<?xml version="1.0" encoding="ISO-8859-1" ?><rdf:RDF xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/" xmlns:ti="http://purl.org/rss/1.0/modules/textinput/" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:co="http://purl.org/rss/1.0/modules/company/" xmlns:rdf="http://www.w3.org/1999/02/22-rdf-syntax-ns#" xmlns="http://purl.org/rss/1.0/"><channel rdf:about="http://blogs.ya.com/una-vida/rss20.xml"><title><![CDATA[Una Vida]]></title><link><![CDATA[http://blogs.ya.com/una-vida/rss20.xml]]></link><description><![CDATA[Un sueño que mueve una vida...Una vida basada en un sueño]]></description><dc:publisher><![CDATA[Publisher]]></dc:publisher><dc:creator><![CDATA[creator]]></dc:creator><dc:rights><![CDATA[rights]]></dc:rights><dc:date><![CDATA[2004-12-12T10:00:00-05:00]]></dc:date><sy:updatePeriod><![CDATA[hourly]]></sy:updatePeriod><sy:updateFrequency><![CDATA[1]]></sy:updateFrequency><sy:updateBase><![CDATA[2004-12-12T10:00:00-05:00]]></sy:updateBase><items><rdf:Seq><rdf:li resource="http://blogs.ya.com/una-vida/c_4.htm"/><rdf:li resource="http://blogs.ya.com/una-vida/c_3.htm"/><rdf:li resource="http://blogs.ya.com/una-vida/c_2.htm"/><rdf:li resource="http://blogs.ya.com/una-vida/c_1.htm"/></rdf:Seq></items></channel><item rdf:about="http://blogs.ya.com/una-vida/c_4.htm"><title><![CDATA[CONTINUACIÓN]]></title><link><![CDATA[http://blogs.ya.com/una-vida/c_4.htm]]></link><description><![CDATA[- Esta grave. Es un milagro que hayamos conseguido reanimarle. Solo queda esperar que se despierte o…Acompáñenme tengo que hablarles en privado.<br/><br/>Voces, ruido, gente corriendo a mi alrededor es lo único que siento. De vez en cuando las dos personas que hay a mi lado rompen a llorar desconsolados. Extraño. ¿Quien son?... ¿que hago aquí? Esperad… ¿QUIEN SOY?...la sala retumba con este grito. Llega gente y de pronto…tengo tanto sueño.<br/><br/>Pasan las semanas, han venido a verme gente que me abraza y besa entre sollozos. Uno de los médicos me ha dicho que pronto saldré y volveré a mi casa. Extrañas palabras a las que no les encuentro sentido. Solo quiero salir de aquí y descubrir que ha pasado, por que estoy aquí encerado, por que tantos se preocupan por lo que siento, pienso y recuerdo. No quieren que les diga que no recuerdo nada.<br/><br/>Ha pasado pocos meses, hace varios días que me han dejado salir de hospital. La pareja con la que vivo (dicen que son mis padres…no recuerdo haberlos tenido) se preocupa continuamente por mi. Me enseñan montones de fotos en la que estamos juntos. Les he repetido tantas veces que no recuerdo nada que he abandonado el intentar hacerles entrar en razón. De vez en cuando les digo que me suenan. Es la única manera de que me dejen tranquilo. Me paso el día escribiendo en este diario. Hay una gran historia escrita unas páginas mas atrás de las que ahora escribo. Es la historia de un joven chico que termina tirándose desde un tejado. Estos, que afirman ser mis padres dicen que la escribí yo...que es ficción. Pero no se que creer. Es tan real. A veces la tinta esta difuminada por lo que debieron ser lágrimas. Me gustaría saber alguna vez lo que paso de verdad.<br/><br/>Hoy ha sido mi primer día de instituto. Bueno, estamos al final del curso casi. No se por que, pero entiendo todo lo que me preguntan. Es como si alguna vez lo hubiese aprendido. Como si alguien o algo borrasen mis recuerdos, pero no lo que había aprendido. Cuando entre en clase, hubo un silencio aterrador. Agache la cabeza y me senté en el único sitio que había libre, todos tenían la mirada fija en mi. Luego uno a uno salieron de su asombro y oí algún saludo. Veía en los ojos de los compañeros el miedo y la compasión. Lo mas extraño a sido la mirada de una chica. Me miro largamente, y luego se volvió hacia su compañera y le susurro algo. Esta le respondió rápidamente moviendo la cabeza enérgicamente. Solo pude oír un trozo de lo que decía:<br/><br/>- ¡No fue culpa tuya!<br/><br/>Tiene unos ojos maravillosos. Son del color del cielo y a la vez de la esperanza. Sin embargo hoy los veo llenos de tristeza.<br/><br/>Me paso las tarde viendo la televisión, ya no pienso, ya no intento recordar, todo es tan trise que ya no quiero descubrir nada.<br/><br/>-Se acabo, ¡nunca volverás a tenerme a tu lado!