<?xml version="1.0" encoding="ISO-8859-1" ?><rss version="2.0"><channel><title><![CDATA[Vida y Milagros de un Informático]]></title><link><![CDATA[http://blogs.ya.com/petisoperias/rss20.xml]]></link><description><![CDATA[Vivencias de un  informático y parado en ciernes al comienzo de su carrera profesional.]]></description><language><![CDATA[ES]]></language><generator><![CDATA[http://www.ya.com]]></generator><item><title><![CDATA[Despedida e peche (e fin das petisoperías)]]></title><link><![CDATA[http://blogs.ya.com/petisoperias/c_87.htm]]></link><description><![CDATA[<p align="justify">Seino amigos, un ano desque escribín a última entrada, tívenvos ben abandoados, é certo, pero tiven bos motivos. <b>Petisoperías</b> naceu pra narrar, coma o seu propio título cita, as "Vivencias de un informático y parado en ciernes al comienzo de su carrera profesional", é dicir, naceu na cabeza dunha persoa que xa non son. BorjaRS xa non se atopa ó comezo desa carreira profesional que comentaba, senón doutra moi distinta. Hai uns meses que traballo coma profesor, e a iso pretendo adicarme o resto da miña vida. É por ese motivo que este blog permaneceu illado tanto tempo, e ese é tamén o motivo de que nacera un novo blog, máis axeitado a esta nova vida que quero vivir.<br/><br/>Non esteades tristes por <b>Petisoperías</b>, xa que ben cumpriu a súa función, agora é o intre de <b><a href="http://deprender.wordpress.com">Deprender</a></b>, e espero que o sexa durante moito tempo.<br/><br/>Unha aperta pra tod@s @s que estivestes ahí, tanto os que vistes nacer este blog, coma os que o atopastes máis tarde. A tod@s vos, grazas.<br/><br/>Até eiquí a vida deste blog, asnoites.</p>]]></description><author><![CDATA[blogs@ya.com(BorjaRS)]]></author></item><item><title><![CDATA[Pechado por vacacións]]></title><link><![CDATA[http://blogs.ya.com/petisoperias/c_86.htm]]></link><description><![CDATA[<p align="justify">Desculpade a falla de escritos, pero levo un tempo bastante cargadiño coas oposicións e esas cousas, e agora que me podo permitir descansar o último que me apetece é poñerme diante dun PC no meu tempo de lecer.<br/><br/>Tentarei voltar en setembro con máis paridas.... pero non prometo nada.<br/><br/>Unha aperta e un saúdo pra tod@s.</p>]]></description><author><![CDATA[blogs@ya.com(BorjaRS)]]></author></item><item><title><![CDATA[Escribindo por compromiso e outras petisoperías]]></title><link><![CDATA[http://blogs.ya.com/petisoperias/c_85.htm]]></link><description><![CDATA[<p align="justify">Estou na oficina e, no canto de traballar, adícome a escribir este artigo pra cumprir cunha promesa que me fixen a min mesmo ó inaugurar <b>Petisoperías</b>: que nunca houbese un mes sen textos. E xa me vedes, xogando o límite e cumprindo o prometido o derradeiro día deste fermoso mes que é maio.<br/><br/>Aqueles poucos que vos deixedes caer algunha vez por eiquí a ler o meu blog, as miñas máis sinceiras desculpas; anque tamén sei que me coñecedes e sabedes que ando bastante liado coas exames e as oposicións, aparte de que o novo horario do choio (de seguido vos conto) me ten morto.<br/><br/>Falando do novo horario, que saibades (aqueles que aínda non esteades ó tanto), que hai tres semaniñas fun desprazado de oficina, e agora traballo nunha das empresas galegas meirandes do sector TI. A xente é moi agradábel e o traballo é relativamente sinxelo, pero o horario é mortal. En realidade só saio media hora máis tarde, que queda compensada por entrar un tanto máis tarde polas mañás, pero é que así non hai xeito de estudar. Sempre me foi moi difícil concentrarme nos apuntes despois de cear.<br/><br/>O certo é que ando carregado de responsabilidades e piroladas até arriba, e por iso non puiden tirar nin unha miserábel liña nos ultimos corenta días. Houbo veces que estiven a piques de facelo, pero a incapacidade pra escribir nada medianamente coherente rematou por tirar abaixo as miñas intencións (creo que preciso ser funcionario dunha puta vez). Traballar nalgo que non te gusta, e sumarlle o estrés do estudo pode destruirte moralmente se te deixas levar e, crédeme, non resulta doado evitar que así sexa.<br/><br/>A pesares de todo, son unha persoa relativamente feliz, nas miñas circunstancias, e creo que debería ter moi mala sorte pra que as cousas se me torcesen a estas alturas. Tentarei seguir cumprindo a miña promesa literaria sempre que me fór posíbel porque, a verdade, dame moita mágoa a simple idea de pensar en botarlle o cerrollo a esta bitácora.