Lemon Tree
Últimamente respiro un aire completamente nuevo, nada de aquel sentimiento de culpabilidad, o de aquel suspiro reciclado, reutilizado, trasnochado… Tengo ganas de ir de vacaciones, y no pensar en nada, tan solo ir paso a paso rompiendo con la rutina. No tengo ganas de volver a ver a nadie que forme parte de un pasado, mal que me pese. No tengo por que condenar mi libertad si elijo una vida sin amor, al contrario.
Mientras tanto intento divertirme, pero de poco sirve, ya que me convierto en juguete cuando lo que yo quiero es jugar, no ser jugada. Cómo me gustaría saber el final de todo esto que estoy tramando a “escondidas”, es tan fácil verlo en una película, en una serie, en una historia… ya te dan el bonito desenlace, eres director de algo que no te repercute, sin embargo con el tiempo te das cuenta de la realidad es complicada, a más no poder. Lo peor es que no son los demás los que aparecen con problemas, eres tú quien los buscas y los solucionas si no ves otra salida menos ¿dolorosa?.
Con todo esto quiero decir, que no sé nada de Sergio, y pienso en él, pero no pienso como me gustaría pensar… sé por qué no me llama, por que yo no le llamo a él, y él es sensible pero orgulloso, y cuando vuelva a verle no sé qué pasará, no sé como reaccionará, 6 meses no son una vida, de hecho en un mes ha desaparecido de mi vida. No sé si piensa en mí, o me da por perdida como yo le doy a él. ¿Me debo sentir culpable? ¿O tan solo me entiendo a mi misma y prefiero hacer lo mejor para ambos?
No estoy escondida de mis sentimientos, de hecho soy una bocazas y con un poco de alcohol en vena he tirado mi dignidad por la borda.
Mientras tanto intento divertirme, pero de poco sirve, ya que me convierto en juguete cuando lo que yo quiero es jugar, no ser jugada. Cómo me gustaría saber el final de todo esto que estoy tramando a “escondidas”, es tan fácil verlo en una película, en una serie, en una historia… ya te dan el bonito desenlace, eres director de algo que no te repercute, sin embargo con el tiempo te das cuenta de la realidad es complicada, a más no poder. Lo peor es que no son los demás los que aparecen con problemas, eres tú quien los buscas y los solucionas si no ves otra salida menos ¿dolorosa?.
Con todo esto quiero decir, que no sé nada de Sergio, y pienso en él, pero no pienso como me gustaría pensar… sé por qué no me llama, por que yo no le llamo a él, y él es sensible pero orgulloso, y cuando vuelva a verle no sé qué pasará, no sé como reaccionará, 6 meses no son una vida, de hecho en un mes ha desaparecido de mi vida. No sé si piensa en mí, o me da por perdida como yo le doy a él. ¿Me debo sentir culpable? ¿O tan solo me entiendo a mi misma y prefiero hacer lo mejor para ambos?
No estoy escondida de mis sentimientos, de hecho soy una bocazas y con un poco de alcohol en vena he tirado mi dignidad por la borda.
Etiquetas: escondida
Comentario:
A veces es mejor no forzar las situaciones...
Y si tiene que ser será...
Un beso
Y si tiene que ser será...
Un beso
Comentario:
Ja saps que el més important és que ELS DOS estigueu bé. Heu viscut una bonica història d'amor que ens ha fet emocionar fins i tot als qui no la viviem... tu ho vas dir al rol, "cuando no hay, no hay", i si tu creus que has de posar fi a això, fes-ho, i sense culpes, perquè és una decisió que prens amb el cor, ho se, se que l'únic que vols és canviar les coses A MILLOR.
Petonets Elena, i fes el que creguis que has de fer.
Petonets Elena, i fes el que creguis que has de fer.