Blogs.ya.com Quitar publicidad
..:: Diario de un aspirante a artista ::..
Acerca de
____________________ "Aprendí que no se puede dar marcha atrás, que la esencia de la vida es ir hacia adelante. En realidad, la vida es una calle de sentido único." -- Agatha Christie ____________________
Web Counters
Dell Coupons
Sindicación
 
Amistad

¿Los amigos son para toda la vida? Los buenos amigos me refiero, los de verdad; esos que (más o menos) siempre han estado (por) ahí. Aquellos a los que les tienes aprecio, y con los cuales irías a donde fuera.

¿Qué sucede si poco a poco se va apagando la llama? ¿Puede irse una amistad sin motivo alguno? Sin avisar, y sin saber porqué. Simplemente irse desvaneciendo.

Cuando después de ciertas situaciones difíciles, el afecto perduraba ya entre pocos, y te das cuenta de que incluso eso estás perdiendo ahora, ¿qué puedes hacer? Cada uno viviendo su vida, parece que va disipando su interés por aquellos que antes lo habían sido todo. Y tras eso, únicamente aguarda la sensación de vacío, de... ¿soledad?

Por suerte, de vez en cuando encuentras a alguien a quien le gustan las mismas películas que a uno, o quizás el mismo cantante, o alguien que disfruta leyendo los mismos libros que a ti te gustan. Y puedes hablar. Y eso, aunque no te llene realmente, es en gran parte reconfortante.

Pero como algo extraordinario, la suerte puede ser aún mayor. Y de pronto, un día, alguien se cruza en tu camino. Probablemente no le atraigan las mismas películas que a ti, ni escuche la misma música que te gusta, o que ni siquiera lea esos libros que a ti te fascinan. Pero sin saber porqué, en unos días, algo surge, y es como si le conocieras de toda la vida, siendo, sin embargo, un extraño. Alguien desconocido con quién conectas, y al que le abres tu mundo interior. ¿Como puede suceder algo así? Algo tan mágico...

En todo caso, gracias a esa persona (quizás algo sorprendida en estos momentos si está leyendo el post) por estar ahí, y por haberme dejado descubrirle. Me parece que estoy volviendo a creer en eso que para mi significaba amistad. Confianza y sinceridad.

Y es por eso, porque vuelvo a creer, que (aunque cueste un poco) no me importa contar aquello que siento.


1abrazo a todos blogeros!



Escuchando, como no, “Dice” de Finley Quaye & William Orbit. Llevo todo el día sin poder dejar de oirla, tiene algo especial... ;-) Y sí, la letra es preciosa!
 
Comentario:
Hola! Espero que les notes hagin anat gènial... jeje segur q si! Jo demà al final si que tindré classe, i a més a les 9!! quin suplici, els professors ens odien... :P
Igualment, estic molt cansat i me'n aniré a dormir d'hora. Ja parlarem!
Cuida't, nen!
Un saludo ;)

PD: Escuchando, "como no", My friend, de Groove Armada... jeje
 
Comentario:
Es genial eso de conocer a alguien nuevo con quien compartir muchas cosas y sentirlo tan cercano como si le conocieras de toda la vida. Me alegro por tí y cree siempre en la amistad que es lo mejor de esta vida!!1abrazo.
 
Comentario:
Aixx nen... que emocionante es este post, seguro que la persona a la que te refieres se ha emocionado al leerlo... ;)
Muchas gracias, en serio! Yo soy el que te tiene que dar las gracias, por darme esta confianza. No puedes imaginarte lo mucho que lo valoro. Esta conexión telepática es de lo mejor que me había pasado en mucho tiempo... jeje
Es que no sé que más decirte, la verdad... en mi blog me parece que encontrarás la continuación de este comentario... Nunca pensé que llegaría a conocer a alguien como tú en esto de los blogs, ya ves, yo que llevaba unos mesecillos por estos mundos ya pensaba que el "cariño" que nos profesábamos era algo así como una ilusión...
Acabo simplemente deseando que esta amistad que ha surgido de esta manera un tanto extraña, pero especial, dure por mucho tiempo.
Un saludo! :)

PD. En fin, al final he acabado escribiendo en castellano... jeje
 
Comentario:
Que de tiempoq ue no me pasaba por aquí no? y que casualidad que hablemos de lo mismo :) (mas o menos)

que quieres que te diga, si es posible que sin motivo alguno se apague la llama. A mí me pasó, o mejor dicho, se fué eso que teníamos en común pero como nunca me faltó la suerte (Que decía por ahí una canción) siempre he encontrado a alguien en quien escudarme o en quien refugiarme. ¿que el vacío de esa persona siempre estará ahí? no, al pricipio es como cuando haces un boquete en un taco de plastilina, el agujero sigue y se vé claro pero algo pasa que poco a poco ese se va cerrando... o la presión de los demás por otros lados entrando en el taco hacen que cada vez se haga más pequeño...

Sobre tu comentario en mi blog... es cierto que no recuerdo por qué nos enfadamos, puede ser porque no hubiese un motivo pero es que lo que me dolió fue su actitud despues del mosqueo inicial... Gracias por intentar ayudar ;)

Besitos con aromas a deuda (por no pasarme por aquí)
No