<br/><br/>Até eiquí o capítulo de hoxe, osdías.</p>]]></description><author><![CDATA[blogs@ya.com(BorjaRS)]]></author></item><item><title><![CDATA[Youtube y otras videosoperías]]></title><link><![CDATA[http://blogs.ya.com/petisoperias/c_84.htm]]></link><description><![CDATA[<p align="justify">De unos años a esta parte se ha dado en Internet un fenómeno global que no ha dejado indiferente a nadie, hasta el punto de que la noticia económica del año está directamente implicada en ello. Hablo, desde luego, del streaming de vídeo en flash (también los hay en otros formatos, pero indico éste por ser clave fundamental) y del máximo exponente de ellos. El portal <a href="http://www.youtube.com" target="_blank">Youtube</a>, ahora propiedad de <a href="http://www.google.com" target="_blank">Google</a>.<br/><br/>Gracias a Youtube, los blogs, portales de noticias, diarios electrónicos y páginas de contenidos diversos han sufrido una revolución mediática en la que las fuentes documentales se han multiplicado por chopocientos en un abrir y cerrar de ojos. Es cierto que este portal ejerce una censura bastante más drástica que la que aplican otros similares (véase <a href="http://www.metacafe.com" target="_blank">Metacafe</a>), pero lo cito por ser el primero de sus características y el más reconocido entre el gran público. Desde <b>Petisoperías</b> he intentando rendir un homenaje a Youtube por su aportación, recopilando algunos de los vídeos que más me han impactado (y que he logrado recordar).<br/><br/>Youtube es la ventana a un mundo a través de la que podemos admirar desde el virtuosismo de un clásico de la cuerda como  <a href="http://youtube.com/watch?v=IG05yLlt_FA" target="_blank">Yehudi Menuhim</a> interpretando la Danza Húngara Nº5 de Brahms, hasta otro "clásico" menos riguroso pero de técnica no menos envidiable luciendo <a href="http://youtube.com/watch?v=neAiLZcy8Qk" target="_blank">piano</a>, pasando por la sensación <a href="http://youtube.com/watch?v=ncW8YLXE98c" target="_blank">rítmica</a> del momento y <a href="http://youtube.com/watch?v=6X5sxjcXdxc" target="_blank">bailarines</a> a los que yo no podría imitar ni viviendo cuatro <a href="http://youtube.com/watch?v=U3ctjaSdN3k" target="_blank">vidas</a>. Porque si algo podemos encontrar allí son <a href="http://www.youtube.com/watch?v=LVQMvEb87Ys" target="_blank">habilidades</a> de todo tipo: <a href="http://youtube.com/watch?v=IMqxMlhXlVg" target="_blank">cantantes precoces</a>, <a href="http://youtube.com/watch?v=TSBIAGCulDw" target="_blank">grupos corales</a>, danzas de <a href="http://youtube.com/watch?v=1UTq_leq9R8" target="_blank">todo tipo</a>, etc. ¡Hasta nos pueden asombrar con una simple <a href="http://youtube.com/watch?v=LbEEXMIhZR0" target="_blank">silla</a>!<br/><br/>Los hay que incluso deben una buena parte de su éxito a Youtube, como los chicos de <a href="http://www.quevidamastriste.com" target="_blank">QueVidaMasTriste</a> (que han utilizado Youtube como plataforma de lanzamiento de su <a href="http://youtube.com/watch?v=dvyFvoeYNCU" target="_blank">serie</a>), algunos trabajadores de la <a href="http://youtube.com/watch?v=vuK748JO6Bk" target="_blank">animación</a> y otros que probablemente preferirían no haber sido <a href="http://youtube.com/watch?v=3lKLzGNUwU0" target="_blank">conocidos</a> nunca.<br/><br/>Y sobretodo encontramos <a href="http://youtube.com/watch?v=NecoBo0BhEk" target="_blank">frikis</a> (ese va a tu salud, Noa) de todas las clases: los míticos de <a href="http://youtube.com/watch?v=lARMZK2o2JY" target="_blank">StarWars</a>, los <a href="http://youtube.com/watch?v=OXkvrl_D5Hc" target="_blank">famosillos</a> y los nunca bien ponderados frikis de las <a href="http://youtube.com/watch?v=03vCVejaEd8" target="_blank">series infantiles</a>; porque si algo abunda en Youtube, son capturas <a href="http://www.youtube.com/watch?v=8QTAVQ-gr7k" target="_blank">televisivas</a> (algunas como esta anterior son complementables con un <a href="http://www.youtube.com/watch?v=cNV9FEKi9FQ" target="_blank">detallito</a>), casi todas de dibujos animados, unos más <a href="http://www.youtube.com/watch?v=GGL_yA1oe0E" target="_blank">modernos</a> que <a href="http://youtube.com/watch?v=q3Tl2oRIh98" target="_blank">otros</a>. Aunque también las hay bastante hilarantes de personajes casi <a href="http://www.tu.tv/videos/BuenafuenteTizianoferro" target="_blank">"reales"</a> (retirado de Youtube), y otras bastante más <a href="http://youtube.com/watch?v=IjbbfK87JWc" target="_blank">vergonzosas</a>, destacando las aportaciones de la <a href="http://youtube.com/watch?v=FOfiqW1bn48" target="_blank">Hora Chanante</a> (y sobre todos sus sketches el renombrado Testimonio de <a href="http://youtube.com/watch?v=-LVyOUbg1rs" target="_blank">Tim Burton</a>).