-¡Que soñes cos anxeliños!
A nai pechou a porta e Anxo quedouse só na alcoba, unicamente acompañado polos acordes somnolentes do “frére jacque”. As persianas baixas impedían que a lúa se colase no cuarto, sen embargo pequenas constelacións de estrelas xurdiron nas paredes azuis. Anxo acurrucábase no berce enrrugábase sobre si mesmo impedindo que se distinguinsen as carnes laxas das súas extremidades. Os seus ollos, inmensamente grandes perdianse nunha oscuridade punteada como as notas da eterna nana. Prácidamente o meniño quedou a durmir.
-¿Cómo se che pira tanto, Snake?
Ambos rapaces corrían horrorizados, como galiñas sen cabeza, corrían, corrían... corrían cada vez máis e máis rápido. Aquel rostro maltratado que choraba bágoas de sangue, perseguíaos na escuridade de esa rúa estreita e malolinte. En calquera momento lles daría alcance, agarraríaos pola espalda e mostraríalles ese rostro palido, de olor putrefacto. Anxo estremecíase mentras corría. Un calor tibio, enfermizo, recorríalle as entrañas.
-Snake, Snake... xa eres un dos nosos! Proba superada, amigo! Xa eres un auténtico Latin King! -xaleaba o outro raparigo.
Anxo non respiraba, non encontraba nada polo que respirar.
-¡Non chores, non chores! Xa pasou todo, que está mama aquí. Non chores, non chores-repetía mentres o apretaba contra o seu ventre. -Só foi un pesadelo- susurráballe nos seus pequenos oídos. Anxo estremecíase, costáballe respirar.
Srta Lorena, le recuerdo que Sapito es usted. No confunda usted la materia de trabajo... No es que piense que Verín está en Portugal y, por ciencia infusa, tú seas portuguesa. Simplemente es que a veces me levanto con ganas de tocar las pelotas yo también y, visto lo visto, lo he conseguido. Sobresaliente en tocabowlins por defecto.
Por cierto, una de mis fantasías de siempre ha sido follarme a mi profesora de Geografía; lo digo por si me quiere usted seguir suspendiendo...
Ejem. Sin acritud.
P.D: Me voy a estudiar...
(Y me va a recriminar precisamente el sabio de la SOPORÍFERA H).Pablito no necesita lecciones de gramática (eran simples apreciaciones) pero si me lo permite, Don Sapito, le voy a dar clases a usted de geografía.
La lección de hoy la vamos a centrar en el País Gallego (ya sabe que no me gusta confundir términos pero me veo en la obligación, dada su desmesurada osadía, de tocarle un poco los huevos).
Para entrar en materia(...)Verín pertenece a la comarca de Monterrey. Ésta a su vez forma parte de la provincia de Ourense. (Ourense- Galicia- ESPAÑA).
En síntesis, Mariscal, Lorena no es portuguesa, sino gallega (o española, a lo sumo).Espero que no haya sido demasiado peliagudo para usted llegar a tal conclusión, y así podremos avanzar otra lección para la próxima clase.
Atentamente, su profesora.(Que de momento piensa en suspenderle geografía).
La madre cerró la puerta y Ángel se quedó sólo en la alcoba, únicamente acompañado por los acordes sonmolientes del "frére jacque". Las persianas bajadas impedían que la luna se colase en el cuarto, sin embargo, pequeñas constelaciones aparecieron en las paredes azules. Ángel se acurrucaba en la cuna, se contraía contra si mismo, impidiendo que se distinguiesen las carnes laxas de sus extremidades. Sus ojos, inmesamente grandes se perdían en una oscurdidad punteada como las notas de la eterna nana. Plácidamente, el niniñito, se quedó dormido.
-¿Cómo se te pira tanto, Snake?
Ambos chavales corrían horrorizados, como galliñas sin cabeza, corrían, corrían...corrían cada vez más y más rápido. Aquel rostro maltratado que lloraba lágrimas de sangre, los perseguía en la oscuridad de aquella calle estrecha y maloliente. En cualquier momento les daría alcance, les agarraría por la espalda y les mostraría ese rostro pálido, de olor putrefacto. Ángel se estremecía mientras corría. Un calor tibio,enfermizo le recorría las entrañas.
-Snake, Snake...ya eres uno de los nuestros! prueba superada amigo! ya eres un auténtico latin king-jaleaba el otro chaval.
-No llores, no llores! que ya pasó todo, mama ya está aquí-repetía mientras lo apretaba contra su vientre-solamente fue una pesadilla-le susurraba a los diminutos oídos. Ángel se estremecía, le costaba respirar
Pablito, que la portuguesa se pone tonta... y te da clases de gramática. Vaya por Dios, estructuras sintácticas del castellano... Ni que fuérais gallegos...
Ejem.
O que xa che comentei, tes que pensar en galego para que saia máis fluido e natural senón obtés como resultado un texto en castelán traducido, con estructuras sintácticas propias do castelán e con palabras castelás sinónimas cando en galego temos outras máis apropiadas. E tampouco engadiches expresións típicas galegas.
(A anos luz de Manuel Rivas) Ségueo intentando.
Alomenos, foi un acto significativo, e de admirar. O caso é que como xa sabía que ías escribir algo en galego, non me fixo a mesma ilusión que de atoparmo por sorpresa.
Saúdos.
"Hincha de Boca, de boca que bese,
del Boca que empataba los partidos
que daban nuestras bocas por perdidos"
(J.Sabina)