo, as doce da maña, estaba en pixama mirando o correo e as dúas da tarde, estoy lavada, coa testa seca, almorzada, informada de todolos sucesos da vila , mirei no anco se me ingresaron o xornal (si, si , si….), comprei unha chaqueta no zara, comprei unha boneca para a miña afillada, dous puzzles e dos xogos, envolvin os regalos e atopeime como meu primeiro mozo. Tempo que me levou facer todo esto: dúas horas.
Supoño que en Madrid, eso supon salir ás sete da maña coa mochila e a cantimplora pero aquí en media hora , dáche tempo de ir ó Zara compra-la chaqueta, (mirar o corpo que me fai a combinación de boa iluminación e espellos espceciais , esos espellos algo teñene está claro, eu non teño ese corpo, ou sí, bueno, se algún día coñezo a alguen terá que ser nun Zara, favoreceme esa iluminación, que lle vamos facer), o carrefour, (pidome o futbolin de madeira de 149 euros, ese é o mellor ejemplo do inxusto da vida, porque agora teño cartos para compralo pero mirarianme mal, pero menudo futbolin, é de madeira, de altura media, vamos que parece feito para mayores, e cando estaba ben visto non tiña cartos para compralo (bueno, nunca estivo ben visto, pero facia que meu irmán o pedise para os dous), tamén atopei o meu primeiro mozo.
O encontro da para un post…..empezaría….camiñaba eu con una princesa disney tamaño natural nos brazos….cando vexo ó lonxe, una sombra que me mira , é el ou non é el.
Quedouse fixamente mirando para mín, non sei canto tempo facía que non ó via, quizá menos dun ano….non sei….cruzamonos cando está na vila, é moi inteligente (casado coa seguinte moza a min, aquela que “solo somos amigos”, ays) . Eu viña co guapo subido do zara (comprei una chaqueta que estiliza o que teño que estilizar e oculta o que teño que ocultar) e quedouse mirando para min coa boca aberta, como asombrado por algo (supoño que nunca olvidará a miña imaxe con unha princesa disney tamaño natural nos brazos, jeje)…..hola¡ hola¡
So iso.
Pero, denme por pensar que supoño que todo puido ser distinto, en fin….mellor pensar que así foi mellor, ¿non?
Pd. Perdón por destroza-lo galego así, pero así é como falamos na miña casa o galego. Somos un pouco raros, xa o sei.
Comentario:
voy a empezar a pensar que el gallego es el idioma del humor...
me ha encantado tu post. y me ha encantado que te quites uno de tus velos.
me ha encantado tu post. y me ha encantado que te quites uno de tus velos.
Comentario:
No mijita no. El comentario te lo dejé tal cual porque es verdad que me emocionó leerte en gallego y que se te ve (lee) mucho más auténtica, más emocionante. Yo no digo cosas que no siento, ya lo sabes... así que no es el efecto boda, tranquila :-)
Comentario:
A mi tambien me ha gustado mucho. Es mas...no se, mas Bea.
Creo que me gusta el galego...
Creo que me gusta el galego...
Comentario:
Por mí podrías escribir siempre así... realmente se te lee distinto, ya te lo dije, con un punto de melancolía.
Comentario:
Me ha encantado tu post bea, no cambies...
un bso.
un bso.
Comentario:
claro q se entiende, pero hay frases q he tenido q leer varias veces y palabras q he tenido q quedarme un rato descifrando... pero si tanto os gusta, venga, en galego. ya aprenderé...
Comentario:
yo estoy con el ave, me ha encantado este post, el gallego nos descubre a una bea mucho más cercana...
Comentario:
Por pura curiosidad, maggie: ¿de verdad no entiendes el gallego escrito? Me resulta curioso. Más que nada porque no sé si yo lo entiendo todo por estar acostumbrada a hablar otros idiomas, a pesar de no haberlo estudiado nunca, o... no sé. Curioso...
Comentario:
no me cabe duda de q la bea del post es la más auténtica, q se ha quitado otro velo, pero de q nos sirve a aquell@s a quienes el velo les cayó encima y no ven nada? bea, porfa, en castellano.
Comentario:
Pues a mí me ha gustado tanto, que te pediría que sólo escribieses en gallego. Esta bea ***sí*** que eres tú. No sé cómo explicarlo, al leerte en castellano es como si antes hubiese estado leyendo algo incompleto. Muchos besitos.
Comentario:
¿y la traducion pa cuando? ej que no menterao de na