<br/><br/>Abundan también los vídeos de <a href="http://www.youtube.com/watch?v=t0vfGtt_yqQ" target="_blank">cafradas</a> e incluso referencias a mi <a href="http://www.youtube.com/watch?v=30ivMT1BVl8" target="_blank">ciudad</a>, si bien preferiría que empleasen otros <a href="http://www.youtube.com/watch?v=0Y8TZv5a4wU" target="_blank">ejemplos</a>.<br/><br/>Algo que hay, y en gran abundancia son vídeos de novedades tecnológicas y, entre todos ellos, destacan los de robots: ya sea por <a href="http://youtube.com/watch?v=VyzVtTiax80" target="_blank">extraños</a>, <a href="http://youtube.com/watch?v=6aRhRNeSpUg" target="_blank">prácticos</a>, <a href="http://youtube.com/watch?v=jkft2qaKv_o" target="_blank">curiosos</a>, o simplemente <a href="http://youtube.com/watch?v=HSoVKUVOnfQ" target="_blank">falsos</a>.<br/><br/>Y si buscas con mucho cuidado en sus inconmensurables índices, a veces hasta te encuentras a alguna persona <a href="http://youtube.com/watch?v=pVn5gY9n-9M" target="_blank">conocida</a>.<br/><br/>Hasta aquí el capítulo de hoy, nasnoches.</p>]]></description><author><![CDATA[blogs@ya.com(BorjaRS)]]></author></item><item><title><![CDATA[Feliz no cumpleaños (y otras petisoperías)]]></title><link><![CDATA[http://blogs.ya.com/petisoperias/c_83.htm]]></link><description><![CDATA[<p align="justify">Dos años ya desde que <b>Petisoperías</b> fue inaugurado con <i>gran pompa y boato como no vi en Corte nuestra</i>; y en ese tiempo ha habido (como en su primer año de vida) momentos buenos, malos, mejores y peores, pero aquí sigue, al pie del cañón, cada día peor atendido, pero cada vez más querido por su blogmaster.<br/><br/>En alguna ocasión incluso he intentado lanzar alguna línea renovadora (con escaso éxito), pero eso no impide que siga disfrutando <i>un güevo</i> de decir las cosas tal y como me apetece decirlas. El balance anual queda del siguiente modo:<br/><ul><br/><li style="color: #404040"><b>Caderno de bitácora:</b> a descrición dunha das mellores tempadas de farra que vivín na vida, compartida xunta á leal compañía de Iván do Jopa (Drunken Master).</li><br/><li style="color: #404040"><b>El visir, la lira y el mendigo (Partes I y II):</b> sobre como un trabajo feo y hacer las cosas como los demás quieren que las hagas puede llegar a amargarte la vida.</li><br/><li style="color: #404040"><b>Frustración sexual:</b> contando lo triste que llegó a ser mi vida sexual y lo bien que llegué a conocer mi mano (entre otras cochinadas).</li><br/><li style="color: #404040"><b>Un nuevo punto de vista:</b> quién me iba a decir que esos <i>igoeputas</i> podían llegar a ser peores que los anteriores.</li><br/><li style="color: #404040"><b>Recursividad... terminal:</b> ahora he aprendido a vivir con lo que tengo (aunque sigo quejándome), gasto todo lo que gano, uso colonia cada vez que me apetece y pido pulpo cuando me viene en gana.</li><br/><li style="color: #404040"><b>Morriña:</b> cuando uno vive solo (pero solo de verdad), no sabe cuanto puedes llegar a apreciar, o detestar, la compañía humana. Yo por suerte he superado esto y estoy relativamente contento con mi situación en ese aspecto.</li><br/><li style="color: #404040"><b>Inventando la pólvora:</b> ahí se empezaba a vislumbrar, aunque todavía de manera lejana, lo que esa empresa me depararía en el futuro.</li><br/><li style="color: #404040"><b>Qué triste es aburrirse!:</b> y lo sigue siendo, hay que joderse y mucho.</li><br/><li style="color: #404040"><b>Mirando la tele:</b> y sigo feliz, consumiendo esa droga con relativa asiduidad y confiando en poder seguir haciéndolo tanto o más a menudo que ahora.</li><br/><li style="color: #404040"><b>Hai xeitos e xeitos:</b>  sí, pero sigo a crer que nunca se lle di á xente querida suficientes veces canto se lles aprecia.