Smile
A veces tengo la sensación que transmito tristeza con mis palabras o que doy una percepción de mi vida muy triste,pero realmente no es así.
Casi siempre q escribo,lo hago quejándome de algo o llorando,no sé. Pero mi vida es mucho más que simples lloros,simplemente tengo momentos de bajón,como los puede tener cualquiera,el problema es que yo siempre me he aferrado más a estos momentos que a aquellos q me alegran y me hacen sentir bien.
Y veo injusto centrarme más en aquellas personas o actos que me duelen,q no en los que me hacen reir y hacen q dé gracias por estar aquí. y me he hastado de eso,y a partir de ahora tan sólo voy a fijarme en lo bueno que hay en mi vida,en las alegrías que me encuentro. Porque lo malo,le preste atenció o no,estará ahi i se irá cuando se tenga q ir...así que no vale la pena restregarme en lo que me duele. Voy a empezar a reirme de la vida,pues hasta ahora lo estaba haciendo ella de mi. Ahora es mi turno.
Así que hoy voy a hablar de las personas que me hacen sentir especial o que simplemente me alegran el día y que,por ese motivo,tienen un rinconcito en mi corazón.
De esta manera doy las gracias a A por hacerme reir tanto en clase y subirme la moral con sus comentarios y preocuparse por q no me quede en casa y salga a divertirme :).
A N por muchísimas cosas,sobretodo por hacerme creer en mí misma y por estar pendiente de mi y decirme todo lo que me dice,q no es poco.
A S por escucharme y estar ahi siempre,siempre. A ella le tengo que dar las gracias por ayudarme a levantarme,por evitar caerme,simplemente por ser ella y segui a mi lado y reir cuando rio y llorar cuando lloro. Y por quererme como me quiere :)
A la otra persona cuyo nombre empieza por S :),por hacerme ver las cosas de otra manera,por aguantar mis rollos y hacerme reir y abrir los ojos.
A E por preocuparse tanto por mi y por mis estudios,jaja...por no ser una falsa y estar ahi cuando lo he necesitado. Por darme ánimos siempre y por sacarme de casa y porq nunca olvidaré esa frase de "quiero seguir a tu lado para que sigas dándome lecciones de vida".
A L por tantos años de amistad y risas y por hacerme ameno el viaje a clase :). Porque cada vez te admiro y te quiero más y porque nos vayamos las dos a Barcelona a estudiar.
A la otra E por sus comentarios y hacer que las clases dejen de ser aburridas y por esas charlas tan profundas,porque soy tu "piojet" y tú mi "ignorante de la vida" :)
A LA por su compañía,sobretodo esos viernes y sábados que nos hemos quedado solas y nos lo hemos pasado tan bien,porque sabes cuando hacerme preguntas y cuando no.
A I por sus muestras de cariño constantes,y aunq muchas veces no se las devuelva,sabe que la quiero y siempre está ahí y por estar juntas 18 años.
A T,mi novio,por soportarme y hacerme reir (aunq a veces me hace lo cntrario :p),por estar ahi e intentar comprender esta cabecita loca. Y por quererme.
A JA no sé porq,pero le tengo q dar las gracias.
Y,como no, a Joan,Trasgu,Korscha,Haushinka,A-13,Bud-white,Pia,Kaloni,Ocapi,Sanator,
Agustín,Gwen,Netesfera,Ventolín...por sus comentarios y por arrancarme más de una sonrisa :)
Espero no haberme dejado nadie,si lo he hecho lo siento...mi cabeza se va :).
Sí,post largo pero necesitaba escribirlo...Hay tantas personas que me ayudan...y nunca lo digo.
Si al fin y alc abo me quejo porq soy una joven que aún no sabe nada...
Escuchando... "Not coming home" de Maroon 5
Leyendo..."El arte de amar" de Erich Fromm
Releyendo..."La sombra del viento" de Carlos Ruiz Zafón
Casi siempre q escribo,lo hago quejándome de algo o llorando,no sé. Pero mi vida es mucho más que simples lloros,simplemente tengo momentos de bajón,como los puede tener cualquiera,el problema es que yo siempre me he aferrado más a estos momentos que a aquellos q me alegran y me hacen sentir bien.
