logotipo

img_google
Vida y Milagros de un Informático
Vivencias de un informático y parado en ciernes al comienzo de su carrera profesional.
Prólogo
Incording people since april the 17th 2005
Sindikatua
 
Feliz no cumpleaños (y otras petisoperías)

Dos años ya desde que Petisoperías fue inaugurado con gran pompa y boato como no vi en Corte nuestra; y en ese tiempo ha habido (como en su primer año de vida) momentos buenos, malos, mejores y peores, pero aquí sigue, al pie del cañón, cada día peor atendido, pero cada vez más querido por su blogmaster.

En alguna ocasión incluso he intentado lanzar alguna línea renovadora (con escaso éxito), pero eso no impide que siga disfrutando un güevo de decir las cosas tal y como me apetece decirlas. El balance anual queda del siguiente modo:


  • Caderno de bitácora: a descrición dunha das mellores tempadas de farra que vivín na vida, compartida xunta á leal compañía de Iván do Jopa (Drunken Master).

  • El visir, la lira y el mendigo (Partes I y II): sobre como un trabajo feo y hacer las cosas como los demás quieren que las hagas puede llegar a amargarte la vida.

  • Frustración sexual: contando lo triste que llegó a ser mi vida sexual y lo bien que llegué a conocer mi mano (entre otras cochinadas).

  • Un nuevo punto de vista: quién me iba a decir que esos igoeputas podían llegar a ser peores que los anteriores.

  • Recursividad... terminal: ahora he aprendido a vivir con lo que tengo (aunque sigo quejándome), gasto todo lo que gano, uso colonia cada vez que me apetece y pido pulpo cuando me viene en gana.

  • Morriña: cuando uno vive solo (pero solo de verdad), no sabe cuanto puedes llegar a apreciar, o detestar, la compañía humana. Yo por suerte he superado esto y estoy relativamente contento con mi situación en ese aspecto.

  • Inventando la pólvora: ahí se empezaba a vislumbrar, aunque todavía de manera lejana, lo que esa empresa me depararía en el futuro.

  • Qué triste es aburrirse!: y lo sigue siendo, hay que joderse y mucho.

  • Mirando la tele: y sigo feliz, consumiendo esa droga con relativa asiduidad y confiando en poder seguir haciéndolo tanto o más a menudo que ahora.

  • Hai xeitos e xeitos: sí, pero sigo a crer que nunca se lle di á xente querida suficientes veces canto se lles aprecia.

  • De copa en copa (y bebo porque me toca): como echo de menos ese ritmo de vida audaz y etílico, pero el verano y el paso de las obligaciones harán de mi un ser libre de nuevo (en cuanto a farra se refiere).

  • Sempre igual: escribir de resaca ou completamente bébedo xa é unha tradición institucionalizada en Petisoperías, e espero que siga a se-lo.

  • Quiero negarme: una reflexión sobre nuestros deseos que todos deberíamos realizar de vez en cuando, aunque sea en una servilleta de bar y con un boli BIC. Simplemente hacerlo por el placer de hacerlo.

  • El pernicioso vicio del placer: Desde luego los hay gilipollas y que con la excusa de lo políticamente correcto aplican veladamente lo que hace 30 años se llama abiertamente censura.

  • La cadera se conecta con la pierna: aunque no os lo creáis no estaba ni borracho ni drogado cuando lo escribí (os lo juro por snoopy).

  • Caos, resacas e burocracia: nesa época o caos que había dentro de min non era senón unha sombra do que chegaría a ser apenas quince días despois.

  • Sempre en Galiza: este foi un artigo de amor-afecto cara unha terra (e tamén, porque non dicilo, cara á persoa que o inspirou), que tenta expresar nun espazo máis ben reducido o que este o noso país me fixo vivir.

  • Loce o sol: poucas veces ir ó paro pode sentar tan ben a unha persoa como me sentou a min nesa ocasión.

  • Insomnio: algo habitual en este organismo que la naturaleza me ha regalado (debía estar de saldo).

  • Afondando nas lembranzas: outro exercicio de introspección que vos recomendo encarecidamente (a min funzoame bastante ben).

  • Novo choio, nova vida: e ahí sigo, anque se o destino o quixer, despois do verán traballaría pra administración, mandando ó sector privado ó carallo dunha puta vez na vida.

  • Barriga Mojada (HOW TO): cada uno es cada uno y tiene sus cadaunadas.

  • Memesoperías: siguiendo una cita de un amigo, dejo mis reflexiones sobre mi mismo (viva el egocentrismo) para que os refociléis con ellas.

Y sigo tirando horas en esto como un idiota, ya más por obligación que por satisfacción, pero negándome en redondo a abandonar algo que tanto trabajo me ha dado y que tanto placer me ha reportado.

Hasta aquí los dos añitos, nastardes.

 
Comentario:
Q cousas da vida, q puxen Pampallín na Google e apareceu esta páxina de primeira. Dame por mirar e mira quen me atopo...

Qtal a vida meu fillo??

Un bico
 
Comentario:
Pois eu tamén quería felicitarte, date conta que ti e o teu blog sodes causantes de que de cando en cando faga un esforzo para achegarme a este mundo, que ainda que a min parezame tan frio e distante, o final fai que moitos esteades en contacto. Lástima non sabelo aproveitar!!
Gústame como escribes. Meus parabéns
 
Comentario:
aih! (Suspiro) Dos años ya, si parece que fue ayer cuando lo pariste... si que el tiempo pasa para todos.

Está bien esto de las retrospectivas, ayuda un montón hacer balance de lo hecho hasta ahora y acabar riéndose (o desconjonándose) de uno mismo.

Bueno, sólo espero que esto dure más. Nos vemos.
 
Comentario:
Felicidaes polo segundo aniversario!

Espero q este ano podas empezar a terceira temporada, con outra redacción da farra en Outes o dia do Pampallin. Eso si, este ano non hai destrucción de ningún local.

Cuidate artistasa!
No