</li><br/><li style="color: #404040"><b>De copa en copa (y bebo porque me toca):</b> como echo de menos ese ritmo de vida audaz y etílico, pero el verano y el paso de las obligaciones harán de mi un ser libre de nuevo (en cuanto a farra se refiere).</li><br/><li style="color: #404040"><b>Sempre igual:</b> escribir de resaca ou completamente bébedo xa é unha tradición institucionalizada en <b>Petisoperías</b>, e espero que siga a se-lo.</li><br/><li style="color: #404040"><b>Quiero negarme:</b> una reflexión sobre nuestros deseos que todos deberíamos realizar de vez en cuando, aunque sea en una servilleta de bar y con un boli BIC. Simplemente hacerlo por el placer de hacerlo.</li><br/><li style="color: #404040"><b>El pernicioso vicio del placer:</b> Desde luego los hay gilipollas y que con la excusa de lo políticamente correcto aplican veladamente lo que hace 30 años se llama abiertamente <b>censura</b>.</li><br/><li style="color: #404040"><b>La cadera se conecta con la pierna:</b> aunque no os lo creáis no estaba ni borracho ni drogado cuando lo escribí (os lo juro por snoopy).</li><br/><li style="color: #404040"><b>Caos, resacas e burocracia:</b> nesa época o caos que había dentro de min non era senón unha sombra do que chegaría a ser apenas quince días despois.</li><br/><li style="color: #404040"><b>Sempre en Galiza:</b> este foi un artigo de amor-afecto cara unha terra (e tamén, porque non dicilo, cara á persoa que o inspirou), que tenta expresar nun espazo máis ben reducido o que este o noso país me fixo vivir.</li><br/><li style="color: #404040"><b>Loce o sol:</b> poucas veces ir ó paro pode sentar tan ben a unha persoa como me sentou a min nesa ocasión.</li><br/><li style="color: #404040"><b>Insomnio:</b> algo habitual en este organismo que la naturaleza me ha regalado (debía estar de saldo).</li><br/><li style="color: #404040"><b>Afondando nas lembranzas:</b> outro exercicio de introspección que vos recomendo encarecidamente (a min funzoame bastante ben).</li><br/><li style="color: #404040"><b>Novo choio, nova vida:</b> e ahí sigo, anque se o destino o quixer, despois do verán traballaría pra administración, mandando ó sector privado ó carallo dunha puta vez na vida.</li><br/><li style="color: #404040"><b>Barriga Mojada (HOW TO):</b> cada uno es cada uno y tiene sus <i>cadaunadas</i>.</li><br/><li style="color: #404040"><b>Memesoperías:</b> siguiendo una cita de un amigo, dejo mis reflexiones sobre mi mismo (viva el egocentrismo) para que os refociléis con ellas.</li><br/></ul>Y sigo tirando horas en esto como un idiota, ya más por obligación que por satisfacción, pero negándome en redondo a abandonar algo que tanto trabajo me ha dado y que tanto placer me ha reportado.<br/><br/>Hasta aquí los dos añitos, nastardes.</p>]]></description><author><![CDATA[blogs@ya.com(BorjaRS)]]></author></item><item><title><![CDATA[Memesoperías]]></title><link><![CDATA[http://blogs.ya.com/petisoperias/c_82.htm]]></link><description><![CDATA[<p align="justify">Algún cabrón anónimo (no diré que se apoda <a href="http://nozing.wordpress.com/" target="_blank">Nozing</a> y que es oriundo de Vigo), me ha citado para un Meme... y yo meme cago en todo, porque no tengo ganas de ningún tipo de ponerme a escribir ahora mismo, pero las tradiciones hay que respetarlas. Si todavía queda alguien que no sepa lo que es un <b>Meme</b>, que entre en el link anterior y le eche un ojillo a la explicación del <i>amigo olívico</i>, que es bastante clara y concisa.<br/><br/>No creáis que me está resultando nada fácil sacar seis temas de mi materia gris para componer el Meme, así que si a alguno le resulta flojo el artículo, pues que se joda, suficiente tengo con hacerlo casi obligado para que aún encima me vayan a venir con exigencias.<br/><br/><b>1. Mi manía para/con la impuntualidad.</b><br/>Al igual que Nozing, yo soy un maniático de la hora, hasta tal punto que no llego puntual a los sitios, siempre llego antes; pero a diferencia de mi estimado compañero, yo sólo disculpo las imprecisiones temporales en muy contadas ocasiones (considero las pérdidas de tiempo reiteradas como una falta de respeto).<br/><br/><b>2. Odio los ruidos estridentes.