Y veo injusto centrarme más en aquellas personas o actos que me duelen,q no en los que me hacen reir y hacen q dé gracias por estar aquí. y me he hastado de eso,y a partir de ahora tan sólo voy a fijarme en lo bueno que hay en mi vida,en las alegrías que me encuentro. Porque lo malo,le preste atenció o no,estará ahi i se irá cuando se tenga q ir...así que no vale la pena restregarme en lo que me duele. Voy a empezar a reirme de la vida,pues hasta ahora lo estaba haciendo ella de mi. Ahora es mi turno.
Así que hoy voy a hablar de las personas que me hacen sentir especial o que simplemente me alegran el día y que,por ese motivo,tienen un rinconcito en mi corazón.
De esta manera doy las gracias a A por hacerme reir tanto en clase y subirme la moral con sus comentarios y preocuparse por q no me quede en casa y salga a divertirme :).
A N por muchísimas cosas,sobretodo por hacerme creer en mí misma y por estar pendiente de mi y decirme todo lo que me dice,q no es poco.
A S por escucharme y estar ahi siempre,siempre. A ella le tengo que dar las gracias por ayudarme a levantarme,por evitar caerme,simplemente por ser ella y segui a mi lado y reir cuando rio y llorar cuando lloro. Y por quererme como me quiere :)
A la otra persona cuyo nombre empieza por S :),por hacerme ver las cosas de otra manera,por aguantar mis rollos y hacerme reir y abrir los ojos.
A E por preocuparse tanto por mi y por mis estudios,jaja...por no ser una falsa y estar ahi cuando lo he necesitado. Por darme ánimos siempre y por sacarme de casa y porq nunca olvidaré esa frase de "quiero seguir a tu lado para que sigas dándome lecciones de vida".
A L por tantos años de amistad y risas y por hacerme ameno el viaje a clase :). Porque cada vez te admiro y te quiero más y porque nos vayamos las dos a Barcelona a estudiar.
A la otra E por sus comentarios y hacer que las clases dejen de ser aburridas y por esas charlas tan profundas,porque soy tu "piojet" y tú mi "ignorante de la vida" :)
A LA por su compañía,sobretodo esos viernes y sábados que nos hemos quedado solas y nos lo hemos pasado tan bien,porque sabes cuando hacerme preguntas y cuando no.
A I por sus muestras de cariño constantes,y aunq muchas veces no se las devuelva,sabe que la quiero y siempre está ahí y por estar juntas 18 años.
A T,mi novio,por soportarme y hacerme reir (aunq a veces me hace lo cntrario :p),por estar ahi e intentar comprender esta cabecita loca. Y por quererme.
A JA no sé porq,pero le tengo q dar las gracias.
Y,como no, a Joan,Trasgu,Korscha,Haushinka,A-13,Bud-white,Pia,Kaloni,Ocapi,Sanator,
Agustín,Gwen,Netesfera,Ventolín...por sus comentarios y por arrancarme más de una sonrisa :)
Espero no haberme dejado nadie,si lo he hecho lo siento...mi cabeza se va :).
Sí,post largo pero necesitaba escribirlo...Hay tantas personas que me ayudan...y nunca lo digo.
Si al fin y alc abo me quejo porq soy una joven que aún no sabe nada...
Escuchando... "Not coming home" de Maroon 5
Leyendo..."El arte de amar" de Erich Fromm
Releyendo..."La sombra del viento" de Carlos Ruiz Zafón
...de " El arte de amar"
"Quien no conoce nada,no ama nada. Quien noo puede hacer nada,no comprende nada. Quien nada comprendre,nada vale...Cuanto mayor es el conocimiento inherente a una cosa,más grande es el amor...Quien cree que todas las frutas madurarn al mismo tiempo que las frutillas nada sabe acerca de las uvas"
Escuchando... "El ojo que me mira" de Fito y Fitipaldis.
