logotipo

img_google
Vida y Milagros de un Informático
Vivencias de un informático y parado en ciernes al comienzo de su carrera profesional.
Prólogo
Incording people since april the 17th 2005
Sindikatua
 
Feliz no cumpleaños (y otras petisoperías)

Ya ha transcurrido un año desde el alumbramiento de Petisoperías, hay que ver como corre el tiempo. No fue un parto difícil, lo chungo vino después: que si educar al niño, que si responsabilidad paternal. La web es una amante caprichosa, y te exige más cuanto menos tiempo libre tienes.

En este último Tour solar hemos vivido momentos buenos, y momentos peores; hemos desechado, depurado y renovado ideas; pero sobretodo lo he pasado que ni Dios diciendo lo que me salía del rabo en el primer medio de comunicación 100% libre de la historia: la Internés. Se han tocado los temas más diversos, sólo para que todo el mundo encontrase algo que leer en cada momento (vaya mentira más gorda); y ha habido opiniones para todos los gustos:


  • El inexorable devenir cronológico: una reflexión sobre el cómo hacerse viejo nos afecta a cada uno, desde un punto de vista pasivo-depresivo que agradezco haber abandonado.

  • Y mañana fulfo con fatatas: una exhorcización de mis demonios sexuales de cara a la galería (aunque nada en comparación con lo que tengo planeado).

  • Se conduce como una bicicleta: de como las grandes multinacionales nos venden la moto de que sus inversiones multimillonarias, habitualmente en soplapolleces, van a hacer mejor el mundo.

  • Los grandes placeres de la vida: pequeñas grandes cosas que nos hacen más sencillo ir a trabajar o estudiar cada mañana.

  • El gran timo del rock'n'roll: una pequeña explicación de por qué apesta tanto la industria musical de este país.

  • Los grandes placeres de la vida (por cuenta ajena): un artículo escrito por allegados a mi ilustre persona y que constituye, sin lugar a dudas, la joya de la corona de Petisoperías.

  • Special K: a veces simplemente hay que decir las cosas como son.

  • Implementation is over: tiempos aquellos en que lo que más me preocupaba era el puto proyecto.

  • Out of memory: el día que cerré el Word con conciencia de haber finiquitado la memoria del proyecto casi me corro de gusto.

  • Se busca mujer, razón aquí: hay que ver a qué extremos llegamos algunos.

  • Reducción al absurdo: hay cosas en el mundo que provocan verdadero pavor al entendimiento.

  • Las sandalias del pecador: la noche me confunde...

  • Haciendo campaña: otro fracaso electoral estrepitoso del que parezco no haber aprendido nada.

  • Holocausto churrasco: y otro año más opositando para el melanoma (si los habemos que nacemos idiotas).

  • Candidato útil: ay Vikiña! me sigues debiendo una.

  • Crímenes ferpectos: ¡¿realmente escribí un artículo sobre CSI?! ¡Pero qué freaky que soy!

  • The Borja Person's Project: a veces la felicidad se consigue con gestos muy pequeños.

  • Menea el bullarengue: ¡hace tanto que no voy a un concierto! Me estoy haciendo viejo.

  • Una recua de impresentables: cinco años conteniéndose... eso si que es sexo tántrico.

  • La pertinaz sequía que nos azota: malas rachas las tiene cualquiera, joder.

  • Pues si no sabe aguantar una broma: reconozco que me exhalté demasiado por una tontería muy gorda.

  • Sexo, mentiras y cintas de Herdeiros: un repaso a mi precoz juventud, aderezada con alcohol y música del pueblo.

  • Jalerna de farra: Jopa, ¡pero qué grande es! Hai que repetir.

  • Una temporada en el infierno: ...y seguimos.

  • La guerra, la humanidad: y aún parece que no aprendemos que eso de matar está feo.

  • Adicciones: pues no me duró tanto el vicio como pensaba, la verdad es que resulta difícil engancharse a un juego electrónico cuando lo último que te apetece al llegar a casa es sentarte delante de un ordenador.

  • Coros, danzas: yo y la Iglesia, la Iglesia y yo; una relación de amor-odio que no tiene solución.