<br/><br/>Un relámpago cruza mi mente. Sonidos gente y lugares que no recordaba volvieron a mi. Levanto la cabeza y veo en la pantalla los ojos de color verde cielo de la protagonista de la serie.<br/>Ahora, camino de una nueva vida, junto a mi verdadera familia, recuerdo fragmentos de lo que paso después. Se que salí de casa corriendo y tope con alguien que estaba esperándome…era ella.<br/><br/>Ahora…aquí encerado, escribo para no olvidar lo pasado. Dicen que estoy loco, yo prefiero pensar que fui siempre así, desde el mismo instante que me enamore. Solo me queda esperar a que me dejen más libertad. Luego haré lo que el destino me impidió hacer antes…dejar de recordad y ser recordado…si nadie me pidió permiso para llevarme a este mundo, yo tampoco lo pediré para desaparecer de el.<br/><br/>Alguien dijo una vez:<br/><br/>- Ama tu soledad y el sentimiento que te produce.<br/><br/><img src="http://blogs.ya.com/una-vida/files/DespertarCementerio.jpg" alt="" border="0" width="480" height="272"/>]]></description></item><item rdf:about="http://blogs.ya.com/una-vida/c_3.htm"><title><![CDATA[Una Vida]]></title><link><![CDATA[http://blogs.ya.com/una-vida/c_3.htm]]></link><description><![CDATA[Una vida [ 1º Parte ]<br/><br/><br/>La vi a lo lejos. Las últimas brisas de la tarde estaban meciéndole suavemente el pelo. Me quede quieto. Sentí como si no pudiese acercarme más. Al fin y al cabo seria el principio de una pesadilla. De pronto, se dio la vuelta y me miro fijamente. Sentí en sus ojos el dolor y a la vez el odio. Con un último esfuerzo me acerque al banco donde estaba sentada. De cerca sus ojos antes celestes me miraban enrojecidos por el llorar.<br/>¿Como decirle que todo ha sido un error, una broma pesada del destino? Yo nunca la dejaría de querer. Fue la triste soledad y su abandono la que me obligaron a alejarme de ella.<br/><br/>- ¡Se acabo! – susuro débilmente, mientras sus últimas lágrimas intentaban brotar de sus ojos. - Nunca volverás a tenerme a tu lado. Nunca te volveré a amar. Nunca lo hice, la verdad.<br/><br/>No sabia que decir. Después de horas pensando las palabras más apropiadas, me quede sin aliento. Como un terremoto, todas las murallas que protegían mi corazón se derrumbaron, una sola lágrima suya había bastado para hundirme en la miseria. Me di la vuelta y me aleje. Como en un sueño volví a oír a lo lejos palabras sueltas…nunca las podré recordar.<br/>Todo a mi alrededor se relantizó. Eche a correr sin rumbo. Di vueltas y vueltas. Solo oía algún grito de la gente con la que en mi carrera tropezaba. De pronto paré y todas las fuerzas me abandonaron. El cansancio de días pensando en lo que hoy ocurriría volvió a mí de golpe. Me agache en un rincón y lloré como nunca lo había hecho. Lloré por lo que había perdido…por aquello que nunca había ganado. No se cuanto tiempo estuve tirado en el suelo. Cuando pude volver a pensar con claridad ya era de noche. Volvía a mi casa e intente dormir. No podía. Estuve toda la noche con una sensación de impotencia e debilidad que nunca pensé que sentiría. Días y días sin dormir. Los pensamientos se agolpaban en mi mente. Hasta que decidí romper. Salí corriendo de casa sin hacer caso a los gritos de mis padres:<br/><br/>- ¿Donde vas?<br/>- ¡No vuelvas tarde! mañana tienes que…<br/><br/>Desde aquí arriba se ve toda la ciudad…los tejados de la ciudad…el cielo…las nubes…todo eso que nos rodea y de lo que no nos damos cuenta hasta que estamos a punto de perderlo…parece ser que por fin el tejado va a tener un fin mas que el de servir de baño a los pájaros. Han pasado…diez horas desde que salí corriendo de casa, y unos tres días desde que todo perdió sentido para mí. Quizás estas sean las últimas letras que escriba, las últimas palabras que mi imaginación una…y como todo lo demás que escribí…se perderá en el olvido…siempre quise escribir una biografía...mi biografía…ahora, segundos antes de…no se… ¿tendré valor? Solo siento que no pueda contaros como empezó esto… ¿a quien le importa? Sucedió como todo. Una casualidad. Si alguna vez te sucede lo comprenderás…si conoces a alguien que pase por ello…no lo comprenderás…escapa a tu entender si no pasas por ello. Dicen que antes de morir ves a la persona que más te marco en tu vida. Así que…incluso mis últimos pensamientos serán para ella. Irónico ¿verdad? Dejare volar esta historia, será el ultimo homenaje a toda una vida. Adiós.