Leyendo... "El arte de amar" de Erich Fromm y Releyendo... "La sombra del viento" de Carlos Ruiz Zafón.
Escuchando... "El ojo que me mira" de Fito y Fitipaldis.
Leyendo... "El arte de amar" de Erich Fromm y Releyendo... "La sombra del viento" de Carlos Ruiz Zafón.
Lo que pasó
Perdón por tardar en escribir,pero he estado muy liada estos dias (y más que lo estaré)...pero weno,dije q contaría lo q me pasó y lo contaré.
Realmente no sé si "debería" contarlo o no,pero weno...ya se ha enterado medio pueblo y además me tranquiliza.
La historia es un poco larga pero resumiré todo lo que pueda,ok?
Sábado.4.30 de la madrugada,yo estaba ya durmiendo...mi padre,alterado,despierta a mi hermana y le dice que alguien acaba de llamar por tléfono diciendo que han violado a mi otra hermana...nos quedamos de piedra,no sabíamos si era verdad o no...nos levantamos enseguida...yo estaba temblando y mi hermana y mi madre no sé ni cómo estaban...vuelven a llamar al móbil de mi padre desde el móbil de mi hermana!! Y dicen q la han violado y que la han tirado a un rio...muy fuerte para escucharlo...weno,se puso mi hermana al tléfono toda nerviosa y empezó a decirles de todo,ya os podéis imaginar...Dijeron en la discoteca donde,en teoría,la violaron...me hermana y mi padre no se lo pensaron y fueron hacía allí. Mientras,intentamos hacerse con algunas amigas de mi hermana,pero nada...o tenían el móbil apagado o no loo cogían y encima los cabrones seguian llamándonos y dicieéndonos de todo...barbaridades...
Al final,conseguimos contactar con una amiga q a través de otro amigo nos hace posible hablar cn mi hermana...resulta q le habían robado el bolso y el móbil y todo...se trataba de una "broma"...se viene hacia casa,llega a las 6.30,hasta q llega nosotros super nerviosos...fatal. Viene y se pone a llorar y mi madre también...le habían robado el bolso,pero se lo habian devuelto,tan sólo le cogieron las llaves de casa y el móbil...bastante raro,la verdad...pero weno...
Más o menos esta es la historia,he abreviado bastante...pues stos dias me ha preguntado mucha gente qué pasó y ya no tengo energía para contarlo más detalladamente...espero q me perdonéis...
La verdad,nos lo pasamos muy mal y aún no tenemos ni idea de quién fue,pero fueron unos cabrones...eso sí lo sé.
Realmente no sé si "debería" contarlo o no,pero weno...ya se ha enterado medio pueblo y además me tranquiliza.
La historia es un poco larga pero resumiré todo lo que pueda,ok?
Sábado.4.30 de la madrugada,yo estaba ya durmiendo...mi padre,alterado,despierta a mi hermana y le dice que alguien acaba de llamar por tléfono diciendo que han violado a mi otra hermana...nos quedamos de piedra,no sabíamos si era verdad o no...nos levantamos enseguida...yo estaba temblando y mi hermana y mi madre no sé ni cómo estaban...vuelven a llamar al móbil de mi padre desde el móbil de mi hermana!! Y dicen q la han violado y que la han tirado a un rio...muy fuerte para escucharlo...weno,se puso mi hermana al tléfono toda nerviosa y empezó a decirles de todo,ya os podéis imaginar...Dijeron en la discoteca donde,en teoría,la violaron...me hermana y mi padre no se lo pensaron y fueron hacía allí. Mientras,intentamos hacerse con algunas amigas de mi hermana,pero nada...o tenían el móbil apagado o no loo cogían y encima los cabrones seguian llamándonos y dicieéndonos de todo...barbaridades...
Al final,conseguimos contactar con una amiga q a través de otro amigo nos hace posible hablar cn mi hermana...resulta q le habían robado el bolso y el móbil y todo...se trataba de una "broma"...se viene hacia casa,llega a las 6.30,hasta q llega nosotros super nerviosos...fatal. Viene y se pone a llorar y mi madre también...le habían robado el bolso,pero se lo habian devuelto,tan sólo le cogieron las llaves de casa y el móbil...bastante raro,la verdad...pero weno...
