Polo norte co mar Cantábrico, polo leste con Asturias, León e Zamora, polo sur co Miño e a raia seca portuguesa, e polo oeste co océano Atlántico. Cunha superficie de 29.574 km² e preto de 2,8 millóns de habitantes é a rexión máis noroccidental da Península Ibérica.
Este tipo de definicións esquemáticas e ríxidas que nos ensinaron na escola difícilmente poden dar unha idea do que é a nosa terra. Por diferentes motivos na miña breve existencia tiven a sorte de manter contacto bastante frecuente con diferentes rexións galegas (exceptuando se cadra a provincia de Ourense) o que enriqueceu notábelmente a miña vida (sobretodo no aspecto social-nocturno).
Comencei esta andadura vivindo en Viveiro, na mariña lucense, os meus primeiros catro anos e pico de vida. Os vivarienses son xente con moitísima retranca e cun comportamento, en xeral, non fácilmente situábel dentro dos "cánones galegos". Teñen unha cultura do optimismo (xa sairá todo ben co tempo) que choca abertamente co pesimismo da aldea galega en xeral.
Despois, preto dos cinco anos, mudámonos a Narón (concretamente a Domirón, no Alto do Castaño) onde viviriamos durante dous anos, denantes virnos definitivamente pra Ferrol, lugar no que fun adquirindo a condición de departamental convencido que agora abandeiro.
Os ferroláns somos cecáis o caso máis característico de Perro del Hortelano que haxa en todo o Estado: sempre andamos a nos queixar de coma funcionan as cousas na nosa cidade, dicimos que imos marchar pra non voltar, que a festa xa non é o que era, que está todo feito unha merda... pero nin se lle ocorra os de fora dici-lo mesmo: só nós temos dereito a critica-la nosa urbe, que pra iso a sufrimos. Cando fai falla sacamo-las unllas e defendémonos cun chauvinismo propio dos americanos.
Unha das características máis peculiares de Ferrol son as relacións de amor-odio que mantén con outros núcleos de población galegos: existe un odio destapado e abertamente coñecido cara os coruñeses e os cedeireses (este último plasmado no feito de que nos chamen carollos, signifique o que signifique), e unha relación de aberta cordialidade con lugares coma Lugo (a pesares de que algúns hinchas do Racing non o vesen así) ou As Pontes.
Xa con dezaoito anos marchei estudar a Coruña, con máis prexuizos que intenzóns e, a pesares de tentar evita-lo por tódolos medios, rematei por lle coller agarimo á cidade (non tanto ás súas xentes); de tal xeito que alí sigo, tan asentado coma o traballo precario me permite.
Seguindo cara o sur atopamo-las rías de Noia e Arousa, onde poderedes visita-los templos da farra máis importantes da península, coma son: Boiro, Santa Comba, Noia, Rianxo, Portonovo, Pobra... e a nunca ben ponderada Serra de Outes. A hospitalidade e o bo facer das xentes destes lares non teñen igual en todo o país, así coma a súa capacidade pra manterse espertos e bébedos durante varios días seguidos (sí Jopa sí, as cousas coma son).
Despois atopamo-las cidades de Pontevedra e Vigo, onde tiven a sorte de atopar xente (sobretodo na segunda) que marcou e aínda marca a miña vida de xeito incríbel. Os vigueses (e en moito maior medida os de Cangas) falan nun idioma propio con cadencia musical no que o descoñecemento do vocabulario pode supor unha traba moi grande pró mutuo entendemento.
Quen sabe a que outros puntos da nosa xeografía poderá levarme o futuro, e quen sabe que descubrirei sobre as xentes da Galiza neses novos lugares. O único que sí sei é que, vaia onde vaia, probábelmente estea coma na casa.
Até eiquí o capítulo de hoxe, osdías.
Vivimos nun mundo caótico poboado de seres que viven existencias desorganizadas, e eu non son unha excepción. Un constrúe a súa realidade, coloca todo tal e como lle gusta, estilo clásico con columnas dóricas e respectando as proporcións coma dictan os cánones e entón chegan as vanguardias e crean un novo conceito de arte tan alonxado do meu, tan rotundo, tan desordenado... que me volve tolo (no bo senso da palabra). Agora comeza a fusión de arte clásico e contemporáneo e teño que me poñer dacordo co outro artista pra que o resultado sexa satisfactorio, bonito e, a poder ser, duradeiro.