</b><br/>Odio que la gente hable en voz muy alta a mi lado (a no ser que esté de farra); y me molesta especialmente que la gente me grite en dos ocasiones muy concretas: cuando conduzco y, sobre todas las cosas de este Universo, cuando estoy durmiendo. Cualquier persona que me conozca sabe que soy muy bromista y que, por la misma regla, soporto bastante bien las coñas, pero creédme, NUNCA me despertéis de un grito. Hacedlo con un cubo de agua helada, a golpes, echándome bichos o dándole la vuelta al colchón conmigo encima, pero os prometo que si me quitáis del sueño utilizando jarabe de berrido, mi respuesta será todo menos graciosa.<br/><br/><b>3. Me encanta leer.</b><br/>Y, como consecuencia, me jode mucho no tener tiempo para hacerlo como en mis años de estudiante. Cada vez que veo el libro en la mesilla, sin tocar durante una semana, se me viene el alma al suelo. Luego hago el esfuerzo de tragar tantas páginas por noche como hacía antes, pero claro, uno necesita acostarse pronto si se levanta antes de que pongan las calles.<br/><br/><b>4. Me encanta hacer felices a los demás.</b><br/>Muchas veces en claro detrimento de mis necesidades y/o pretensiones, pero es algo que no puedo evitar. Si estás junto a mi siempre te llevarás la mejor chuleta, el mejor asiento, o serás invitad@ a una o más copas a lo largo de la noche. Eso se extiende también a mis parejas, no entiendo una manera más correcta de ser feliz en una relación que haciendo todo lo posible por hacer feliz a la otra persona, aunque tenga que hacer cosas que no me gusten.<br/><br/><b>5. Soy un agnóstico del Derecho a la Vida.</b><br/>Creo que hay gente que merece morir, pero estoy firmemente convencido de que la vida es un Derecho Humano Inalienable y que, como tal, ningún ser humano debería poder privar de ella a otro. Para mi el mayor mérito de mi planteamiento es haberme percatado de eso: de que, a pesar de todo, el asesinato en todas sus formas (incluida la pena capital) debería estar perseguido.<br/><br/><b>6. Loco por la Historia.</b><br/>La Historia me sobrepasa, sé que nunca podré, ni de lejos, ni en mil vidas, llegar a conocer ni la millonésima parte de todo lo ocurrido a la Humanidad en el último año, para más en toda su Historia; pero no puedo evitar intentar hacerlo de todos modos. Conocer el pasado es para mi, hoy más que nunca, conocer el presente.<br/><br/>Esas han sido mis reflexiones, compañer@s, espero que os gusten y que me digáis lo que opináis de ellas. Me gustaría citar a alguien a hacer lo mismo, tal y como dictan las costumbres, pero <a href="http://nozing.wordpress.com/" target="_blank">Nozing</a> se me ha adelantado marcando a todos mis conocidos que ejercen de blogmasters.<br/><br/>Hasta aquí el capítulo de hoy, nasnoches.</p>]]></description><author><![CDATA[blogs@ya.com(BorjaRS)]]></author></item><item><title><![CDATA[Barriga mojada (HOW TO)]]></title><link><![CDATA[http://blogs.ya.com/petisoperias/c_81.htm]]></link><description><![CDATA[<p align="justify">Este artículo ha sido escrito con el permiso del artífice de la expresión <b>Barriga Mojada</b> (en adelante <b>BM</b>), el Señor Rickiño. Con él esperamos resolver las dudas que tengáis sobre lo que es una <b>BM</b>, y cómo conseguirla.<br/><br/>Todos aquellos que alguna vez os hayáis entregado de una forma u otra a la práctica del <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Onanismo" target="_blank">onanismo</a> y no sufráis de <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Aspermia" target="_blank">aspermia</a>, sabréis que después del estornudo, toca sonarse. Puede parecer engorroso y coñazo, pero es gracias a esos amigüitos cabezudos y rabilargos que la mencionada actividad nos resulta tan placentera, de manera que no juzguéis a vuestro <i>producto interior bruto</i> por sus consecuencias finales, sino también por sus regalos iniciales.<br/><br/>En el proceso para obtener una <b>BM</b> hay que tener en cuenta diversos puntos, cada uno con sus propias reglas y directivas ineludibles si queremos realizar bien nuestro trabajo. Estos puntos son:<br/><br/><br/><b>POSICIÓN</b><br/>Si bien la <b>BM</b> puede ser conseguida estando sentado (habitualmente frente a una pantalla de ordenador), sólo se recomienda esta postura a los usuarios expertos, y recomendamos que, para una primera aproximación, se pruebe en <i>decubito supino</i> esto es, tumbado boca arriba con la espalda en un ángulo lo más aproximado posible a 180º en un plano estable. Si el tronco está más alto que las piernas, corremos el riesgo de desperdiciar nuestro resultado obteniendo variantes de menor calidad, como son la <b>Mano Mojada</b> o los <b>Huevos Mojados</b>. En caso de ser las piernas las que estén en un plano superior ya nos estaríamos situando en una variedad mucho más peligrosa y que, por lo general, no es del gusto de todos: la <b>Carita Mojada</b>.