Más o menos esta es la historia,he abreviado bastante...pues stos dias me ha preguntado mucha gente qué pasó y ya no tengo energía para contarlo más detalladamente...espero q me perdonéis...
La verdad,nos lo pasamos muy mal y aún no tenemos ni idea de quién fue,pero fueron unos cabrones...eso sí lo sé.
Fills de putes
Acabe de passar la pitjor nit de la meua vida...Han sigut unes tres hores,tres hores horribles,però açò no quedarà així.Fills de putes...
Ara no tinc ganes,pot ser demà ho conte millor.
/(He pasado la peror noche de mi vida...han sido unas tres horas,pero tres horas horribles...pero esto no quedará así.Hijos de puta.
Ahora no tengo ganas,puede que mañana lo cuente mejor...
Si a veces escribo en valenciano es porq es mi lengua y me siento más cómoda y cuando me sucede algo así,me cuestar más expresarme en castellano,plo digo porq sé que habrá personas q se lo preguntaran :) )
Ara no tinc ganes,pot ser demà ho conte millor.
/(He pasado la peror noche de mi vida...han sido unas tres horas,pero tres horas horribles...pero esto no quedará así.Hijos de puta.
Ahora no tengo ganas,puede que mañana lo cuente mejor...
Si a veces escribo en valenciano es porq es mi lengua y me siento más cómoda y cuando me sucede algo así,me cuestar más expresarme en castellano,plo digo porq sé que habrá personas q se lo preguntaran :) )
Dicen que tengo que reir un poco más y callar un poco menos
Cómo estás? Es una de las preguntas que más me han hecho últimamente,no lo sé. No sé como estoy...unos días creo que estoy bien,feliz pero al dia siguiente no puedo conmigo misma...en clase esoy bien,pero cuando llego a casa me quito la máscara y vuelvo a ser yo y vuelvo a maldecirme. Estoy siendo muy falsa...incluso por el msn (la única forma q tengo de hablar con mis amigas...con los estudios casi q no salgo) hago como que todo va bien...y en realidad va bien,ni he dsicutido con nadie,ni me ha pasado nada...pero no puedo levantar la cabeza,no sé porq. Pienso mucho,demasiado y creo que no aguanto tanto.
Aún no sé lo que debo hacer...todo me viene por el mismo problema de siempre y sigo sin saber qué hacer...tengo que ser valiente,sí,lo sé...pero me cuesta tanto...Creo que me merezco volver a reir...

Hoy he bajado a su casa y no he soportado ver los muebles blancos por el polvo,ver esos nombre que grabé,ver q aún siguen esas sumas en la parded...sumas que hice cuando apenas tenía unos 6 años...no he podido evitarlo y he recordado tantos momentos...y aún no me creo q esté a punto de hacer 3 años q nos dejó...no puedo. El otro día me obligaron a ir al cementerio (no sé porq) y allí vi sus fotos...para q coño tengo que ir a ese sitio?? Lo odio tanto...tampoco puede aguantar y arranqué a llorar...así que para ese "aniversario" que no me esperen,no pienso ir. No quiero ver la foto de esa persona que tanto hizo por mi,que tanto me cuidó,a la que tanto quise pero a la que nunca se lo demostré. Y tampoco quiero ver esas fotos de esas personas que nunca conocí y cuya ausencia me ha marcado tanto...y aún sigo sin entender cómo me puede haber marcado tanto...
Porq cuento esto? No lo sé,por que se me mezclan muchas cosas y cada vez me siento más débil...además estoy enfermas...ayer me mareé en clase,no puedo...maldita hipotensión! No puedo casi caminar,parece como si hubieran chupado la poca energía que tenía...
Me voy,tengo clase de repaso (Encima están los estudios q no me dejan respirar...) Me cuesta tanto aceptar q necesito clases de repaso,siempre he pensado q eso es caer muy bajo...chica,ya era hora q se te bajaran los humos!
