logotipo

img_google
Pegado a un pantalla
Desvaríos de un crápula aderezados con psicotrópicos y dosis de incomprensión y rabia
Acerca de
Aprovechemos el movimiento cultural emergente para poder expresarnos con libertad: aprovechemos la Blogosfera.
Sindicación
 
Feliz Año
Porque esto si que es algo común a todos mis compañeros; porque la Navidad no la entiende todo el mundo como es debido. Por eso deseo:

A todos aquellos que tengáis la amabilidad y la paciencia para leer lo que suelo escupir por aquí.
A todos aquellos que además se dignan a contestar (o al menos lo intentan).
A todos los que me habéis apoyado en los malos momentos.
A todos los que habéis estado en los buenos momentos.
A todos los que algún día me saludaron con un abrazo o un beso sincero.
A todos aquellos que me servís de sumidero emocional.

Feliz año 2007 y que este año que entra sea pleno en nuevas experiencias: buenas y malas (que enseñan un montón). Y que aquellos que estéis buscando un puerto en el cual fondear vuestro galeón o vuestra gamela, lo encontréis y sepáis apreciarlo.

Simplemente eso. Feliz año a todos.
 
Sin importancia...
Los que me conozcáis en persona sabréis que tengo cierta debilidad por la música y que, a mi modo de ver, estoy abierto a bastantes estilos (evidentemente hay ciertas cosas que no soporto; dígase todo lo que tenga que ver con OT y el reguetón o como coño se escriba).

Para mi es algo fundamental y no tendría sentido vivir sin una banda sonora. Esta banda sonora va cambiando con el tiempo: la mía ha ido desde Celtas Cortos y Javier Álvarez, pasando por Metallica y Soziedad Alkohólica hasta Angra y Dream Theater ya en la penúltima hoja del libreto.

Pues bien, ahora estoy bebiendo de otras fuentes (deben ser las compañías que frecuento) e iba a poner una de Franz Ferdinand pero dado que es demasiado conocida os dejo la letra de un tema de La Kermes que además es Creative Commons como todo el disco (la canción la podéis descargar aquí y la página del grupo es esta).

¿Por qué? Porque destila buen rollo y me alegra escucharla. Por que es capaz de arrancarme una sonrisa y ponerme la piel de gallina (y todo esto sin usar ningún tipo de psicotrópico...). Y sobre todo, porque lo bueno hay que compartirlo.

Será que la velocidad del sueño
Viaja a lomos de un caracol,
Que tiene de semilla y puente
El aire de la determinación.

Será que el silencio es mensaje
Que es camino la insurgencia,
Será que hay que crear para resistir,
Y esconder el rostro para que te vean.

Y será que ya está siendo,
Que el color de la tierra tiene
Una primavera nacida en noviembre.
Y será que ya está siendo,
Que cuando se pone el sol en el sureste
Hay una luz que tiene de llave.

Será la paradoja de un presente
Que mirando al mañana ha nacido ayer,
Que el que sabe reírse de uno mismo
Le pierde el miedo al poder.

Será que somos lo que hacemos
Para cambiar lo que somos,
Que cuanto más oscura es la madrugada
Más cerca está el amanecer.

Abra el oído vecino... Aquí llegó La kermés con la Amparo
yo la toqué y me quemé
Porque viene proponiendo pura candela abajo a la izquierda
Porque hay tela que cortar, camino que caminar, brecha que
abrir, presente que cambiar. Purita rebeldía, toda noche tiene
su día y a todo chancho le llega su san martín. Que tiemble
el cielo y los que arriba son mal gobierno, la voz de lo que el
ninguneo ya no esconde viene a darles pal pelo. La kermés está
en la casa y en el aire el espíritu del botán Zapata.

Y será que ya está siendo
Que el color de la tierra tiene
Una primavera nacida en noviembre.
Y será que ya está siendo,
Que cuando se pone el sol en el sureste
Hay una luz que tiene de llave.


Y ya está bien de tanta filosofía que nadie entiende y cuentos sin sentidos. Esta una entrada para no pensar: sin importancia. Para que la disfrutéis sin más.

Nos vemos. Felices fiestas a todos. Un abrazo.

P.D.: bueno, el tema se llama "Ya esta siendo".
 
A la deriva
Bueno, pues otra vez aquí. No esperéis un comentario sobre política, reflexión o alguna cosa de esas. Os aviso que esto va de sin sentidos. Lo siento, pero esto me desahoga. Recapitulemos:
Viernes, 17 Febrero 2006 00:19
P.D.: Tengo una flota de barquitos de papel vagando sin rumbo fijo y es una pena que no tengan un sitio a donde ir, un objetivo. Yo intento guiarlos pero creo que estoy aún más perdido que ellos. Un saludo a todos los que os hayais perdido alguna vez y otro para los que os habeis encontrado; por favor tirad una vengala.

Miércoles, 19 Abril 2006 00:24
Hace un par de meses pedía por aquí (unos comentarios más abajo) una bengala que me guiara. El cielo sigue oscuro y aún por encima cubierto de unas densas nubes por lo que la única luz que veo es la de los fuegos fatuos que hay entres las velas. Y esto es un problema, un problema gordo porque no alumbran más allá de ellos mismos y te puedes dar de morros contra cualquier cosa.