  • La guerra de África: cagüenlos putos racistas, derechistas y reaccionarios (habíansus de colgar ponnlos güevos).

  • Domingos: ...e o final saín pra variar.

  • Me cago en todo: que desahogo más gordo. Como decía el sabio, nunca pensaste que esta mierda relajara tanto.

  • Echando la vista atrás: no era tan mal chico como pensaba, sólo era cuestión de acostumbrarse a su manera de trabajar.

  • Recibiendo de lo lindo: no es tan bonito viajar cuando lo haces por obligación (y ni siquiera tienes plus por desplazamiento).

  • Non é ouro todo o que reloce: e dalle con facer e escribir idioteces das gordas.

  • Ya es Navidad en el Corte Inglés: compendio de saber y cantares para disfrutar (o al menos sobrevivir) la época más empalagosa del año.

  • Ser un cobarde: después de ver un par de resultados no estoy tan seguro de que las cosas me hubiesen salido bien, creédme.

  • Reforma de base: lo mío no es la arquitectura, eso está bastante claro.

  • Face-lo capullo: no comment.

  • No tomarás el nombre de Dios en vano: joder que no nos dieron la tabarra ni nada con las putas caricaturas.

  • Telesféricos, telepequevisiones: aunque no lo creáis no estaba borracho cuando escribí eso.

  • Una noche más: bueno ahí sí que había bebido un poquillo.

  • Refranero copular: el saber no ocupa lugar (excepto en las bilbiotecas).

  • Oh! Landa: un sueño de emigración truncado de manera prematura.

  • Eu son o que é: ahí sí que caeron litros e máis litros.

Como podéis ver, hay miles y miles de maneras de tirar absurdamente horas, y una de las menos productivas es montar un blog, con lo bien que podríamos estar comiendo, bebiendo y chingando todos haciendo una bonita orgía para acabar de reunir un mundo como Dios manda.

Hasta aquí nuestro primer año de vida, nasnoches.

 
Eu son o que é (e outras petisoperías)

Hoxe, merce ó alcohol, coma conductor universal da psique humana, comprendín unha cousa: eu non son un obxecto, eu non son unha instancia... eu son o ente, a realidade, a clase. A min non se me pode aplicar un instanceOf; porque eu son o paradigma. Hai que ve-lo que 200 pulsazóns por minuto son capaces de che facer.

Até eiquí o lote de hoxe, asnoites.

 
Oh! Landa y otras petisoperías

Ayer se puso en contacto con mi ilustrísima persona y através del e-mail un paisbajeño con la intención de que cubriera un formulario-entrevista con visos a una posible incorporación laboral en su país. La verdad es que cuando cubrí el curriculum electrónico en Eures (Nota: sé que es muy freaky pero es de destacar que la página está hecha con JSP) con el objetivo de encontrar un trabajo bien remunerado en algún lugar de Europa ni se me pasó por la cabeza que ese lugar pudiera ser Holanda... ¿los habéis escuchado hablar? Parece que están comiendo petazetas!

En el susodicho formulario (en formato Excel) se me preguntaba sobre mi dominio del inglés (lógico, por otro lado), del alemán (bueno, a fin de cuentas es lo normal en Europa) y del holandés (jar?). El resto era lo típico: que si domicilio, que si pretensiones económicas, que si qué conocimientos atesoro, que si cuántos sin sacarla... lo normal.

Luego, con más calma me paré a pensar en lo que realmente sabía de los holandeses: su idioma, como ya he mencionado, resulta doloroso para los oídos; sus campos están cubiertos de tulipanes; su país tiene menos curvas que Castilla; su liga de fútbol es una puta mierda (con honrosas excepciones); y Amsterdam es... peculiar. Lo cierto es que no me disgustaría conocerlo.

¿Qué sería de mi en Holanda? Probablemente tendría que malvivir haciendo favores sexuales a hermosas hembras con el único fin de tener algo que comer cada día (y ellas también). Después habitualmente me despierto. ¿Cómo abrirse paso en un lugar en que la gente habla como si tuviera una pelea de lenguas en la boca? y lo que no es menos importante ¿hay suficientes coffee-shops? Seguiremos informando.

Hasta aquí el capítulo de hoy, nasnoches.