Nada...he contado demasiado,cosas q no tienen nada en común...weno sí,me hacen llorar...pero también hay cosas y personas q me hacen reir :),
Adiós.
Esta soy yo... de El sueño de Morfeo.
Aún no sé lo que debo hacer...todo me viene por el mismo problema de siempre y sigo sin saber qué hacer...tengo que ser valiente,sí,lo sé...pero me cuesta tanto...Creo que me merezco volver a reir...

Hoy he bajado a su casa y no he soportado ver los muebles blancos por el polvo,ver esos nombre que grabé,ver q aún siguen esas sumas en la parded...sumas que hice cuando apenas tenía unos 6 años...no he podido evitarlo y he recordado tantos momentos...y aún no me creo q esté a punto de hacer 3 años q nos dejó...no puedo. El otro día me obligaron a ir al cementerio (no sé porq) y allí vi sus fotos...para q coño tengo que ir a ese sitio?? Lo odio tanto...tampoco puede aguantar y arranqué a llorar...así que para ese "aniversario" que no me esperen,no pienso ir. No quiero ver la foto de esa persona que tanto hizo por mi,que tanto me cuidó,a la que tanto quise pero a la que nunca se lo demostré. Y tampoco quiero ver esas fotos de esas personas que nunca conocí y cuya ausencia me ha marcado tanto...y aún sigo sin entender cómo me puede haber marcado tanto...
Porq cuento esto? No lo sé,por que se me mezclan muchas cosas y cada vez me siento más débil...además estoy enfermas...ayer me mareé en clase,no puedo...maldita hipotensión! No puedo casi caminar,parece como si hubieran chupado la poca energía que tenía...
Me voy,tengo clase de repaso (Encima están los estudios q no me dejan respirar...) Me cuesta tanto aceptar q necesito clases de repaso,siempre he pensado q eso es caer muy bajo...chica,ya era hora q se te bajaran los humos!
Nada...he contado demasiado,cosas q no tienen nada en común...weno sí,me hacen llorar...pero también hay cosas y personas q me hacen reir :),
Adiós.
Esta soy yo... de El sueño de Morfeo.
Ací estic...
Sé el què he de fer...sé el què seria el millor per a mi en aquests moments...sé que m'estic amargant la vida de mala manera i tot per no ser valenta i sol tindre de ganes de donar-me per vençuda. M'he cansat de lluitar sense conseguir res...Sé el q vullc però no m'atrevisc a dir-ho i mentrestant estaré en aquell rincó...presa de les llàgrimes i les queixes sense sentit...no patiu,els ulls els tinc oberts,però la boca la tinc tancada.
(Sé lo que debo hacer,sé lo q sería mejor para mí en estos momentos...sé que me estoy amarganado la vida de mala manera y todo por no ser valiente y tener sólo ganas de darme por vencida. Me he cansado de luchar y no conseguir nada...sé lo que quiero por no me atrevo a decirlo y mientras,estaré en aquel rincón...atrapada por mis lágrimas y las quejas sin sentido...no sufráis,los ojos los tengo abiertos pero la boca la mantengo cerrada...más o menos eso decía)
Escoltant,escuchando... "Amar es sufrir" de OBK
(Sé lo que debo hacer,sé lo q sería mejor para mí en estos momentos...sé que me estoy amarganado la vida de mala manera y todo por no ser valiente y tener sólo ganas de darme por vencida. Me he cansado de luchar y no conseguir nada...sé lo que quiero por no me atrevo a decirlo y mientras,estaré en aquel rincón...atrapada por mis lágrimas y las quejas sin sentido...no sufráis,los ojos los tengo abiertos pero la boca la mantengo cerrada...más o menos eso decía)
Escoltant,escuchando... "Amar es sufrir" de OBK
Teatro
Siento que esto es un juego y tú te diviertes conmigo...soy tu actriz principal. Soy una simple estúpida con la que divertirte,eh? Me estás haciendo daño,déjame...quiero salir de tu teatro.
Se ha terminado el juego,fin de la acción. Se baja el telón.
Se ha terminado el juego,fin de la acción. Se baja el telón.
...