<br/><br/><br/><b>ROPA</b><br/>Cuanta menos mejor y, a poder ser siempre completamente desnudos, con la leve excepción de los calcetines, que aportan un toque de realismo (y calorcillo en invierno) a la escena. Subirse la camiseta hasta el cuello sólo servirá para mancharla, casi con toda probabilidad; y bajarse el pantalón simplemente conseguirá que nos clavemos la hebilla del cinturón en los testículos.<br/><br/><br/><b>HIGIENE</b><br/>Si bien todos conocemos numerosos útiles (papel, toallas, ropa interior, cortinas, etc.) que pueden ayudar a la limpieza de nuestro sable y alrededores después de jugar a cinco contra el calvo; desde aquí recomendamos el papel de cocina (aunque puede ser sustituido por papel higiénico -el nunca bien ponderado <i>kit del pajero</i>- o servilletas), por su consistencia y capacidad de absorción. Es <b>IMPORTANTE</b> tener en cuenta que la <b>BM</b> requiere no utilizar estos medios hasta haber terminado el proceso, con lo cual olvidaos de vuestra vieja estrategia de situaros un poco de papel en el abdomen a la espera de lo bonito.<br/><br/><br/><b>PREPARACIÓN</b><br/>Es de resaltar que para hacer una <b>BM</b> necesitas no haber realizado ningún otro experimento en un tiempo, ya que, cuando tus reservas no están al máximo, corres el riesgo de sufrir un "efecto géiser" en el clímax, y redecorar la estancia al gotelé. Lo ideal es esperar al menos 24 horas, si bien el cuerpo humano no es una máquina y la capacidad de recuperación de cada uno varía en función de numerosos factores.<br/><br/><br/><b>EFECTOS SECUNDARIOS</b><br/>Si bien existe todavía gran controversia en la comunidad científica, en Petisoperías contamos con la colaboración del ya mencionado Señor Rickiño, experto mundial en materia de <b>BMs</b>, y gracias a él, sabemos que la práctica de esta actividad puede llevar a la larga al <a href="http://bertcomic.blogspot.com/2007_03_01_archive.html" target="_blank">Efecto Chewacca</a>. Por otro lado, no todos los efectos son adversos, y hay quien sostiene que la <i>masa crítica</i> aporta suavidad e hidratación a la piel (cada loco con su tema).<br/><br/><br/><b>CONTRAINDICACIONES</b><br/>La práctica de la <b>BM</b> bajo los efectos del alcohol puede producir somnolencia una vez llegados al punto final, lo que de manera común, concluye en digievolución de la <b>BM</b>, que al día siguiente se convierte en <b>Barriga Escarchada</b>. Esto puede ser incluso dramático si coincide con el <b>Chupito Ombliguero</b>. Desde Petisoperías recomendamos no realizar esta actividad con una intoxicación etílica mayor a 0,5 g/l, por motivos de salud mental.<br/><br/><br/>Si sigues todas estas indicaciones, podrás conseguir en tu propia casa y sin excesivo esfuerzo, tu propia <b>BM</b>, para fardar delante de tus coleguillas.<br/><br/>Hasta aquí el HOWTO de hoy, nastardes</p>]]></description><author><![CDATA[blogs@ya.com(BorjaRS)]]></author></item><item><title><![CDATA[Novo choio, nova vida (e outras petisoperías)]]></title><link><![CDATA[http://blogs.ya.com/petisoperias/c_79.htm]]></link><description><![CDATA[<p align="justify">Hoxe comecei a traballar de novo, outra vez na Coruña, outra vez nunha renomeada "galera" do mundo da informática, pero coa inestimábel compaña de Jackie (e un par máis de coñecidas). Coma tódolos primeiros días de traballo foi unha extraña mistura de sensacións: desafogo por xa non estaren no paro, afogo por non comprender nada, odio cara uns superiores que xa demostran ser idiotas de partida e ledicia porque parece que me vou atopar con boa xente en xeral.<br/><br/>Puxéronme a estudar "formularios PDF" (cosa que eu na puta vida vera), pero que finalmente non é senón outro xeito máis de facer informes, coma pode ser <a href="http://www.businessobjects.com/" target="_blank">Crystal Reports</a>, pero ideado por Adobe. En principio seica vou tirar un par de semaniñas con iso pra me meter despois de xeito definitivo nun proxecto J2EE, pero todo está un pouco no aire, así que non sei onde podo rematar. O único que sí que pido é que polo menos me dean unha mesa e unha silla de verdade, porque só traballei un día e xa me doe o lombo cousa fina.