Piedras filosofales.....
A veces los conflictos personales te hacen mejorar como persona. Y, como dijo en su día alguna cabeza pensante maldita, “lo que no te mata te hace más fuerte” (aunque para mí, siempre ha sido: lo que no mata, engorda….).
Pues eso, que a mi, tener algún problemilla con alguna piedra que me encontrado en el camino me ha ido de coña para muchísimas cosas. Bueno, ahora, tengo que decir que las próximas piedras que me encuentre en el camino sufrirán lo suyo pues ahora mismo me siento más fuerte que nunca por no estar muerta.
Y como no quiero ser desagradecida….. pues quiero agradecer a aquellas piedras que me he encontrado por el camino (y que desgraciadamente no son demasiado filosofales) varias cosas:
-> Gracias porque una vez superadas me siento mucho más fuerte.
-> Os agradezco que me hayáis dado la oportunidad de ver lo que realmente importa, y quién realmente importa.
-> Gracias por hacerme ver que no es oro todo lo que reluce.
-> Gracias a vosotras ahora me siento mucho más cerca de gente que estaba demasiado lejos de mí.
-> Gracias a vosotras ahora me conozco un poquito más y, a pesar de mis defectos, me siento feliz de ser como soy.
-> Gracias porque ahora veo que quien me quiere me lo hará saber, sin importar ni la distancia, ni las circunstancias, ni el tiempo que nos separen.
-> Gracias por hacerme ver que una amistad sin sinceridad, afecto y respeto no es una amistad, sino puro egoísmo.
-> Gracias por hacerme ver las cosas con más claridad que nunca.
-> Os agradezco que me hayáis demostrado que la trayectoria de una piedra al lanzarla siempre será la misma. Por suerte en el mundo no sólo hay piedras y por suerte no todo está tan determinado como la trayectoria de una piedra al lanzarla....
-> Gracias por dejarme comparar vuestra frialdad con el calor y bienestar que me aportan otros cuerpos.
-> Gracias por hacerme pensar que no debo tropezar dos veces con la misma piedra.
A vosotras piedras, os dedico estas líneas nada filosofales, pero con mucho sentido para una servidora.
Pues eso, que a mi, tener algún problemilla con alguna piedra que me encontrado en el camino me ha ido de coña para muchísimas cosas. Bueno, ahora, tengo que decir que las próximas piedras que me encuentre en el camino sufrirán lo suyo pues ahora mismo me siento más fuerte que nunca por no estar muerta.
Y como no quiero ser desagradecida….. pues quiero agradecer a aquellas piedras que me he encontrado por el camino (y que desgraciadamente no son demasiado filosofales) varias cosas:
-> Gracias porque una vez superadas me siento mucho más fuerte.
-> Os agradezco que me hayáis dado la oportunidad de ver lo que realmente importa, y quién realmente importa.
-> Gracias por hacerme ver que no es oro todo lo que reluce.
-> Gracias a vosotras ahora me siento mucho más cerca de gente que estaba demasiado lejos de mí.
-> Gracias a vosotras ahora me conozco un poquito más y, a pesar de mis defectos, me siento feliz de ser como soy.
-> Gracias porque ahora veo que quien me quiere me lo hará saber, sin importar ni la distancia, ni las circunstancias, ni el tiempo que nos separen.
-> Gracias por hacerme ver que una amistad sin sinceridad, afecto y respeto no es una amistad, sino puro egoísmo.
-> Gracias por hacerme ver las cosas con más claridad que nunca.
-> Os agradezco que me hayáis demostrado que la trayectoria de una piedra al lanzarla siempre será la misma. Por suerte en el mundo no sólo hay piedras y por suerte no todo está tan determinado como la trayectoria de una piedra al lanzarla....
-> Gracias por dejarme comparar vuestra frialdad con el calor y bienestar que me aportan otros cuerpos.
-> Gracias por hacerme pensar que no debo tropezar dos veces con la misma piedra.
A vosotras piedras, os dedico estas líneas nada filosofales, pero con mucho sentido para una servidora.
Comentario:
Aquesta pedra és una entre tantes... T'enrecordes de les nostres converses de noies en un bar o en una disco?? O quan sortim amb tant de tio bueno que sempre es pregunten què fan dues noies anant al lavabo?? Doncs si. Només les noies saben de què parlen i els nois l'únic que poden fer és preguntar-se de què parlem! Però tu si que ho saps, oi? ;-)
Comentario:
I qui és la pedra aquesta que t'ha fet pensar tant??





