Seino amigos, un ano desque escribín a última entrada, tívenvos ben abandoados, é certo, pero tiven bos motivos. Petisoperías naceu pra narrar, coma o seu propio título cita, as "Vivencias de un informático y parado en ciernes al comienzo de su carrera profesional", é dicir, naceu na cabeza dunha persoa que xa non son. BorjaRS xa non se atopa ó comezo desa carreira profesional que comentaba, senón doutra moi distinta. Hai uns meses que traballo coma profesor, e a iso pretendo adicarme o resto da miña vida. É por ese motivo que este blog permaneceu illado tanto tempo, e ese é tamén o motivo de que nacera un novo blog, máis axeitado a esta nova vida que quero vivir.
Non esteades tristes por Petisoperías, xa que ben cumpriu a súa función, agora é o intre de Deprender, e espero que o sexa durante moito tempo.
Unha aperta pra tod@s @s que estivestes ahí, tanto os que vistes nacer este blog, coma os que o atopastes máis tarde. A tod@s vos, grazas.
Até eiquí a vida deste blog, asnoites.
Desculpade a falla de escritos, pero levo un tempo bastante cargadiño coas oposicións e esas cousas, e agora que me podo permitir descansar o último que me apetece é poñerme diante dun PC no meu tempo de lecer.
Tentarei voltar en setembro con máis paridas.... pero non prometo nada.
Unha aperta e un saúdo pra tod@s.
Estou na oficina e, no canto de traballar, adícome a escribir este artigo pra cumprir cunha promesa que me fixen a min mesmo ó inaugurar Petisoperías: que nunca houbese un mes sen textos. E xa me vedes, xogando o límite e cumprindo o prometido o derradeiro día deste fermoso mes que é maio.
Aqueles poucos que vos deixedes caer algunha vez por eiquí a ler o meu blog, as miñas máis sinceiras desculpas; anque tamén sei que me coñecedes e sabedes que ando bastante liado coas exames e as oposicións, aparte de que o novo horario do choio (de seguido vos conto) me ten morto.
Falando do novo horario, que saibades (aqueles que aínda non esteades ó tanto), que hai tres semaniñas fun desprazado de oficina, e agora traballo nunha das empresas galegas meirandes do sector TI. A xente é moi agradábel e o traballo é relativamente sinxelo, pero o horario é mortal. En realidade só saio media hora máis tarde, que queda compensada por entrar un tanto máis tarde polas mañás, pero é que así non hai xeito de estudar. Sempre me foi moi difícil concentrarme nos apuntes despois de cear.
O certo é que ando carregado de responsabilidades e piroladas até arriba, e por iso non puiden tirar nin unha miserábel liña nos ultimos corenta días. Houbo veces que estiven a piques de facelo, pero a incapacidade pra escribir nada medianamente coherente rematou por tirar abaixo as miñas intencións (creo que preciso ser funcionario dunha puta vez). Traballar nalgo que non te gusta, e sumarlle o estrés do estudo pode destruirte moralmente se te deixas levar e, crédeme, non resulta doado evitar que así sexa.
A pesares de todo, son unha persoa relativamente feliz, nas miñas circunstancias, e creo que debería ter moi mala sorte pra que as cousas se me torcesen a estas alturas. Tentarei seguir cumprindo a miña promesa literaria sempre que me fór posíbel porque, a verdade, dame moita mágoa a simple idea de pensar en botarlle o cerrollo a esta bitácora.
Até eiquí o capítulo de hoxe, osdías.
De unos años a esta parte se ha dado en Internet un fenómeno global que no ha dejado indiferente a nadie, hasta el punto de que la noticia económica del año está directamente implicada en ello. Hablo, desde luego, del streaming de vídeo en flash (también los hay en otros formatos, pero indico éste por ser clave fundamental) y del máximo exponente de ellos. El portal Youtube, ahora propiedad de Google.
Gracias a Youtube, los blogs, portales de noticias, diarios electrónicos y páginas de contenidos diversos han sufrido una revolución mediática en la que las fuentes documentales se han multiplicado por chopocientos en un abrir y cerrar de ojos. Es cierto que este portal ejerce una censura bastante más drástica que la que aplican otros similares (véase Metacafe), pero lo cito por ser el primero de sus características y el más reconocido entre el gran público. Desde Petisoperías he intentando rendir un homenaje a Youtube por su aportación, recopilando algunos de los vídeos que más me han impactado (y que he logrado recordar).
Youtube es la ventana a un mundo a través de la que podemos admirar desde el virtuosismo de un clásico de la cuerda como Yehudi Menuhim interpretando la Danza Húngara Nº5 de Brahms, hasta otro "clásico" menos riguroso pero de técnica no menos envidiable luciendo piano, pasando por la sensación rítmica del momento y bailarines a los que yo no podría imitar ni viviendo cuatro vidas. Porque si algo podemos encontrar allí son habilidades de todo tipo: cantantes precoces, grupos corales, danzas de todo tipo, etc. ¡Hasta nos pueden asombrar con una simple silla!
Los hay que incluso deben una buena parte de su éxito a Youtube, como los chicos de QueVidaMasTriste (que han utilizado Youtube como plataforma de lanzamiento de su serie), algunos trabajadores de la animación y otros que probablemente preferirían no haber sido conocidos nunca.