En fin, probablemente pocos entendais nada de esto, algunos os asustareis y a otros os servirá para convenceros aún más de que estar pegado a una pantalla tanto tiempo no es nada bueno. Pero esto es lo que hay y por cojones, sólo por las fechas que corren, las nubes desaparecerán y las gentes desde el puerto alumbrarán la costa con faros y fuegos... y entonces podremos ver los arrecifes.

Pues si... como si fuera un adivino, lo predije. Y para que lo entendáis, os lo cuento a modo de historieta:

Después de navegar a la deriva durante un tiempo (más del que todo buen marino puede esperar), por fin nuestro capitán consiguió avistar un faro. Allá, en la lejanía, se veía un pequeño punto de luz que aparecía y desaparecía intermitentemente.

Sin más dilación, y luchando contra los elementos, nuestro capitán puso la proa en dirección al faro e intento llegar a él cuanto antes y de la mejor manera posible.

Pero, tanta era su prisa por llegar, que descuidó ciertos elementos que casi le cuestan un disgusto y justo cuando iba a entrar en el puerto, se dió cuenta de que toda la entrada estaba llena de arrecifes.

Y ahora, nuestro capitán, no sabe qué hacer. ¿Dar vuelta atrás y buscar otro faro? ¿Jugarse la vida intentando alcanzar un lugar que según cuentan no le conviene?...

¿Qué se yo? En fin, hoy escuché una frase en un tema de la Kermés que dice que "la vida es un pulso a la tristeza"; pues bien: en estos momentos voy perdiendo por paliza y, como no, otro año más no veo ningún motivo por el que estar feliz en estas fiestas (que odio ya de por si).

Es frustrante estar convencido completamente de algo y de repente darte cuenta de que estabas completamente equivocado. Es frustrante, pero es lo que hay.

Conclusión: ninguna, simplemente me aferraré a mi filosofía de vida y dejaré que fluya (otra vez a la deriva) a ver donde acabo encallo la siguiente vez.

P.D.: Por cierto, la cena estuvo muy bien. Simón, eres un crack como organizador (faltaron las palabras...) sobre todo el tema de la compañía que nos buscastes: eres un pillo.
 
INDIGNANTE
Como todos saberedes na noite do domingo para o luns faleceu un persoaxe bastante coñecido polo mundo occidental dende que o xuiz Garzón montou o que montou fai uns anos.

Pois si, estou falando de Augusto Pinochet. Ese personaxe que foi dictador de Chile durante un bo anaco de tempo. Tempo no cal, ademáis de gobernar con man férrea (é o que teñen as dictaduras), tamén se lucrou a base de empobrecer o seu pais. Todos coñecemos o problema de débeda externa (esa que pedimos cando foi o furacán Mitch alá polo ano 1998 para que os pobos de latinoamérica se puideran recuperar), débeda que se creou a partires de xente coma él e seguramente por culpa do goberno dos Estados Unidos. Sabemos de qué falamos ¿non?

Pois si. Non vou mencionar o malestar que me xera o feito de pensar en Pinochet e e a sensación que tiven cando me enterei de que deixara este mundo sen pagar os danos que cometeu.

Este comentario, vai sobre todo por unha frase que dixo un ilustre (fillo de p***) gobernante ata fai ben pouco de Galicia. O señor Fraga Iribarne tivo a delicadeza de comentar o seguinte: "Aunque Pinochet cometió algunos excesos, dejó Chile mejor de lo que se lo encontró". Facendo un pequeno análise desta frase, chegas a conclusión de que este impresentable esta a disculpar o asasinato, a corrupción e todo o malo que se vos poida ocorrer se o fas polo ben do teu país.

Ven, disculpemos pois a tódolos dictadores da historia porque en realidade o que estaban a facer era tentar que o seu país fose a mellor. Bueno, tamén poderíamos preguntarlle a comunidade xudea que pensa do holocausto, poderíamos preguntarlle ós nosos abós que sentiron cando veciños ou familiares seus desapareceron sen ninguna explicación durante o goberno franquista, ou neste caso, preguntarlle a "Las Madres de la Plaza de Mayo" que opinan de esto. ¿Non é así?

¿E que opinades vos?. Que opinariades se un día te espertas entre gritos e ves a unha xente que en nome do goberno e do ben do teu país se leva ó teu pai, a túa nai ou o teu irmán por calquera estúpida escusa e non os voltas a ver. Non sabes se seguen vivos. Non sabes se están mortos... Pero bueno, é polo ben do teu país, ¿ou non?

Señor Fraga, faga o favor de meter a lingua no cu e de pensar un pouquiño máis o que di porque non sei se a xente estará pola labor de aguantar máis tonterías. Todos temos unha conciencia que nos permite pensar por nos mesmos e seguramente hai feridas que todavía están ser pechar. Se me ocorre que tamén se lles podería preguntar ás victimas do terrorismo en España que opinan de esa súa declaración...

Os que me coñezan, saberán que non soio ser violento e que xeralmente non soio falar de política porque básicamente non é un tema no que sexa posuidor de moitos coñecementos. Pero é que hai cousas que non se poden deixar pasar, non podes estar calado en determinados momentos e tes que gritar algo, aínda que ninguén te escoite. Eu o necesitaba.

Nada máis. Vémonos.
 
...
Chove a esgalla (como de costume nestes lares), comeza a facer frío (xa era tempo, estamos en decembro), a situación laboral da xente non mellora, seguimos sen poder optar a unha vivenda digna e mil e pico cousas máis...

Pero, sen embargo, hoxe é un bo día. SImplemente quería compartilo con vos. Unha aperta.