logotipo

img_google
Conexión Norte-Sur
Crónicas de un gallego en Andalucía
Acerca de
Cara de sinvergüenza, a veces simpático, joven (eso creo) y viviendo mi vida todo lo que puedo (o me dejan). Con todos Vds. Paul
Sindicación
 
Ya llegan
Ya me queda poco, sólo 4 días, tachan tachan tachan!!!!! Creo que no me llegará nunca, ufffffff!!!!!!

Imagino la escena, todos nerviosos, el ambiente tenso, ningún sonido del exterior, la multitud hecha silencio, la magia flotando en el ambiente, el cristal separando mi sueño, el tiempo siendo mi enemigo.

Cuatro días quedan, demasiadas horas dura la espera, una semana por delante para extraer todo lo posible, acomodarme a la compañía, sentir el cariño, una semana solamente, en esponja me debo convertir y absorver lo máximo posible.

Ese será el instante, yo y mi alma observando, sintiendo, seguro que llorando, ahí están!!!! por fin han llegado, hola Papá, hola Mamá, hola Abuelo, hola Abuela, os echaba de menos.
 
Tocan cambios
Me he dado cuenta que esto se estaba quedando un poco soporífero. Llevo un tiempo que quizás las cosas no salen como uno espera, pero que narices, por decirlo no lo voy a arreglar así que en vez llorar las penas vamos a buscarle soluciones.

Mientras se las busco pues seguiré escribiendo pero cambiaré un poco el estilo que llevaba. Hay que saber cuando cambiar para mejor.

He incluido algún que otro enlace y más le seguirán, si en algún momento alguién no quiere figurar ahí no tiene más que decirlo.

 
He werto
Ay!!! Abandonados os he tenido pero bueno, hay circunstancias que a uno le tienen en vilo y no le permiten pensar ni hacer nada más aunque no me he olvidado de vosotros y, a pesar de no haber podido escribir, os he leido todos los días.

Llevo una semana de estrés total y sin parar por motivos muy dispares pero con un denominador común, amargarme la vida!!!!

Pero bueno, tal como llevo haciendo estos últimos meses, no me rindo fácilmente aunque a veces tenga mis "bajones" pero siempre salgo a flote y vuelvo de mis cenizas más fuerte que nunca aunque a veces un poco quemadillo.

Desde hace cosa de 3 semanas más o menos en mi maravilloso pisito en alquiler tenía un pequeño problema de tuberías, para ser más explícito, tengo el fregadero y la salida de agua de la lavadora en el mismo tubo y un "pequeño" atoramiento impedía que desalojara bien el agua por lo que tenía que tirar de fregona. Respuesta tipo a este incidente....... señora propietaria señora propietaria!!!!!! Tenemo un problema!!!!! Pim pam pum!!!!! Llamamos a la promotora (el pisito tienen meses.... que majo es mi piso) y que manden a alguien ya mismo a arreglar esto..... y no se les ocurre mejor manera que mandar a unos individuos (no tenían otro nombre mejor) que meten un cablecillo más fino que mi tarjeta de crédito por el tubo y dicen "aquí esto no toca con nada" y yo pensando "que inútiles......" por lo que ala!!! una semanita más colgao..... otra semana más.... me canso y claro, como buen tocapelotas empiezo a llamar todos los días al jefe de la obra (eso si con muchisima educación) "Miguel Angel bueno días (de tanto llamar ya hay confianza), que tal los niños y la mujer? si hombre, pues nada que te llamaba para ver cuando me mandas uno profesionales... si si lo entiendo que un dia destos vendrán... vale hombre no te preocupes... si un beso a la parienta y a los nenes, ciao"

Pero claro, como lo que va mal sino se arregla va a peor, pues a peor fue. Lo que antes era un taponcito en mi tubería fue bajando, bajando, bajando hasta llegar a la tubería general con lo que ya no me atascaba a mi solito sino a los 3 pisos que hay encima mia y, claro, como el escape más cercano es en mi apartamento, pues allá va todo el agua y me encuentro un día con una sorpresa...... ya no tengo salón!!!!!! ahora tengo un pantano con las más variadas especies...... restos de jabón....... zumito de naranja..... y yo un día juraría que miré un caimán. Espero que esta semana quede todo arreglado por el bien de mi salud.


Pero como nunca vienen solas las desgracias aunque no tan fuertes como la de la tubería gracias a dios "jiuston" tiene otro problema...... el "curro" ya no da tanta ilusión como antes, para empezar a vivir aquí pues estuvo bien, conozco gente, me he familiarizado con la zona, en un par de palabras, me he adaptado! Ahora toca pensar en subir otro peldaño y no lo puedo subir aquí. Claro me he dado cuenta de eso así que ya me he puesto manos a la obra pero mientras estoy aquí, como buen profesional que soy, trabajo a pleno rendimiento, pero un poco aburridillo ya, esto de vivir al día y depender de como salgan las cosas, no me convence, necesito algo más (¿me estaré haciendo viejo?) pero bueno, es un mal menor que seguro superaré.

Bueno chic@s esto es, básicamente, lo que me ha pasado estos días por lo que no tenía ni mucho tiempo ni muchas ganas de pegarle zarpazos a las teclas pero aquí estoy de nuevo por y para vosotros, un saludo.


Pdt.: Ardy aún no he cogido a una mujer sola y mientras pues vamos mirando lo que hay por ahí, pero sí, tengo ganas de empezar algo con alguna que me llame la atención.
 
Un finde pensando
En este último fin de semana que me he pasado de relax total me ha dado tiempo a pensar muchísimas cosas (entre copa y copa naturalmente) sobre lo que he estado viviendo esos meses, lo que vivo ahora mismo y lo que es psible viviré los próximos días... aunque lo de los próximos días lo dejamos para cuando lleguen, es mejor que lo que tenga que ser que sea.

