Atopei este por casualidade visitando o blog de Aura que por certo encántame. Espero que vos guste

Onte contáronme na festa do lacón, historias da terceira idade, mellor dito poderíanselle chamar historias para non durmir. Parece ser que os nosos maiores, como di a miña nai, cando van de excursión desas dos xubilados, dedícanse a probar os medicamentos dos outros, toma esta que a min vaime moi ben para a cabeza, e toma ti estoutra que a min funcióname de marabilla para a reuma, e así se pasan os días coma se fosen unha botica ambulante, que se fosen novas diriamos que estaban trapicheando ou algo peor, drogados perdidos. Unha persoa destas tomou a pastilla que tiña ela para durmir e a que lle deu a veciña de habitación que sabe Dios para que era, e sentóulle tan ben que case non se esperta, despois cando foi ao seu médico de cabeceira a pedir a pastillita que conseguira nas vacacións, e o médico, pobre del negáballas que esas non eran boas para o que ela padecía, a boa muller indignada díxolle: Vostede receitamas que eu xa fai moitas anos que son clienta da seguridade social!

Acabo de recordar un episodio de "Escenas de matrimonio" no que Roberto estaba vendo na tele un partido de fútbol e vén Marina a darlle a lata, ela molesta e molesta ata que el opta por apagar o vídeo e deixar o partido para outro día, pois era unha gravación dunha final de facía xa tempo e que el vía de cando en vez. Como ese programa esaxera un pouco as cuestións de matrimonio, pensei que iso ningún home o facía, o de ver un partido xa pasado, e chego a casa dos meus pais e encontro a un xoven todo contento vendo a repetición do partido de tenis do outro día entre Nadal e Federer, pregúntolle por que o quere volver ver se xa o veu o día que se emitiu e dime que como estaba nun restaurante veuno pero non o escoitou, e que este partido facía historia, así que xa nos ves aos dous vendo e escoitando a repetición. Ao final como no día anterior, gañou Rafa Nadal!!!

Contaron agora mesmo na radio o que dicían que era o mellor chiste do mundo, pois realizaron unha enquisa, eu non sei realmente se é ou non o mellor, pero volo conto. "Ían dous cazadores paseando polo monte cando cae un dos dous ao chan, o acompañante rápidamente chama a urxencias e dilles: O meu amigo está morto no chan que debo facer? ao que en urxencias contéstanlle, primeiro de todo ten que ver se realmente está morto, óese un silencio, e un disparo e ao segundo seguinte vólvelle a dicir, agora xa está morto, que debo facer?"

Acabo de rirme un pouco hoxe á hora de comer cando a miña nai contóume unha conversación que tivo recentemente coa neta pequena, Claudia. Era referente á vellez, de quen ten que coidar aos nosos maiores, ou polo menos de quen queremos que nos coiden. A neta contóulle á súa avoa, que tiña unha bisavoa e que a coida a avoa de Merza, tamén lle dixo que ela coidaría ao seu papá, e despois acabando a conversación dille: Avoa, cando eu sexa maior, moi maior, quero que me coides ti!

Hoxe a miña nai recordóume o que lle sucedeu fai xa varios anos, en relación de pensar que os nenos cando cres que non atenden, e non se decatan, dáste conta máis tarde que si están atendendo, e estanse decatando de todo.
Un bo día estaban na casa os meus pais cun neto que por aqueles tempos non tería máis de cinco anos, non se sabe moi ben por que, os meus pais tiñan distintos pareceres por unha mesma cousa, e o meu pai dixo: "Marcho", ao que a miña nai respondeulle a tan socorrida frase: Vaite e non volvas" por suposto sen darse conta que o neto pequeno estaba escoitando, e el á súa vez estaba pintando sen dar sinais de atender. Pasaron unhas cantas horas e o meu pai volveu para cear, xa nin se acordaban ningún dos dous daquela bobada, pero ao velo entrar o neto exclamou: "Avoa, volveu!!"

Estou totalmente convencida que os grandes descubrimentos producíronse dunha forma totalmente casual, chorra, chiripa, descoido, equivocación ou chámalle X, pero que a persoa que o fixo non sabía realmente o que nese momento descubría, iso si, tiña que ser o suficiente intelixente como para darse conta que algo distinto pasaba e era grazas a ese erro humano.
De aí debe vir tamén o dito: "Non vaias polo camiño marcado" que sabes exactamente onde che leva, e no non marcado descobres algo, iso si non sabes se será bo ou malo.
A min polo menos é o que sempre me pasa, fago as cousas como sempre e nada, e un día confúndome ou por erro dou a unha tecla que nunca antes dei e aí está, atopo cousas que pensei que non había, sempre así por erro, hoxe ao cabo duns anos co mesmo programa, fóiseme o dedo enriba dunha función do programa e elimineino, foi todo tan rápido que non sei exactamente que fixen pero desapareceu, deime conta pero non sabía como o fixera e peor aínda como o tiña que volver pór no seu sitio,entón empecei a rebuscar por aquí, por alá, e volvino a pór dándome conta con isto que estas funcións pódense eliminar, ou simplemente cambiar a noso antollo, e o mellor aínda, que descubrín como facelo, a todo isto dicir que de algo me tiñan que servir as clases de informática.