Y sobretodo encontramos frikis (ese va a tu salud, Noa) de todas las clases: los míticos de StarWars, los famosillos y los nunca bien ponderados frikis de las series infantiles; porque si algo abunda en Youtube, son capturas televisivas (algunas como esta anterior son complementables con un detallito), casi todas de dibujos animados, unos más modernos que otros. Aunque también las hay bastante hilarantes de personajes casi "reales" (retirado de Youtube), y otras bastante más vergonzosas, destacando las aportaciones de la Hora Chanante (y sobre todos sus sketches el renombrado Testimonio de Tim Burton).
Abundan también los vídeos de cafradas e incluso referencias a mi ciudad, si bien preferiría que empleasen otros ejemplos.
Algo que hay, y en gran abundancia son vídeos de novedades tecnológicas y, entre todos ellos, destacan los de robots: ya sea por extraños, prácticos, curiosos, o simplemente falsos.
Y si buscas con mucho cuidado en sus inconmensurables índices, a veces hasta te encuentras a alguna persona conocida.
Hasta aquí el capítulo de hoy, nasnoches.
Dos años ya desde que Petisoperías fue inaugurado con gran pompa y boato como no vi en Corte nuestra; y en ese tiempo ha habido (como en su primer año de vida) momentos buenos, malos, mejores y peores, pero aquí sigue, al pie del cañón, cada día peor atendido, pero cada vez más querido por su blogmaster.
En alguna ocasión incluso he intentado lanzar alguna línea renovadora (con escaso éxito), pero eso no impide que siga disfrutando un güevo de decir las cosas tal y como me apetece decirlas. El balance anual queda del siguiente modo:
- Caderno de bitácora: a descrición dunha das mellores tempadas de farra que vivín na vida, compartida xunta á leal compañía de Iván do Jopa (Drunken Master).
- El visir, la lira y el mendigo (Partes I y II): sobre como un trabajo feo y hacer las cosas como los demás quieren que las hagas puede llegar a amargarte la vida.
- Frustración sexual: contando lo triste que llegó a ser mi vida sexual y lo bien que llegué a conocer mi mano (entre otras cochinadas).
- Un nuevo punto de vista: quién me iba a decir que esos igoeputas podían llegar a ser peores que los anteriores.
- Recursividad... terminal: ahora he aprendido a vivir con lo que tengo (aunque sigo quejándome), gasto todo lo que gano, uso colonia cada vez que me apetece y pido pulpo cuando me viene en gana.
- Morriña: cuando uno vive solo (pero solo de verdad), no sabe cuanto puedes llegar a apreciar, o detestar, la compañía humana. Yo por suerte he superado esto y estoy relativamente contento con mi situación en ese aspecto.
- Inventando la pólvora: ahí se empezaba a vislumbrar, aunque todavía de manera lejana, lo que esa empresa me depararía en el futuro.
- Qué triste es aburrirse!: y lo sigue siendo, hay que joderse y mucho.
- Mirando la tele: y sigo feliz, consumiendo esa droga con relativa asiduidad y confiando en poder seguir haciéndolo tanto o más a menudo que ahora.
- Hai xeitos e xeitos: sí, pero sigo a crer que nunca se lle di á xente querida suficientes veces canto se lles aprecia.
- De copa en copa (y bebo porque me toca): como echo de menos ese ritmo de vida audaz y etílico, pero el verano y el paso de las obligaciones harán de mi un ser libre de nuevo (en cuanto a farra se refiere).
- Sempre igual: escribir de resaca ou completamente bébedo xa é unha tradición institucionalizada en Petisoperías, e espero que siga a se-lo.
- Quiero negarme: una reflexión sobre nuestros deseos que todos deberíamos realizar de vez en cuando, aunque sea en una servilleta de bar y con un boli BIC. Simplemente hacerlo por el placer de hacerlo.
- El pernicioso vicio del placer: Desde luego los hay gilipollas y que con la excusa de lo políticamente correcto aplican veladamente lo que hace 30 años se llama abiertamente censura.
- La cadera se conecta con la pierna: aunque no os lo creáis no estaba ni borracho ni drogado cuando lo escribí (os lo juro por snoopy).
- Caos, resacas e burocracia: nesa época o caos que había dentro de min non era senón unha sombra do que chegaría a ser apenas quince días despois.
- Sempre en Galiza: este foi un artigo de amor-afecto cara unha terra (e tamén, porque non dicilo, cara á persoa que o inspirou), que tenta expresar nun espazo máis ben reducido o que este o noso país me fixo vivir.
- Loce o sol: poucas veces ir ó paro pode sentar tan ben a unha persoa como me sentou a min nesa ocasión.
- Insomnio: algo habitual en este organismo que la naturaleza me ha regalado (debía estar de saldo).
- Afondando nas lembranzas: outro exercicio de introspección que vos recomendo encarecidamente (a min funzoame bastante ben).
- Novo choio, nova vida: e ahí sigo, anque se o destino o quixer, despois do verán traballaría pra administración, mandando ó sector privado ó carallo dunha puta vez na vida.
- Barriga Mojada (HOW TO): cada uno es cada uno y tiene sus cadaunadas.
- Memesoperías: siguiendo una cita de un amigo, dejo mis reflexiones sobre mi mismo (viva el egocentrismo) para que os refociléis con ellas.
Hasta aquí los dos añitos, nastardes.