logotipo

img_google
Vida y Milagros de un Informático
Vivencias de un informático y parado en ciernes al comienzo de su carrera profesional.
Prólogo
Incording people since april the 17th 2005
Sindikatua
 
Afondando nas lembranzas (e outras petisoperías)

Cavilando sobre o tema do insomnio do artigo anterior dinme de conta que pasei por alto un método que emprego de xeito relativamente habitual pra caer nos brazos de Morfeo. Hai quen conta ovellas, números (isto tamén o teño feito) ou repasa todo o que fixo no día e o que ten que facer ó día seguinte. Eu, cando non dou afastado os nervos e non dou quitado outras cousas da cabeza, repaso lembranzas de cando pequeno (e non tan pequeno). É por esa razón que decidín de vos citar algunhas das mellores, non por interesantes, senón polo que pra min significan.

Lémbrome de iren andando prá escola co meu irmán, sempre pola Rúa do Sol na que tamén vivo, típica calzada de cemento con beirarrúas de granito tan habitual no centro de Ferrol, e xogar a que non se podían pisa-las pedras que ocupaban todo o ancho da beirarrúa. Aínda hai veces que o fago cando estou a camiñar pola rúa, deixando a máis dun peón descomposto (igual pensan que son un colgado coma o Jack Nicholson en Mejor Imposible).

Outra semellante, tanto polos participantes coma polo escenario, era cando o meu irmán Lucas inventaba historias e mas contaba de camiño á escola. Lembro de xeito singular unha dun náufrago espacial que ficaba perdido nun mundo hostil coa sola axuda dunha motocicleta (os argumentos non eran importantes tendo en conta ó doadamente impresionábel que eu era).

Lémbrome do cartel de "Se Vende" na xanela da casa de Viveiro, os últimos meses que alí vivimos e da tristura que me provocaba só miralo. Quen me ía dicir que tan ben me sentarían eses cambios e que boa vida rematou por me depara-la mudanza.

Unha das miñas máis prontas lembranzas, de cando non tiña idade pra ir á escola (eu non fun á gardeiría), era estar con Geni, a moza que me coidaba cando cativiño, coa tele prendida en Falcon Crest namentres ela limpaba a casa e miraba por min.

Lémbrome de coma, na escola de Viveiro con catro anos, fixeramos uns agasallos pró día da Nai (eran algo así coma unhas mariposas feitas con papel celofán) e coma, téndoas todas amoreadas nunha mesa da clase, nos mandaron recolle-las ó final do día e eu, por erro, collín a da miña compañeira Clara por seren idénticas, e de coma tiven que volver co agasallo o luns pra intercambialo.

Vivindo xa en Narón, teño unha doce lembranza da emisión en estreno do primeiro capítulo de "As bolas máxicas" e coma, dende entón, son un incondicional de Songoku, coma unha ducia de xeracións de moz@s galeg@s.

Hai centos, senón miles de lembranzas que me axudan a durmir, ou polo menos me aledan a noite, cando me poño a elo e isto só é unha pequena mostra. Seguro que vós tamén tedes lotes delas pra repasar, recoméndovos que o fagades coma exercício cando non poidades durmir. Eu vounas relembrando a ritmo de unhas cantas por ano e por orde, até chegar ó intre actual, xeralmente fico frito moito antes de chegar ós dezaoito anos.

Até eiquí o capítulo de hoxe, osdías.

 
Insomnio y otras petisoperías

Sí vale, ya sé que hoy ya ha caído sesión de blog, pero es que ha tocado insomnio (nada relacionado con mi baja laboral, no os preocupéis) y después de tragarme medio libro y dos películas que ya había visto (Tombstone y Rockstar), y negarme en rotundo a estudiar cual lombriz de biblioteca a horas intempestivas; me he decidido a escribir sobre este curioso fenómeno que me ataca desde que tengo uso de razón una vez cada dos o tres meses, aproximadamente.