<br/><br/>Por sorte, coma mañá é festivo na Coruña, puidenme vir pra Ferrol (eu iría a outro sitio máis o sur, pero o que busco moveuse un chisco máis lonxe) e así polo menos desfruto doutro día libre e, o que é máis importante, pagado. Mañá volta a erguerse tarde e raña-la piroliña coma veño facendo o último mes e medio.<br/><br/>Bueno xente, despídese <i>noticias breves, Míster Quitanieves</i>, que só vos quería informar das novas a aqueles cos que fai tempo que non me comunico.<br/><br/>Até eiquí o capítulo de hoxe, astardes.</p>]]></description><author><![CDATA[blogs@ya.com(BorjaRS)]]></author></item><item><title><![CDATA[Afondando nas lembranzas (e outras petisoperías)]]></title><link><![CDATA[http://blogs.ya.com/petisoperias/c_78.htm]]></link><description><![CDATA[<p align="justify">Cavilando sobre o tema do insomnio do artigo anterior dinme de conta que pasei por alto un método que emprego de xeito relativamente habitual pra caer nos brazos de <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Morfeo" target="_blank">Morfeo</a>. Hai quen conta ovellas, números (isto tamén o teño feito) ou repasa todo o que fixo no día e o que ten que facer ó día seguinte. Eu, cando non dou afastado os nervos e non dou quitado outras cousas da cabeza, repaso lembranzas de cando pequeno (e non tan pequeno). É por esa razón que decidín de vos citar algunhas das mellores, non por interesantes, senón polo que pra min significan.<br/><br/>Lémbrome de iren andando prá escola co meu irmán, sempre pola Rúa do Sol na que tamén vivo, típica calzada de cemento con beirarrúas de granito tan habitual no centro de Ferrol, e xogar a que non se podían pisa-las pedras que ocupaban todo o ancho da beirarrúa. Aínda hai veces que o fago cando estou a camiñar pola rúa, deixando a máis dun peón descomposto (igual pensan que son un colgado coma o Jack Nicholson en <a href="http://www.zinema.com/pelicula/1998/mejorimp.htm" target="_blank">Mejor Imposible</a>).<br/><br/>Outra semellante, tanto polos participantes coma polo escenario, era cando o meu irmán Lucas inventaba historias e mas contaba de camiño á escola. Lembro de xeito singular unha dun náufrago espacial que ficaba perdido nun mundo hostil coa sola axuda dunha motocicleta (os argumentos non eran importantes tendo en conta ó doadamente impresionábel que eu era).<br/><br/>Lémbrome do cartel de "Se Vende" na xanela da casa de Viveiro, os últimos meses que alí vivimos e da tristura que me provocaba só miralo. Quen me ía dicir que tan ben me sentarían eses cambios e que boa vida rematou por me depara-la mudanza.<br/><br/>Unha das miñas máis prontas lembranzas, de cando non tiña idade pra ir á escola (eu non fun á gardeiría), era estar con Geni, a moza que me coidaba cando cativiño, coa tele prendida en <a href="http://www.filmaffinity.com/es/film861730.html" target="_blank">Falcon Crest</a> namentres ela limpaba a casa e miraba por min.<br/><br/>Lémbrome de coma, na escola de Viveiro con catro anos, fixeramos uns agasallos pró día da Nai (eran algo así coma unhas mariposas feitas con papel celofán) e coma, téndoas todas amoreadas nunha mesa da clase, nos mandaron recolle-las ó final do día e eu, por erro, collín a da miña compañeira Clara por seren idénticas, e de coma tiven que volver co agasallo o luns pra intercambialo.<br/><br/>Vivindo xa en Narón, teño unha doce lembranza da emisión en estreno do primeiro capítulo de <a href="http://omonstrodaria.blogspot.com/2006/12/as-bolas-mxicas-coincido-con-moitos.html" target="_blank">"As bolas máxicas"</a> e coma, dende entón, son un incondicional de Songoku, coma unha ducia de xeracións de moz@s galeg@s.<br/><br/>Hai centos, senón miles de lembranzas que me axudan a durmir, ou polo menos me aledan a noite, cando me poño a elo e isto só é unha pequena mostra. Seguro que vós tamén tedes lotes delas pra repasar, recoméndovos que o fagades coma exercício cando non poidades durmir. Eu vounas relembrando a ritmo de unhas cantas por ano e por orde, até chegar ó intre actual, xeralmente fico frito moito antes de chegar ós dezaoito anos.