<br/><br/>[Pi…pi…pi…piiii…la sala del hospital retumbo con este último pitido]<br/>                                        <br/>                                 CONTINUARA....<br/><br/><img src="http://blogs.ya.com/una-vida/files/soledad.jpg" alt="" border="0" width="600" height="480"/>]]></description></item><item rdf:about="http://blogs.ya.com/una-vida/c_2.htm"><title><![CDATA[En busca de Nunca Jamás]]></title><link><![CDATA[http://blogs.ya.com/una-vida/c_2.htm]]></link><description><![CDATA[Día de reestreno (¿seguro que lleva dos "e"?)...¿con ganas de seguir adelante?...NNNNNSSSSSiiiiii...bueno con el cuerpo lleno de todo eso que los jovenes nos metemos: cerveza, alchool y derivados, chuches, drogas y demás tonterias...Todo lo necesario para afrontar con calma y ganas [tono ironico: ja ja] un nuevo día...que nos depara multiples actividades para seguir desarollando nuestra inteligencia (está pasando, el diario de ana rosa, la lola, etc...etc)<br/><br/>Con esto y mucho más os dejo...perdido en mi interior como el resto de 6 671 679 034 pobladores de la tierra...perdon 6 671 679 033...porque yo no cuento...yo nunca sali de allí...yo nunca escape de tus ojos...<br/><br/>Tú lo eres<br/><br/>Eres el viento que mueve mis alas,<br/>Que me permite volver a soñar.<br/><br/>Eres la sangre que viven mis venas,<br/>Que me limpia del dolor.<br/><br/>Eres el soplo que me permite vivir,<br/>Que da vida, a lo que late en mi pecho.<br/><br/>Eres la luz que guía mis pasos,<br/>Que hacia ti siempre me lleva.<br/><br/>Eres el ángel que guarda mi vida,<br/>Que tantas veces soñé poseer.<br/><br/>Eres la musa de mi inspiración,<br/>Que vuelves a estar a mi lado.<br/><br/>Eres la sonrisa que esbozan mis labios,<br/>Que intenta ocultar las lágrimas de pesar.<br/><br/>Eres mi razón de vivir,<br/>Y como tal, siempre estaré a tu lado.<br/><br/><img src="http://blogs.ya.com/una-vida/files/image_453423.gif" alt="" border="0" width="330" height="499"/>]]></description></item><item rdf:about="http://blogs.ya.com/una-vida/c_1.htm"><title><![CDATA[Quien vio nunca será ciego]]></title><link><![CDATA[http://blogs.ya.com/una-vida/c_1.htm]]></link><description><![CDATA[Hola.<br/><br/>Estos son las primeras palabras que mi pluma crea para el blog. Mi nombre es Cosmin, soy estudiante, tengo 17 años y mi gran pasión es la poesia, la arqueologia, la música, el baloncesto......y demás tonteria estilo Coperfield.<br/>Os dejo, otro día contare más.<br/><br/><b>Un poema (mío):</b><br/><br/>Razones para escribir<br/><br/>Escribo para no olvidar,<br/>Escribo para poder recordar,<br/>Cada momento cada suspiro,<br/>Huyendo del infierno del olvido.<br/><br/>Escribo por miedo a morir.<br/>Escribo por miedo a tener que huir.<br/>De las cadenas del destino,<br/>Del dolor de lo perdido.<br/><br/>Sueño con un momento a tu lado,<br/>Sueño con un mundo imaginado.<br/>¿Por qué seguir soñando?<br/>Cuando lo que quiero esta a tu lado.<br/><br/>Amar es arriesgarse a perder,<br/>Amar es no intentar comprender.<br/>Siempre hay que dejarse llevar,<br/>Siempre luego, tendrás que llorar.<br/><br/>Olvidar es el mayor pecado,<br/>Olvidar incompatible con ser amado,<br/>Frustrado por no poder abandonarte,<br/>Aliviado al ver que sigo amándote.<br/><br/><br/><b>Una canción:</b><br/><br/>En tres minuts - Manu Guix<br/>http://es.youtube.com/watch?v=zcNr5ub6zX4&feature=related<br/><br/>Trist... Això no ho tenia previst<br/>vull intentar creure en tu<br/>sé que podré estar segur<br/>si et tinc al meu costat.<br/><br/>Em sento perdut i atrapat<br/>el temps per parlar s'esgotat<br/>i no puc deixar de pensar<br/>en tu.<br/><br/>No sé com ho hauré de fer<br/>dóna'm tres minuts i t'ho diré<br/>sé que havia de lluitar per tu<br/>i no ho vaig saber fer.<br/><br/>Coses que mai entendré<br/>tu vas dónar-me la llum<br/>que m'allunyava del fum<br/>dins meu.<br/><br/>No sé com ho hauré de fer<br/>dóna'm tres minuts i t'ho diré<br/>sé que havia de lluitar per tu<br/>i no ho vaig saber fer.<br/><br/>Sé que tot es mentida, ho sé<br/>que així es la vida i què més...<br/>Final de partida<br/>i el meu cor que crida<br/>per tu.<br/><br/>No sé com ho hauré de fer<br/>dóna'm tres minuts i t'ho diré<br/>sé que havia de lluitar per tu<br/>i no ho vaig saber fer.]]></description></item></rdf:RDF>