Mi insomnio no es de ese encuadrable en una rara enfermedad psicoafectiva o fisiológica que padecen algunas personas, y que les hace tirarse una noche entera dando vueltas en la cama con un sueño de cojones como simple paso previo a un día horrible y unas ojeras dignas del Zorro. Yo simplemente hace mucho que advertí que hay noches en que, nada más apoyo la oreja en la almohada, mi cerebro toma consciencia de que no va a conciliar el sueño porque, simple y llanamente, no lo necesita. Eso es lo que me ocurre ahora, que mi cuerpo tiene ganas de farra y no hay manera de convencerlo de que lo que no puede ser no puede ser y además es imposible. Es como cuando alguien encuentra esas sospechosas manchas de producto interior bruto en tus sábanas. Puedes explicar una y mil veces que se deben a la orgía que mantuviste la noche anterior con aquellas dos gemelas suecas (y puede que incluso sea verdad), pero a tu contertulio sólo le vendrá una palabra a la mente: paja, bueno esa y quizás también guarro.

Como os comentaba me he leído medio libro, concretamente uno de mis tesoros de juventud sobre la Mitología Griega (tengo que repasar historias para un fin mucho más noble y tierno), me he revisionado dos filmes que me habían gustado bastante en su momento (y de los que guardaba mejor impresión, quizás), he vuelto a cenar, he picado entre horas y más horas, y finalmente he subido a mirar las ofertas de trabajo en Infojobs y a decidirme a publicar otro artículo.

Desde el punto de vista del rendimiento casi podría considerarse que mi insomnio es algo bueno. Estas noches me sirven para acabar tareas pendientes y adelantar trabajo, y lo mejor de todo es que, cuando se hace de día no suelo estar mucho más cansado que en la jornada anterior. ¡Quién sabe! Puede que mi organismo se ajuste de manera diferente o que, visto de otro modo, mi reloj biológico sea a los relojes biológicos lo que el Casio del mercadillo a los Festina de importación.

En general, y durante casi toda mi vida, he dedicado estas hermosas noches de incomparecencia de Morfeo a la literatura, desde el punto de vista del consumo, claro, no de la producción. Normalmente me sirven para devorarme un libro de trescientas páginas de un tirón, lo que siempre ayuda bastante a conservar la línea argumental fresca.

Hoy incluso he estado tentado de salir, coger el coche e ir hasta el paseo marítimo a echar unas carreras (con las piernas obviamente), pero luego se me encendió la bombilla y pensé que tampoco está muy bien eso de que mis padres se levanten un día de semana y encuentren que su hijo (que a fin de cuentas sigue de baja por síntomas de depresión) ha desaparecido de casa. Yo no sé que pensaríais vosotros, pero desde luego yo sí que lo sé. Por esa y otras razones menos poéticas, me he quedado en casa y me he puesto a escribir otro artículo, cosa inaudita, con una diferencia de menos de siete horas respecto al anterior.

Hasta aquí el capítulo de hoy, nasnoches.

 
Loce o sol e outras petisoperías

Semella que o sol loce de novo na miña vida despois dunha pequena etapa de escuridade iluminada polas pequenas estrelas que son as persoas importantes na miña vida (que pedazo de pastel, non sí?). Un pequeno receso na miña vida laboral pode que chegue pra recupera-lo ánimo que tiña á altura das solas, anque quen sabe o que me pode depara-lo futuro; agora as incógnitas son outras non menos importantes.

Hoxe foi un bo día, fun firma-lo finiquito e a me despedir da peña, despois fixen unha serie de recados que tiña pendentes co cal os ombreiros me baixaron polo menos dous centímetros, hai que ve-lo feliz que te poden facer catro tonterías. E mañá tres cartos do mesmo, simplesmente ir corta-lo pelo enviar unha carta moi importante e só ese feito xa fai que a miña existencia teña máis sentido. Ter algo que facer sempre é bo (iso entendede-lo ben tódolos que algunha vez me oístes falar do meu último traballo), claro que os extremos sempre son malos.

O seguinte vai ser retornar á vida laboral do mellor xeito posíbel claro, o problema é saber onde e cando, pero iso é coma tentar adivina-lo intre exacto do Big Bang: cuestión de teorías, e cada científico ten o seu método. Antes de nada heime de lembrar iren apuntarme ó paro, que despois os das empresas quéixanse (e de paso solicitar a miña ridícula vida laboral na Seguridade Social, que sempre é útil). Todo iso a vos importarávos unha merda, pero é o xeito de facerlle entender a todos aqueles que se preocupan por min e algunha vez len este blog, que as cousas semellan mellorar, e que hai luz ó final do túnel. De feito agora o que importa é que, máis tarde ou máis temprano, todo se arranxará xa sexa pola divina Providencia, ou polo Servicio Galego de Colocación.

Até eiquí o capítulo de hoxe, asnoites.