Las 7,suena el despertador...lo apago con cuidado,no con un manotazo. Las 7.05 suena el segundo despertador...ya no hay vuelta atrás,me levanto. Cojo la camisa de manga larga a ciegas,me la pongo...hace frío a las 7 de la mañana. Me bebo mi vaso de agua y vuelvo a la habitación,me visto y salgo. Ahora me toca arrgelarme,me espero a que salga caliente el agua y me lavo la cara con ese jabón,luego el tónico y la crema. Las lentillas,el ojo derecho me escuece,me awanto. Uff,el pelo...no hay por donde cojerlo...un poco de cera y fijador...ya está. Desayunar...joder,ya se han vuelto a dejar la leche fuera de la nevera,me da náusesas la leche así...me enfado y busco zumo,aunq no me gusta...bebo dos tragos,me lavo los dientes,me voy. Tengo frío,a la próxima me pongo ya una bufanda,aunq sea fina,pero luego no quiero estar enferma de la garganta..las manos las tengo heladas puesto que llevo las carpeta entre ellas.El mismo camino de siempre hacia la estción,la misma gente de siempre por el camino...Hola,buenos dias! buena señal,significa que voy bien de tiempo...llego a la estación,10 minutos hasta que llega el tren. 8.10 llego a clase,8.15 empieza la primera clase...me dicen que los de mi pueblo vamos mucho a nuestra bola,les gusta...en mi pueblo no tienes más remedio que ir a la tuya si no quieres acabar loc@...me rio,me aburro,me rio,me aburro...a las 14.55 termina la última clase,mis ojos se cierran.Risas hacia la estación. Casi 20 minutos esperando al tren,lo odio. 15.30,llego a casa como...estoy muerta y aún tengo que recojer la ropa,doblarla...Me conecto y hablo con una amiga...me toca ya ponerme a hacer los trabajos. Termino,me ducho y me voy a ver a mi sobrino o a mi primo o me vuelvo a conectar...llego a casa,ceno,hablo con mi novio por teléfono,miro la tele,leo y me voy a dormir...todos los dias.
La misma aburrida rutina de siempe.Qué harta estoy...pero me tengo q awantar.
Leyendo..."Diario de una ninfómana" de Valérie Tasso
Escuchando..."Angel" de Robbie Williams.
La misma aburrida rutina de siempe.Qué harta estoy...pero me tengo q awantar.
Leyendo..."Diario de una ninfómana" de Valérie Tasso
Escuchando..."Angel" de Robbie Williams.
Do you wanna be somebody else?
Me odia...en el fondo sé que me odia. Desde el día en que abrí los ojos y vine a este mundo,que me odia. Cuando supo q nací y que era chica,se enfadó...se enfadó mucho. Quería un hermano,no una hermana. Cuando crecí y dije q no quería dormir sola,que quería compartir habitación con ella...se volvió a enfadar. Cuando mi padre dijo que yo no tengo porqué tarbajar ahora,q lo mio es estudiar...ya no lo soportó...me odia,yo lo sé. Nunca ha tenido un acto cariñoso hacia mi. Siempre me ha tachado de mala y egoista,se rie de mi todo lo que puede y más,me echa en cara mi torpeza y mis defectos y todos los fallos que he cometido...Cuando era pequeña,en mi casa estaban hacieno obras y la pared estaba acabada de hacer y ella escribió mi nombre,imitrando mi letra...cuando llegué a casa,el enfado que tenía mi padre conmigo era enorme...creo q ha sido la única vez que se ha puesto como un loco a gritarme...y yo no lo hice. Sé que lo hizo ella,lo sé...pero nunca lo dije. A veces pienso que se alegra al verme así,llorando y maldiciéndome. Siempre ha querido hacerse notar,anulándome...porq? Qué le he hecho?? Es mi hermana!! La quiero,y ella porq a mi no?? Hoy otra vez...porq me odias,porq???? No sabéis lo q me duele escribir esto,lo mal q me hace sentir,las lágrimas q me estan cayendo y...no puedo,joder...lo que más rabia me da es q yo sí te quiero...