<br/><br/>Até eiquí o capítulo de hoxe, osdías.</p>]]></description><author><![CDATA[blogs@ya.com(BorjaRS)]]></author></item><item><title><![CDATA[Insomnio y otras petisoperías]]></title><link><![CDATA[http://blogs.ya.com/petisoperias/c_77.htm]]></link><description><![CDATA[<p align="justify">Sí vale, ya sé que hoy ya ha caído sesión de blog, pero es que ha tocado <a href="http://www.donramirito.com/elementosinternos/wallpapers/insomnio1024x768.jpg" target="_blank">insomnio</a> (nada relacionado con mi baja laboral, no os preocupéis) y después de tragarme medio libro y dos películas que ya había visto (<a href="http://www.postershop-espana.com/Tombstone/Tombstone-Tombstone-Kurt-Russell-Val-Kilmer-9944606.html" target="_blank">Tombstone</a> y <a href="http://www.tiramillas.net/cine/rockstar/rock.html" target="_blank">Rockstar</a>), y negarme en rotundo a estudiar cual lombriz de biblioteca a horas intempestivas; me he decidido a escribir sobre este curioso fenómeno que me ataca desde que tengo uso de razón una vez cada dos o tres meses, aproximadamente.<br/><br/>Mi insomnio no es de ese encuadrable en una rara enfermedad psicoafectiva o fisiológica que padecen algunas personas, y que les hace tirarse una noche entera dando vueltas en la cama con un sueño de cojones como simple paso previo a un día horrible y unas ojeras dignas del Zorro. Yo simplemente hace mucho que advertí que hay noches en que, nada más apoyo la oreja en la almohada, mi cerebro toma consciencia de que no va a conciliar el sueño porque, simple y llanamente, no lo necesita. Eso es lo que me ocurre ahora, que mi cuerpo tiene ganas de farra y no hay manera de convencerlo de que lo que no puede ser no puede ser y además es imposible. Es como cuando alguien encuentra esas sospechosas manchas de producto interior bruto en tus sábanas. Puedes explicar una y mil veces que se deben a la orgía que mantuviste la noche anterior con aquellas dos gemelas suecas (y puede que incluso sea verdad), pero a tu contertulio sólo le vendrá una palabra a la mente: <b>paja</b>, bueno esa y quizás también <b>guarro</b>.<br/><br/>Como os comentaba me he leído medio libro, concretamente uno de mis tesoros de juventud sobre la Mitología Griega (tengo que repasar historias para un fin mucho más noble y tierno), me he revisionado dos filmes que me habían gustado bastante en su momento (y de los que guardaba mejor impresión, quizás), he vuelto a cenar, he picado entre horas y más horas, y finalmente he subido a mirar las ofertas de trabajo en <a href="http://www.infojobs.net" target="_blank">Infojobs</a> y a decidirme a publicar otro artículo.<br/><br/>Desde el punto de vista del rendimiento casi podría considerarse que mi insomnio es algo bueno. Estas noches me sirven para acabar tareas pendientes y adelantar trabajo, y lo mejor de todo es que, cuando se hace de día no suelo estar mucho más cansado que en la jornada anterior. ¡Quién sabe! Puede que mi organismo se ajuste de manera diferente o que, visto de otro modo, mi reloj biológico sea a los relojes biológicos lo que el Casio del mercadillo a los Festina de importación.<br/><br/>En general, y durante casi toda mi vida, he dedicado estas hermosas noches de incomparecencia de Morfeo a la literatura, desde el punto de vista del consumo, claro, no de la producción. Normalmente me sirven para devorarme un libro de trescientas páginas de un tirón, lo que siempre ayuda bastante a conservar la línea argumental fresca.<br/><br/>Hoy incluso he estado tentado de salir, coger el coche e ir hasta el <a href="http://www.atodofilispin.com/malata.php" target="_blank">paseo marítimo</a> a echar unas carreras (con las piernas obviamente), pero luego se me encendió la bombilla y pensé que tampoco está muy bien eso de que mis padres se levanten un día de semana y encuentren que su hijo (que a fin de cuentas sigue de baja por síntomas de depresión) ha desaparecido de casa. Yo no sé que pensaríais vosotros, pero desde luego yo sí que lo sé. Por esa y otras razones menos poéticas, me he quedado en casa y me he puesto a escribir otro artículo, cosa inaudita, con una diferencia de menos de siete horas respecto al anterior.<br/><br/>Hasta aquí el capítulo de hoy, nasnoches.</p>]]></description><author><![CDATA[blogs@ya.com(BorjaRS)]]></author></item></channel></rss>