Lo primero que se me pasaba por la cabeza era...... 9 meses aquí en Andalucía, he tenido momentos malos, momentos peores y momentos buenos... ha merecido la pena? la respuesta es muy fácil... claro que la ha merecido!!!!!! Nene de 26 años, joven, sin nada que perder, unas ganas tremendas y muy poca vergüenza se coje un día el coche y se va con 4 maletas y muchas ganas a un sitio que jamás ha estado. Hace años esto era normal, hoy en día esto es la "ostia" (perdón). Lo primero porque me he hecho un "master" en vivir que ni en la mejor universidad, parece mentira las cosas que he hecho que jamás en mi vida tenía pensado hacer (lavadora, plancha, cocinar, etc etc etc.... uno ha sido criado con madre y abuela y ta muy mal acostumbrado) y lo hice, nadie me dijo "espera que te ayudo" ni me ha explicado como hacerlo, ni como pasar un sábado por la tarde cuando no tienes a nadie.... sólo por las cosas que he aprendido merece la pena haberlo pasado mal. Pero toda historia tiene su parte buena... amigos nuevos, gente muy buena que al conocerte te ayudan en lo que sea, chicas estupendas (las andaluzas sois muy guapas niñas) y un largo etcétera que me viene a la cabeza cada vez que creo que lo paso mal y me recuerda la suerte que tengo.

Ahora mismo pues ya buscamos un poco de tranquilidad, que si uno ya conoce la zona, como se vive, la gente, un poco el saber moverse por aquí, ahora buscamos asentarnos... el futuro.... planes que estaría bien hacer...... que si un trabajito estable, coche nuevo (para eso quiero el trabajo estable), pisito bien de alquiler (pa comprar están muy caros y además ya lo he encontrado cojonudo para alquiler) y, eterno problema, encontrar pareja.

Lo de la pareja se dice fácil pero es un tema que tiene para hacer libros enteros, no busco a nadie en concreto (si te pones a buscar nunca encuentras) es algo que sale sólo, cualquier casado te dirá "yo ayer estaba soltero y hace dos horas no tenia hijos y mirame ahora... que rápido pasa el tiempo" entonces me digo yo.... lo que tenga que ser será, algún día conoceré a una mujer que me llenará de todo, alguien que me traerá loquito y, cuando la encuentre, seguro que no se escapa, pero mientras pues uno no se va a quedar en casa, pues fiesta, amigos y, porque no, chicas, quien sabe, algún día, alguna, quizás, sea la mujer de mi vida, mientras, simplemente, disfrutemos de la vida.
 
Pensamentos
Lembranzas do tempo pasado inconcluso e eterno, horas que camiñan polo sendero da miña vida perseguindo a xuventude lonxeva, ardor do corpo polas sensacións e os recordos dun tempo en que a vida non tiña escuridades nin sombras.

Medos que voltan co pasar dos anos e esperanza que resurxe para cautiva-la miña vida nun esplendor de soños e plans. Volta o lar fillo da patria, retorna o fogar deses soños que voltan cada noite o teu descanso.

Pero vexo que non queres voltar, prefires loitar nun mundo extraño, cunha xente antes descoñecida e agora amiga, nun tempo no que a inseguridade invade os nosos pensamentos, xa fixeches a tua elección e soltaches as cartas para que o destino decida cal é o teu futuro.

Xa sei que non crees no destino como tal, que sabes que cada home se fai a si mesmo e guía o seu camiño pola senda que el elixe. Pois se un paxaro libre, voa alto para poder contemplarnos dende moi arriba, mira o mundo que elixiches e o que deixas atrás pero nunca nos esquezas porque estás forxado dun material no que só se forxan os fillos de Breogán.

(Os lo devolveré traducido)

 
Necesidades
Todos necesitamos algo en algún momento de nuestra vida, no hablo de las necesidades básicas de todo ser humano sino de necesidades inherentes que hemos adquirido debido a la vida en sociedad y, en parte, a nuestros instintos. Un día despiertas y te das cuenta de que estás sólo, no sólo en el sentido de que no tengas a gente a tu alrededor, de amigos y familia, hablo de la soledad de no compartir tus cosas con alguien, de despertar por las mañanas y sonreir porque al abrir los ojos has visto a lo más bonito de este mundo a tu lado, de tener que hacer comida para dos y de estar pendiente siempre de esa persona que cada ves que miras a los ojos parece que el corazón no te entra en el pecho de lo que bota.

Creo que todos comprendeis a que me refiero y, creo, todos lo deseais o lo estais viviendo o lo habeis vivido. Creo que a mi ya me ha llegado ese momento, el momento de dejar las aventuritas y las "conquistas" de las Summer Nights que realmente a pesar de que cubren una de esas necesiades primarias no llegan a uno a sentirse feliz consigo mismo.

Que hermoso debe ser estar todo el día pensando en otra persona y que estará haciendo, en recordar como se mueve y te sonrie, el olor de su pelo y la sensación del roce de su piel contra la tuya, creo que tiene que ser algo inolvidable.

Pero que pocas veces en la vida pasa lo que uno desea, que fuertes hemos de ser por dentro para no llegar a pensar en ¿qué hago yo aquí? ¿a dónde voy haciendo esto? pero no te preocupa porque piensas que el premio es mucho mayor que la decepción.

Por el momento aspiro a conseguir ese objetivo aunque evidentemente no dejo de ser una persona con mis necesidades pero deseando que llegue el día en que pueda decir "SOY FELIZ" auqnue sabemos todos que eso es algo efímero y que hay que conservar, pero que bonito sería sentir sólo un minuto eso y poder gritarlo al cielo, algún dia........ si, algún dia.