Ás veces o caos ocurre dentro de ti, en forma de malestar, xa sexa por unha catarreira, unha bronquite ou simplesmente por non coidarse. Hoxe a resaca é unha constante do día porque onte foi a cea da empresa (cea por chamarlle dalgún modo, alí só había pinchos e alcohol a esgalla), así que o meu cerebro decretou xornada en branco, o que non me custou un disgusto pola autoestrada de puto milagro. Aparte diso levo toda a tarde pechado na casa sen facer prácticamente nada, o que probábelmente mañá me derive nunha profunda sensación de culpabilidade.
Noutras ocasións o caos chega ó seu máximo exponente mercede a unha das súas ferramentas máis diabólicas, a burocracia; e eu véxome tocado de cerca por unha das súas peores variantes: o papeleo dunha universidade a distancia ¡Deus nos colla confesados! Non sei canto terei que esperar pra que me manden os da UNED toda a documentación que preciso, semellan non ter prisa (non foi así en canto ós pagos dos prazos de matrícula). Só espero que non lles urxan moito os traballos que lles teño que enviar, porque todavía lles queda un chisco pra estaren listos.
A pesares de todo o caos que me arrodea e de que sempre fun bastante maniático da orde, a pesares dos pinchacarneiros que está a da-la miña vida últimamente e de que a última semana non foi precisamente un paradigma de sáude anímica... a pesares de todo iso agradezo o que teño cada día, porque anque sei que podería estar mellor, tamén podería estar peor.
Pra rematar cítovos, en referencia ó tema central deste artículo, ó Vello Profesor, Enrique Tierno Galván cando dicía:
Até eiquí o capítulo de hoxe, asnoites.
Como decían en esa gran joya de la programación sobre Scumm llamada The Secret Of Monkey Island II: la cadera se conecta con la pierna, en la unión está la ingle y a mi me llaman cerdo porque el rabo me da vueltas, aunque para vueltas las de Indianápolis, excepto en aquel caso en que sólo corrieron cuatro gatos con ruedas no francesas, que a veces pareciese que la culpa es de las gomas. Pero ya se sabe que sin goma no hay broma y que hay chistes que no tienen demasiada gracia. Además a nadie le amarga un dulce, aunque a no todo el mundo le gusta el azúcar por eso hace ya mucho que decidí no tener que aguantar nada (ni a nadie) que no me apeteciese aguantar, máxima que he puesto en práctica recientemente.
Si alguno se pregunta qué hay le respondo "pues nada, aquí, limpiando la barra" y me quedo más ancho que la RENFE, mas que me pese resultar maleducado o excéntrico, si bien yo siempre he sido más geocéntrico que otra cosa, ya que, cuando hay que escoger postura me suelo quedar con la de Ptolomeo... o el 69, todo depende de las ganas de pensar que tenga.
Otras veces me calzo el disfraz de pingüino para andar con los ordenadores, aunque el tema no tenga nada que ver con Linux y sufro del corazón cada vez que pienso en las horas que voy a tirar en una inversión peor que Terra. Gracias a Dios uno siempre acaba saliendo del bache, excepto cuando vive en el centro de Ferrol, que cada vez parece más un monumento a las tricheras de la Guerra Civil.
Cálmate, respira hondo y di despacio "soy un turco sueco", puede que llegue el momento en que te tranquilices... eso o que tengas definitivamente una crisis nerviosa y acabes viendo elefantes rosas sin necesidad de emborracharte o escuchar a Siniestro Total. Aunque te ocurra esto no pienses que es algo malo, Trompi ya ha salvado a un amigo en alguna que otra ocasión, los Escritos no dicen nada de que a ti no te pueda pasar lo mismo. De hecho, la Biblia sólo habla de crear personas a partir de barro en sitios donde hablan las serpientes* (todo mucho más racional y creíble que la Teoría de la Evolución de Darwin).
Y cuando crezcas y seas responsable te dejaré coger la moto, aunque no te olvides de llevar el casco y traerlo de vuelta, que por cada uno los de Estrella me dan diez pesetas, que voy ahorrando para pagarme el tratamiento del hígado cuando entregue la botella número diez mil.
Hasta aquí las paranoias de hoy, nasnoches.
* Broma robada a Pablo Motos (obviamente sin su permiso).