Finalmente, e coma case sempre, volvín pra casa ás mil cun cagallón do catorce que, mercede ó maravilloso proceso da metamorfose (e pasando pola fase de capullo integral), concedeume unha preciosa resaca hoxe á mañá. A última hora a toda a trouppe que me acompañaba entroulle a cagarría escénica e me deixaron máis tirado ca economía arxentina. Menos mal que estaba ahí La Supa pra salvaguarda-la integridade da noite, porque a verdade é que non tiña eu nin puta gana de me ir pró sobre. Aínda con todo eu marchei cedo (creo que a iso das seis e media ou cecáis un chisco antes), non sen antes comproba-la acústica do señor Roca no excusado do Ghetto.
Despois, aínda por riba, adícanse a me poñe-los dentes longos (sempre por riba das miñas posibilidades económicas, claro), e durmo mal. Bueno non mal no sentido literal, pero sí nunhas condicións nas que non esperaba durmir tendo en conta o meu grao de alcoholemia en sangue, xa me entendedes.
Isto sí que é fisurar coma din os mestres de Bersuit. Teño a sensación de andar no puto aire, un latexo nas tempas e o bandullo en plan sesión Dragon Khan.
Até eiquí o capítulo de hoxe, osdías.